1 may 2021

LENDO E FALANDO DE POESÍA CON CARLOS NEGRO

 

O  encontro literario con Carlos Negro desenvolveuse nesta ocasión na biblioteca de xeito virtual a través de videoconferencia.  Gardando a distancia de seguridade necesaria diriximos as nosas miradas a unha pantalla instalada diante dos andeis que conteñen os libros. Comezamos cunha pequena presentación realizada por María Conde e Ariadna Fernández para pasarmos despois a escoitar poesías na voz do autor.


 

Falounos da importancia deste xénero literario para conseguir entendernos mellor a nós mesmos e da capacidade que as palabras teñen para interpretar a realidade. Fixo fincapé en que a poesía non ten por que resultar seria e aburrida. Para demostrárnolo, leunos uns poemas dunha autora valenciana e, a continuación,  un de Fran Alonso. A continuación,  pasamos a centrarnos nas súas obras e fixo unha selección de poemas de  Makinaria, Masculino singular, Penúltimas tendencias e Aplicación instantánea. Reflexionamos con el sobre os perigos da condución irresponsable, os estereotipos de xénero, a masculinidade tradicional, o necesario feminismo...Foi moi interesante escoitar por boca do autor os textos que nós leramos previamente, acompañados dunha posta en escena moi particular na que colaboramos todo o que a distancia nos permitiu.




Despois puidemos formularlle varias cuestións sobre aspectos concretos da obra e dos seus inicios como escritor. Tamén lle preguntamos polas súas influencias literarias e os seus gustos lectores.  Animounos a ler poesía ata atopar a obra ou o autor ou autora  que nos “dixese algo”. Lembrounos que a poesía non é unha ciencia exacta e, o que a un lle resulta indiferente para outro pode supoñer unha mensaxe moi relevante e transcendental. Falounos de como os acontecementos históricos máis importantes para unha persoa poden ser tan íntimos e exclusivos como  o falecemento dun ser querido. E cada un ten que buscar a súa historia nesa poesía que está escrita ou por escribir...





Moitas grazas, Carlos pola túa amabilidade, atención e dedicación coa que contestaches ás nosas preguntas. Agardamos verte axiña en persoa no noso centro!


O QUE APRENDEMOS SOBRE O ACOSO...

 

Recollemos deseguido algunhas das nosas impresións sobre a conferencia de Iñaki Zubizarreta:

Nas súas palabras e na súa expresión notábase que sufriu moito no pasado. Aprendín que as bromas poden ser perigosas, hai que paralas e non quedar en silencio.

                                  Xabier   Cartón 1º ESO

O acoso é unha realidade e é algo moi grave. A súa historia foi conmovedora e ensinounos como frear esta situación; pois, por desgraza,  isto sucede a diario.

                                   Alexandra Sousa 1º ESO

A charla estivo moi ben explicada e serviunos para reflexionar sobre as situacións que poden estar sufrindo algunhas persoas  e aprender a poñerse no lugar dos outros. Hai que tratar aos demais como nos gustaría que nos tratasen a nós.

                                         Laura  García 1º ESO

Foi unha charla impresionante e tremendamente emocionante. Fíxonos reflexionar sobre as tremendas consecuencias que pode ter para unha persoa vivir unha experiencia así. Non podemos entender como alguén pode ser tan cruel e facerlle un dano tan terrible a outra persoa. Tampouco comprendemos a actitude da profesora, que non fixo nada para axudalo e incluso axudou a empeorar a situación. O que máis claro nos quedou foi que se vemos  ou sufrimos algún tipo de acoso, hai que avisar a un adulto..

                                           Club de lectura de 2º ESO

Nunca pensei que alguén puidese chegar a eses extremos. Cando escoitas a Iñaki contándoo en primeira persoa decátaste do sufrimento tan grande que viviu.

                                                        Noa  Seone  2º ESO

Foinos narrando paso a paso o acoso que  tivo que soportar dun xeito  moi ben artellado. Isto conseguiu que nos puxésemos no seu lugar e nos emocionásemos moito.

                                                                                                                                      Teresa Conde 2º ESO

Impresionoume moito cando contou como lle meteron a cabeza no retrete para obrigalo a comer os excrementos dun dos acosadores. Pareceume horrible e quedei conmocionado o resto do día.

                                            Julián  Pérez (3º ESO)

Un exemplo de superación persoal e resistencia para moitos nenos e  adolescentes  que o pasaron moi mal ou aínda o seguen pasando. 

