Mostrando entradas con la etiqueta Club de lectura en portugués. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Club de lectura en portugués. Mostrar todas las entradas

6 mar 2026

Lectura de Pardalita de Joana Estrela

Durante esta segunda avaliación, os/as alumnos/as de portugués de 1ºBach desfrutaron dunha lectura conxunta da banda deseñada Pardalita, da ilustradora e escritora portuguesa Joana Estrela. Con esta obra, que ten como tema central a descuberta da identidade durante a adolescencia, os/as alumnos/as puideron tamén coñecer expresións e vocabulario informal máis próximo á sua realidade e á sua forma de se comunicar no día a día. 

Despois da lectura, cada alumno/a escolleu o seu momento favorito da historia e acompañouno dunha imaxe do libro.

  • Iria Roade, 1º Bach-B: 
Uma das minhas partes favoritas é quando Raquel entra no grupo de teatro com a Pardalita. No início está muito nervosa e quase não fala, mas pouco a pouco vai encontrando um lugar onde pode estar sem fingir, onde se sente confortável sendo ela própria. Gosto desta parte porque mostra que crescer às vezes não é mudar de personalidade, mas encontrar um espaço onde pertencemos.


  • Miguel González, 1º Bach-B:
A minha parte favorita foi quando Raquel e a sua amiga Luísa cortaram o cabelo uma à outra. É divertida e marca um punto de inflexão na história.


  • Alba Sánchez, 1ºBach-A:

A parte da que mais gosto está na parte final do livro, na qual se descobre quem é a Pardalita. É a minha parte preferida já que até o momento em que a Raquel não faz referencia à rapariga chamando-lhe Pardalita não se sabe a que se refere o pseudónimo: se a um sentimento, a uma pessoa…

  •  Antía Gómez, 1º Bach-B:

A minha parte favorita do livro for o seu final, pois a Raquel mostra a sua grande mudança: termina uma relação na qual não se sente bem e descobre os seus sentimentos pela Pardalita. Um gesto cheio de valentia-

  •  Carme Roel, 1º Bach-B:

A minha parte favorita do livro é a do final onde Pardalita e Raquel terminam juntas falando e sentadas olhando para o mar porque porfim confesam os seus sentimentos e dá-se a entender que são correspondidas e terminam juntas. Além disso, nesta parte vemos o crescimento pessoal da Raquel e como aprendeu a gestionar os seus sentimentos, compreender o que sente e ver que não tem de ter vergonha ou medo por isso. Esta situação reflete a realidade emocional da adolescência.

  • Gonzalo Espiñeira, 1º Bach-B:
A minha parte favorita é quando Pardalita começa a perceber e a aceitar os seus sentimentos, mesmo sentindo medo do julgamento dos outros. Gosto deste momento porque mostra a vulnerabilidade da personagem de forma muito realista. Essa parte é especial porque representa o amadurecimento.
  • Juliana Díaz, 1º Bach-B:

A minha parte favorita é quando Raquel e Pardalita ficam juntas. Nesta cena, depois de todas as dúvidas e nervosismo, elas expressam os seus sentimentos e mostram que o amor é correspondido. Mostra o final feliz: a aceitação dos sentimentos de Raquel e a felicidade de poder estar com quem se ama. 

  •  Lucía Oliver, 1º Bach-B:
A minha parte favorita é o final da história, em que Raquel e Pardalita terminam juntas com os seus sentimentos declarados e partilhados. A última imagem do livro mostra às raparigas sentadas juntas, olhando para o mar. Isto mostra uma etapa da nossa vida que começa quando procuramos a nossa identidade e termina de tal forma que ficamos bem connosco mesmos.

22 mar 2025

DIÁRIO DE UMA TOTÓ

 

Durante este segundo trimestre do curso no Club de Leitura de Português estivemos a ler Diário de uma Totó de  Rachel Renée Russel. A experiência leitora do ano passado com Diário de um banana de Jeff Kinney foi muito boa e essa foi uma das razões pelas que escolhemos este livro.

 

Diário de uma Totó conta a história de uma menina chamada Nikki. Ela escreve tudo no seu diário, fala da família, amigas... sempre com muita imaginação e diversão. Um dia o seu diário desapareceu e ela entrou em pânico, com medo de que alguém o lesse. Ela contou-lho as suas amigas e empeçaram a busca-lo, enfrentando situações engraçadas e também aprendendo alguma lição bem interessante.

 

Alguns dos comentários dos leitores e leitoras de 3º ESO foram os seguintes:

Gostamos muito do Diário de uma Totó, porque é muito fácil e rápido de ler. As histórias que conta a Nikki são muito engraçadas. Pareceu-nos muito divertida a parte quando entram no balneário dos rapazes para buscar o seu diário perdido ou quando a Nikki está em casa e a Brianna lho devolve. Outra cena que nos pareceu bem curiosa foi quando esteve a tentar atopa-lo no lixo.