                                                      Julián Merelas (3º ESO)

O que máis me impactou foi cando contou que o tempo que pasou fronte o acantilado se lle fixo eterno. A charla serviume para decatarme de que non pode haber silencio ante cousas tan terribles como as que lle facían .

                                                                                                                                             Aitor Roca (3º ESO)

Iñaki  contounos os efectos que deixa nas vítimas que sofren ou sufriron acoso e tamén nos transmitiu como a rabia e a ira puideron entrar nel anos máis tarde dos acontecementos.

                                                                                                                                      Ánxela Roca (4º ESO )

A rabia contida  e a ira constante fixo que planease agredir e deixar á súa profesora por telo sometido a constantes humillacións en público. Acabou desbotando a idea e decatándose de que non ía arranxar nada dese xeito.  O Iñaki actual é completamente diferente: xa non está dominado pola ira e as persoas que llo fixeron pasar tan mal xa non ocupan nin un oco nos seus pensamentos.

                                                      Nuno Couso (4º ESO)

Foi incrible a forma na que nos transportou á súa realidade, facéndonos sentir parte dela e emocionándonos de maneira incrible. Cando saín da charla de Iñaki sentinme diferente. Non teño palabras para expresalo. Foi, sen dúbida,  a mellor charla á que asistín na miña vida.  Penso que todo o mundo debería ler Subnormal e gustaríame moito poder coñecelo de maneira presencial. 

                                                                                                                          Ariadna Fernández  (4º ESO) 

 Rematamos dándolle as grazas a Iñaki polo seu libro e  por compartir a súa historia con nós e facer que nos decatásemos de que o acoso é algo moi grave que temos  que parar entre todos.

29 abr 2021

SUBNORMAL

 

O pasado martes 20 de abril tivemos a honra de manter un encontro por videoconferencia con Iñaki Zubiarreta sobre o acoso escolar. A terrible situación que viviu sendo un neno deu pé para a creación dun libro de banda deseñada titulado Subnormal (Panini Cómics, 2020 ) onde se relata a súa historia con debuxos de Miguel Porto e guión de  Fernando Llor.



O alumado do primeiro ciclo da  ESO e os integrantes do Club de lectura do segundo ciclo asistimos a unha charla que nos impresionou e emocionou dunha maneira que non é doado de explicar. Iñaki falounos da súa experiencia persoal  de acoso e de como a súa  elevada estatura o marcou como diferente. O neno arrastraba unha situación familiar complicada que o converteu nun obxectivo  sumamente fácil. El non se atreveu a dicirlles nada aos seus pais e tampouco contou para nada co apoio do profesorado; pola contra, a súa titora contribuíu coa súa actitude no seu proceso de falta de autoestima e introspección. Non foi quen de contarlle a un adulto as tremendas humillacións ás que se viu sometido ata que o nivel de acoso se fixo intolerable. O estado de depresión e de desánimo no que caeu levouno a tentar quitarse a vida porque non vía outra solución posible.  Finalmente, decidiu non suicidarse e enfrontarse aos seus acosadores. A malleira que recibiu cando optou por defenderse levouno ao hospital. A partir de aí a situación cambiou: os seus pais tiveron coñecemento dos feitos e cesaron as agresións. Ademais as características físicas de Iñaki e os seus dotes para o baloncesto fixeron que destacara neste deporte, o que supuxo un estímulo e unha saída para el. Chegou a ser xogador profesional de baloncesto e a xogar na liga ACB. De todos os xeitos, as feridas non estaban pechadas e el compartiu con nós que a súa saúde emocional estivo resentida durante moitos anos.  Afectoulle  moito o caso dun rapaz de Euskadi que non foi quen de aturar o acoso e puxo fin á súa vida. Ese suceso desencadeou unha gran xenreira nel, intentando buscar culpables do caso de Jokin e do seu propio e incluso, canalizou a súa frustración  planeando vingarse da profesora que tanto dano lle fixera. Contounos que necesitou moitos anos para decatarse de que el levaba unha “mochila” moi pesada ás súas costas,  a cal tiña que asimilar e aprender a xestionar. Afortunadamente, conseguiu superar o trauma persoal e converterse, como el mesmo nos dixo, “na mellor versión de min mesmo”.

Ademais de contarnos a súa historia  persoal, deunos unhas claves fundamentais para entender o mundo do acoso escolar. Chamounos a atención sobre o feito de que os acosadores escollen as súas vítimas tendo en conta o seu carácter e as súas circunstancias. Tamén nos dixo que hai tres tipos de acosadores: os líderes, os que secundan as acción deses líderes e os  que colaboran de xeito pasivo; é dicir, os que coñecen a situación pero prefiren ignorala e mirar para outro lado. Destacounos a importancia de denunciar  ante un adulto (pai, nai, profesorado...) calquera caso que poida implicar unha actitude de acoso. E sobre todo fíxonos ser moi conscientes de que este tema do acoso non é un xogo de nenos, é algo moi serio e, que pode facer moito moito dano e marcar a unha persoa para toda a vida. Tamén nos asegurou que, por desgraza, a situación non era tan diferente á vivida por el na súa infancia. A pesar das campañas de concienciación seguen existindo numerosos casos de acoso moi difíciles de detectar e de eliminar. Para que isto non suceda é fundamental a nosa actitude  que nunca pode ser permisiva nin tolerante con estas accións.


20 abr 2021

17 abr 2021

PREPARANDO O ENCONTRO CON CARLOS NEGRO

     Mentres agardamos o encontro do próximo mércores con Carlos Negro (Semana Cultural), seguimos compartindo as creacións realizadas tomando como base a lectura dos seus poemas.
    Nesta ocasión, Ariadna  Fernández e Nuno Couso ofrécennos, respectivamente, as súas interpretación de  Masculino singular e Penúltimas tendencias.




12 abr 2021

EL SANDWICH DE MARIANA

El exbaloncestista Iñaki Zubizarreta relata en el cómic 'Subnormal' el  calvario que sufrió en el colegio | Cultura | EL PAÍS

   

 

    Boa parte dos membros do club estamos a ler a novela gráfica Subnormal, de Iñaki Zubizarreta: nela trátase con toda a crudeza o tema do acoso escolar, sufrido polo autor ata límites ben extremos.

    A curta El sandwich de Mariana, vén engadir un novo motivo de reflexión acerca do acosador e das súas motivacións. Aquí deixamos o enlace para que o vexades: seguro que a próxima xuntanza nos permitirá poñer sobre a mesa interesantes reflexións sobre esta terrible realidade que é o acoso, visibles no libro e na curtametraxe: 

https://www.youtube.com/watch?v=f-8s7ev3dRM

Por certo, que ninguén pense que o acoso escolar é un fenómeno recente... Hai moito tempo que está, máis ou menos silente, latexando nas aulas. Mirade: 

https://www.youtube.com/watch?v=WgiB06NNo5E    (El encargado, curta)

7 abr 2021

PENÚLTIMAS TENDENCIAS

 Ánxela Roca (4º ESO A) ilustra poemas de Penúltimas tendencias (Carlos Negro) na seguinte presentación. 


LA MEMORIA DE LOS SERES PERDIDOS

 

A protagonista deste libro é unha rapaza chamada Estela de dezanove anos que vive cos seus pais e coa súa irmá pequena. A familia mudárase de Arxentina a Barcelona cando ela tiña só catro anos.

A súa vida cambia totalmente cando descobre que ela era unha “nena roubada” na ditadura arxentina e que os seus verdadeiros pais foran cruelmente asasinados polas súas ideas. A través dunha irmá da súa nai coñeceu a historia familiar e a loita das nais e avoas da Praza de Maio que se mobilizaron para reclamar noticias dos seus familiares desaparecidos. Tamén soubo que o seu pai era militar, un membro do exército que rematou con miles de vidas.

Estela vese obrigada a asimilar a terrible noticia da súa orixe e ademais ten que pensar se debe contarlle a verdade ou non á súa irmá que ten tan só dezaseis anos.

Precisamente este feito foi o que máis debate e comentarios provocou na sesión que mantivemos para falar do libro.  Todos estivemos de acordo en que a historia nos pareceu á vez terrible e conmovedora.  Tamén comentamos que foi doado de ler porque está narrado dun xeito moi intrigante e con varias sorpresas que non son moi agradables. A algúns resultáronnos moi fortes as escenas das torturas aínda que valoramos que foi moi interesante coñecer unha historia tan impresionante coma esta. Por uns momentos, puxémonos na pel da protagonista e decatámonos de que a decisión de dicirlle a verdade ou non á súa irmá debeu ser  moi difícil. Neste aspecto houbo división de ideas: para uns, Estela debería terlle dito a verdade á súa suposta irmá e axudarlle a buscar a súa familia; para outros, tomou a decisión correcta deixándoa vivir feliz e allea á terrible historia familiar. De todos  os xeitos, estivemos de acordo en que sería moi difícil decidir que facer e que, calquera que fose a  decisión sería moi dolorosa.   En xeral, gustounos o final aínda que algúns quedamos coa idea de que non se fixera xustiza ao non denunciar ao pai.