 

 O livro é doado de ler já que não emprega um vocabulário complicado e conta histórias muito próximas a nós que lhe podem passar a miúdos da nossa idade. Ademais tem muitos desenhos e espaços em branco para poder escrevermos também lá o nosso diário.

  Neste link pode-se consultar o Vocabulário

 

Xiana, Sara, Noa, Alba e Antón ( 3º ESO A e B)

22 nov 2024

A HISTORIA DA MULLER QUE CONVERTEU OS CARABEIS NO SÍMBOLO DO 25 DE ABRIL

   

    O alumnado de Portugués do Club de Lectura  Fendetestas vén de realizar un pequeno traballo de investigación sobre Celeste Caeiro.  Ela foi a muller que tivo o pequeno xesto  de dar un carabel a un soldado dando nome á revolución pacífica que rematou coa ditadura en Portugal o día 25 de abril de 1974: A Revolução dos Cravos ou Revolución dos Carabeis.

Celeste faleceu recentemente, mais este ano aínda puido participar nas celebracións do 50 aniversario deste día tan importante na historia de Portugal.










 

     A reflexión sobre a importancia dos xestos de xente anónima na historia da humanidade levounos a falar de Rosa Parks (a primeira muller negra que se negou a ceder o seu asento no autobús a unha persoa de raza branca) e a  comparala coa fermosa historia de Celeste Caeiro.

    Máis información sobre Celeste Caeiro neste enlace.

9 jun 2023

TAMBÉM LEMOS EM PORTUGUÊS

 



Este curso que xa case remata inauguramos no Club de Lectura Fendetestas  unha nova  sección en lingua  portuguesa. A introdución desta materia na oferta educativa do noso centro deunos o pulo necesario para asumir este novo reto.  O coñecemento de novas linguas  é un estímulo polas posibilidades comunicativas que nos abre e, á vez, unha base de  enriquecemento en tanto que nos permite coñecer outras culturas.

Comezamos con lecturas adaptadas con aclaracións de vocabulario, concretamente cunha escolma de  Contos Populares Portugueses e coa obra Contos com nível de Ana Sousa Martíns. Reproducimos a continuación valoracións das lectoras:

 

A lectura de Contos com nível pareceume forma moi sinxela de aprender portugués mediante anécdotas simpáticas e moralexas con retranca. Un dos relatos que  comentamos leva por título “Ironia vence a preguiça”. Nel relátase a historia de Tomás; un rapaz moi preguiceiro que xustificaba o pouco que traballaba utilizando unha filosofía de vida moi curiosa pois a calidade de vida para el era moi importante. Un bo día algo acontece con Tomás e a súa vida non volverá a ser a mesma…

Eu non asisto a clases de portugués e, a pesar diso,  resultou nunha lectura moi amena e perfectamente accesible. Recoméndoa a todo o mundo que queira aprender outra lingua ou que simplemente lle interese ampliar fronteiras.

                                                                                                                                     Salma Mariño

 

A creación  do club de lectura en portugués pareceume unha moi boa proposta, xa que é unha maneira para promover e aprender de maneira entretida un idioma tan próximo ao noso. Esta foi a primeira vez nas que tiven contacto con libros de lectura en portugués, pero debo dicir que son completamente comprensibles e moi fáciles de ler. Ademais de ser historias sinxelas son contos con certo humor que ofrecen unha lectura moi entretida e intrigante.

Un dos libros que lemos foi Contos Populares Portugueses,  unha serie de relatos sinxelos que narran historias populares. Para min un dos máis significativos foi “Comida sem sal” xa que representa moi ben que non todo é o que parece e que debemos pensar e reflexionar máis sobre o que dicimos e, sobre todo,  en como actuamos. Tamén me gustou moito “História do Grão de Milho”  xa que me lembrou a miña infancia co famoso conto de “Pulgarcito”, porque ambas historias son moi similares e ao protagonista ocórrelles practicamente o mesmo.

Outro relato destacable é ”Ironia Vence Preguiça”, incluído en Contos com  nível onde se narra moi ben como o exceso de preguiza  non é bo e aínda que non apeteza debemos esforzarnos en ser algo produtivos ao longo do día.

O formato destes libros inclúe un cadro con todos os significados de palabras máis difíciles con respecto á comprensión; deste xeito  a lectura faise moito máis fácil e rápida, sobre todo ao comezar cun novo idioma, xa que pode costar algo máis na comprensión de certas palabras.

                                                                                                                                                Laura Vázquez