Rematamos dicindo que nos pareceu unha lectura moi  interesante para os que queiran coñecer as consecuencias que unha ditadura pode ter nas vidas das persoas.

 Xacobe, Noa, Teresa, Berta,  Sara e Iago (2º ESO B)

 

 

 

23 mar 2021

DESCONOCIDOS: una novela que nos pone sobre aviso...

 

  

    En 3º de ESO, algunos de nosotros hemos escogido esta novela de David Lozano como obra de lectura en estos últimos meses y no queremos que pase desapercibida para los lectores amantes de la intriga y de las redes sociales.

    Lara, una chica de diecisiete años, tiene su primera cita con un muchacho llamado Wilde. Se han conocido a través de las redes sociales y han decidido verse por primera vez en un McDonald´s. No es un encuentro como cualquier otro: aparte de que el ex de Lara la lleva acosando desde que lo dejó, amenazándola con suicidarse, la joven no conoce físicamente al chico con el que se ha citado. Finalmente, sabremos que ese joven oculta muchas cosas... La intriga va en aumento a medida que transcurre esa primera cita; simultáneamente, tiene lugar el descubrimiento del cadáver de un joven en el Barranco de Sorts, cuyos datos personales se desconocen... La subinspectora Irene Castell iniciará una investigación de final sorprendente.

    Aquí os dejamos algunos fragmentos de las reseñas que hemos elaborado. Esperamos que os animen a leerla: no os va a defraudar.


-Los personajes están bien construidos y despiertan interés en el lector. La subinspectora Irene Castell es una experta en hacer hipótesis y en deducir datos: es una buena profesional y muy creíble. Gerard destaca también en la novela, en este caso porque está muy humanizado: se enamora de Lara y siente unos nervios tremendos antes de quedar con ella, como cualquier adolescente de su edad.

- Uno de los grandes aciertos de la novela es la actualidad de los temas y lo cercanos que son para los adolescentes. Presenta de manera muy clara lo que sucede cuando no se tiene cuidado con el uso de las redes sociales: el contacto con desconocidos puede tener consecuencias terribles. También es importante la atención que se da a la falsedad de las personas: Fran nos pone sobre aviso frente a los falsos amigos y frente a la existencia de la maldad.

- Al leer este libro, me vino a la memoria Inbox, de Care Santos, que gira también en torno a la relación entre dos personas a través de la red y a la facilidad con que se puede suplantar la identidad detrás de las pantallas. Si os atraen las novelas sobre Internet y las redes, tomad también nota de este título: El rostro de la sombra, de Alfredo Gómez Cerdá: nuevamente veréis adónde puede llegar el mal uso de estos medios.       

     

                             Laura Vázquez, Pablo Astray y Alonso García


22 mar 2021

EN TORNO AL HORROR NAZI : PARADERO DESCONOCIDO Y MAUS

 

    En 1º de bachillerato este trimestre hemos leído obras relacionadas con el nazismo, por aquello de que lo mejor para no repetir los errores de la historia es conocerlos y ser conscientes de ellos.


    Paradero desconocido es una pequeña novela de la escritora estadounidense Kressmann Taylor, publicada en 1938. Cuenta la historia de dos amigos y socios que viven en California, Martin Schulse, alemán, y Max Eisentein, un judío estadounidense. En 1932, Martin y su familia vuelven a su país de origen. Las cartas entre los dos nos dejan ver cómo sigue ese negocio común y también cómo Martin se va uniendo a las ideas de Hitler, hasta el punto de no querer tener correspondencia con su amigo judío por las consecuencias que eso le puede traer. Ni siquiera ayuda a Griselle, hermana de Max, también judía, que está actuando en Alemanida: las SS la detienen y la matan. Enterado Max, su plan de venganza en la distancia será tan inteligente como terrible...

- El personaje de Max no puede pasar desapercibido. Siente un gran cariño por Martin, pero es humano y cuando lo hieren en lo más hondo, responde con inteligencia pero de manera terrible.

- Para "entender" hasta dónde influyó Hitler en los alemanes de esa época basta con leer la novela y fijarse en el cambio que experimenta Martin.

- Un tema muy interesante en la novela es la capacidad de Hitler en ese momento histórico para que todos los alemanes lo sigan y lo apoyen: eso demuestra que cuando una sociedad está desesperada y en crisis se agarra a cualquier esperanza de cambio. Y eso es muy peligroso.

- El gran éxito de la novela está en decir tanto en tan poco: lo mejor y lo peor del ser humano está en esas cuantas cartas que se intercambian los protagonistas.


Maus es una novela gráfica publicada en dos partes (en 1986 y 1991) y que recibió el Premio Pulitzer, sorprendente por haberle sido concedido a una novela gráfica. Su autor es Art Spielgeman y el libro recoge la vida de su padre y de su madre, víctimas del holocausto nazi: ambos salen vivos del campo de concentración, pero ella, Anja, acaba suicidándose, atormentada por un pasado lleno de desgracias y dolor. El carácter de Vladeck también se resiente: es un anciano malhumorado y que reclama continua atención. En blanco y negro, Maus es una obra extensa donde vemos, una vez más, a dónde puede llegar la maldad humana y lo difícil que puede resultar sobrevivir cuando se es judío y un hombre llamado Hitler está en el poder.



- El título es muy importante: los judíos son representados como ratones perseguidos por los gatos, que quieren cazarlos.

- Leer esta novela gráfica me recordó las fabulas, en las que los personajes eran animales y siempre había una moraleja al final. Maus es una fábula extensa y es importante que nos quedemos con la moraleja: somos animales racionales y la razón hay que usarla para evitar que suceda otra vez lo que vemos en la novela.

- Vladeck es un personaje que atrae: aunque es un anciano cascarrabias, no me provoca rechazo. Siento compasión por él y también tristeza: la vida lo trató tan mal que se entiende ese mal humor constante. Sobrevivir a un campo de concentración es inimaginable...

- Las viñetas no tienen color, son en blanco y negro: eso transmite tristeza, refuerza lo trágico de la historia.

    Si os gustan las novelas de fondo histórico y queréis conocer más sobre la segunda guerra mundial y el nazismo, no olvidéis estos títulos: no os defraudarán.

Nuria Gómez, Paula Sánchez, Adrián Abad y Daniel Sánchez

(Las secuencias en cursiva son opiniones nuestras, que han salido en las tertulias sobre los libros)


2 mar 2021

EL MUERTO AL HOYO: una buena mezcla de intriga y humor

 

    En 3º de ESO, algunos de nosotros hemos leído una de las últimas novelas de Fernando Lalana, El muerto al hoyo. Es un autor muy conocido entre nosotros y que nos ha visitado en el instituto el pasado curso: sus obras tienen bastante éxito en nuestra biblioteca.

   Como otras novelas suyas, esta transcurre en Zaragoza, en 2017 y nos presenta la historia que se desarrolla alrededor de Adela Jimeno y su amiga Lola Andrade, esta última detective privado. Adela la contrata para que le ayude a encontrar la llave de la caja fuerte de su casa, pues ha desaparecido tras el (presunto) suicidio de su marido. Lola comienza a investigar sin saber que, paralelamente, también la policía lo está haciendo, puesto que el marido de Adela era un testigo protegido que pasaba información sobre La Organización, una mafia riojana. El asunto se va complicando cada vez más cuando Lola empieza a sospechar que Ramiro no se ha suicidado y cuando descubre el verdadero motivo por el que Adela le ha pedido ayuda. Intriga garantizada hasta el último momento.

    Como siempre, en este autor, vais a encontrar el tema de la investigación: hay desde el principio un problema para resolver y faltan datos. Aquí será Lola Andrade quien se encargará de buscarlos y ocupará toda la novela haciéndolo. Lalana mezcla muy bien la intriga con el humor: hace juegos de palabras divertidos (Un poco yo. Pocoyó), usa refranes, le pone a las calles nombres sacados de títulos de libros (Harry Potter), se inventa una mafia riojana y crea un personaje que es un vidente que comunica a Adela con el Más Allá y con su difunto marido...

    Ya sabéis: suspense, humor, mafiosos, policías, muertes, videntes... La combinación no os va a defraudar.



                            Julián Pérez Seoane

22 feb 2021

WONDER

     Os Fendetestas de 1º ESO B escolleron a súa primeira lectura : Wonder. La historia de Julian de J. R. Palacio.

     Esta escolla non os deixou indiferentes pois as distintas temáticas que se tratan servíronlles para poder reflexionar sobre os sentimentos dos demais e como repercuten as nosas accións nas vidas dos que nos rodean. Nas súas reflexións pódese percibir a fonda pegada que o libro deixou neles.

    O que máis me gustou do libro foi cando Jack Will lle pegou unha puñada a Julian. E o que menos me gustou, o que máis pena me deu, foi cando Jack Will estaba con Julian e cos outros amigos falando de August dicindo que se tivese, Julian, a cara de August preferiría morrer. Iso deume moita pena xa que me parece moi inxusto facer eses comentarios tan crueis. (Xabier Sánchez Castiñeira)    

                                                                             

     Este libro  pereceume moi interesante xa que ensina unha lección moi importante, tamén che ensina que por moi malo que foses ao comezo con alguén podes recapacitar e cambiar. Recoméndollo a toda a xente que non saiba se compralo xa que non lle atopo ningunha pega. (Nerea Sánchez Merelas)                                                                      

 

    Gustoume moito xa que aprendín moitas cousas, tamén me pareceu moi interesante, entretido e emotivo. Unha das cousas que máis me gustou é que trata dun neno da miña idade e o que non me gustou foi que o tratasen mal.(Juan A. Rodríguez Quintal)                 

                                 

    Gustoume moito o libro que lemos para o Club de Lectura neste primeiro trimestre. Titúlase A historia de Julian. É moi interesante a temática que trata e moi recomendable para os rapaces da nosa idade. (Iria Ramos Neira)                                                                                


    A min gustoume moito este libro porque nos fala da importancia de que todos somos iguais, a pesar do aspecto, e sentimos o mesmo. Neste caso, o libro trata de que nos metamos na pel dos demais, que nos poñamos no seu lugar, xa que a nós non nos gustaría que nos chamasen cousas malas nin nos tratasen mal, entón aos demais tampouco os debemos tratar así. (Lorena  García Rodríguez)   

                                                                       

    Este libro gustoume porque é un libro que trata de como unha persoa asume os seus erros e se dá conta de que xulgou mal a outra persoa. A Julian, o protagonista, caíalle mal August pero despois fixéronse amigos. Recoméndovos que leades este libro e que vos guste o mesmo ca a min. (Nicolás Martínez Vázquez)

                                                                         

    Pareceume un libro moi interesante e moi fácil de ler. Gústame porque fala do acoso a un rapaz da nosa idade e tamén me gustou moito a historia da súa avoa xa que a partir desta historia o protagonista pode reflexionar sobre os seus feitos.

    É unha obra moi interesante e non te aburres. (Alexandra Sousa)      

11 feb 2021

LENDO A JORDI SIERRA

Os fendetestas de 2º ESO non paramos de ler. Nesta ocasión as obras escollidas foron Querido hijo: estás despedido e Querido hijo: estamos en huelga de Jordi Sierra i Fabra. As opinións foron coincidentes, os dous gustáronnos moito e ademais fixéronnos pensar.

Querido hijo: estás despedido pareceunos bastante cómico e divertido pero á vez un pouco triste porque nos decatamos de que o  noso comportamento ás veces deixa moito que desexar...  De feito, pensamos que todas as rapazas e rapaces da nosa idade deberían lelo para poñerse un pouquiño do outro lado e ver como nos coidan e se preocupan por nós os nosos pais.

A lectura de Querido hijo: estamos en huelga fíxonos meditar sobre algo que parece moi evidente pero que non sempre temos claro: os nosos pais non son os nosos criados e tamén teñen dereito  a descansar de cando en vez. Unha das cuestións que crea máis problemas entre pais e fillo é a desorde. A nós cústanos bastante iso de recoller as cousas e resúltanos pesado que nos estean dicindo sempre o que temos que facer. Ás veces cústanos ver que ser pais é unha tarefa moi complexa e que esixe moito traballo e dedicación. 


 

Por outra parte, os libros tamén nos fixeron ver que os pais non son perfectos e tampouco teñen razón sempre.  Nós tamén a temos ás veces. O que está claro é que todos temos que poñer da nosa parte para levarnos ben e axudar o que poidamos.

Rematamos a lectura deste  libros, pero non cambiamos de autor porque o noso seguinte obxectivo é  La memoria de los seres perdidos. Compartiremos neste blog as nosas impresións.