2 may 2017

CARLOS RONCERO




          O trimestre pasado, o noso grupo do club de lectura   integrado por rapaces e rapazas de 3º e 4º da ESO escolleu Clara dice, unha novela xuvenil de Carlos Roncero, como libro para comentar e traballar entre todos.
         Se sodes seguidores deste blog, saberedes que foi unha lectura moi satisfactoria para nós, e que  gozamos moito coas peripecias que tiveron que pasar o sarxento Trápaga e a nai de Clara para dar co asasino da súa filla e resolver o caso dos misteriosos suicidios.  Todos coincidimos en que a forma de escribir do autor era sublime, detallando cada diálogo e contestación e complicando a trama para manternos enganchad@ á historia.
        Ben, pois se xa estabamos agradecidos a Carlos por agasallarnos coa súa magnífica obra, agora, grazas a el, sentímonos tremendamente alagados. O pasado mércores 26 de abril descubrimos que se puxera en contacto connosco para agradecernos a entrada e a videorecensión que prepararamos sobre o seu libro. Ademais, comentounos que se lembraba de nós por unha entrevista que lle fixeron uns membros do club Fendetestas  hai uns anos. Recibimos as súas palabras cunha sorpresa e admiración incribles, pois non nos esperabamos a súa resposta e moito menos o seu recoñecemento ao noso traballo.
      Carlos, grazas a ti por axudar a encher este mundo de palabras coas túas historias e por ser tan atento cos teus lectores. Esperamos poder seguir lendo máis libros teus!
       E a ti, pequeno  e curioso lector, de momento podemos suxerirche de novo  a lectura de Clara dice, de Carlos Roncero.  Altamente recomendable!
                                                                                                                      Laura Míguez

A VIAXE DE GAGARIN



            A viaxe de  Gagarin cóntanos as vivencias de Miguel e a súa familia nos duros anos da ditadura franquista. O protagonista lembra a súa infancia e xuventude na Coruña dos anos sesenta, mentres acompaña a súa nai convalecente no hospital nos derradeiros momentos da súa vida.  Recorda a libraría que rexentaban os  seus pais (de ideoloxía republicana) e  como,  pouco a pouco,  foi descubrindo que alí tiñan tamén un taller clandestino onde imprimían folletos propagandísticos contra o réxime. O libro é a historia  de  Miguel e da súa familia, pero é tamén  unha reflexión sobre  o paso da nenez á adolescencia e a iniciación á  dura e difícil aprendizaxe da vida.
 
                A lectura deste libro suscitou variadas reaccións. A algúns fíxoselles  un pouco lento  e non conseguiron conectar ben co tema. Malia a iso,  todos estivemos de acordo en  que aprenderamos moitas cuestións relativas ao xeito de vivir na ditadura que nos resultaron moi interesantes, cando non sorprendentes. Os comentarios  suscitados polo libro foron  variados: a importancia da liberdade, a censura, as inxustizas asociadas aos réximes totalitarios, a defensa das propias ideas, os intentos de moldear os pensamentos dos rapaces… Asemade xurdiu unha interesante reflexión: a transcendencia das vivencias das primeiras etapas da vida no discorrer posterior. O que vivimos cando somos nenos e adolescentes márcanos dun xeito indeleble aínda que non sexamos conscientes dese feito. 

Tamén se falou da importancia da lectura e de como o autor rende unha homenaxe aos libreiros e libreiras  e,  por extensión, aos libros e ao pracer de ler. Son moitas as páxinas dedicadas en  A viaxe de Gagarin a este tema tal e como se   pode comprobar na exposición-homenaxe a Agustín Fernández Paz que enche estes días os corredores do noso centro.  Compartiremos ese material a través do blog proximamente co obxectivo de que, seguindo os consellos do inesquecible autor, vos atrevades a  mergullarvos na maxia dos libros. Hai demasiada beleza neles para ignoralos!

Rematamos esta entrada cunha nova entrega dos fantásticos vídeos elaborados por Laura.

                                                                   
               Jin, Lucía, Xana, Cristian, Laura e Marcelo

5 abr 2017

RINDO COS CONTOS DE AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ



 Os fendetestas de 1º de ESO sabemos que non hai moito foise un dos escritores de maior calidade da literatura galega: Agustín Fernández Paz. Nestes días, as profesoras de galego andan a traballar  nunha homenaxe a este novelista tan coñecido e admirado.
 Desde o club de lectura, nós tamén nos sumamos á súa iniciativa e  adicamos un par de sesións a falar dunha das súas obras máis coñecidas: Contos por palabras, onde crea relatos a partir de anuncios dos xornais. Velaquí o argumento dos que máis nos gustaron: animádevos a lelos!

- Ao comezo do libro o autor conta que era un gran lector de xornais, pero que non entende por que a xente anónima aparece tan pouco neles. Decidiu deixar de lelos e contoulle a unha amiga a súa preocupación: ela desengánao dicíndolle que non é certo o que pensa. Se lese os anuncios por palabras, daríase conta. E aí esta a orixe do libro: ao día seguinte compra o xornal e dase conta: detrás de cada anuncio hai unha historia. En Contos por palabras el vainas reconstruir…

- En Un artista do neón, o protagonista é un empregado dunha tenda que fai rótulos luminosos. O problema é que cando lles fan unha encarga a el non lle gusta nin a mensaxe do cartel nin a súa decoración: entón cámbiao todo... E, claro, algúns clientes acceden, pero outros póñense moi, pero que moi enfadados... Total que acábano despedindo. E el, que aínda hoxe está no paro, pensa que non van atopar ninguén tan bon  coma él. 

 - O caso do estraño empregado lévanos a unha funeraria, onde o dono busca un axudante. O certo é que recibe a chamada dunha persoa ben rara: despois de informarse sobre o que quere,  pensa que é o candidato ideal. O que non imaxina é que parece tratarse dun vampiro: que listo, sabía ben o traballo que lle conviña!! 
    E un relato que chama a atención porque é todo dialogado, pero so sabemos o que di o dono da funeraria: o que din do outro lado do teléfono témolo que imaxinar. 


- Raquel Souto é a protagonista de Noites de lúa chea: trátase dunha rapaza que traballaba nun Salón de Beleza. Viu un anuncio onde poñía: "Urxe manicura". Chamou e dirixiuse á mañán seguinte á casa do cliente: era Arthur Wolfang, de raíces nobres. 
A verdade é que a Raquel deulle que facer aquela manicura: o home tiña as uñas negras e grandes. O que non sabía ela é que ía ter que ir moitas veces facerlle o mesmo traballo: Sir Arthur tiña sobre si unha maldición e cada noite convertíase en lobishome.  Ao final ela desapareceu: namorouse de sir Arthur e casaron. 

- Todo comezou o día en que o protagonista cumpriu corenta e dous anos. Levaba varios meses un pouco deprimido, pero a pesar diso non perdera a esperanza e tiña a ilusión de que a súa vida ía cambiar para mellor. O mesmo día do seu aniversario viu un anuncio que lle chamou a atención: Duplicamos todas, con ou sin mostra. Despois de comprobar no xornal que esta era a primeira vez que o estraño anuncio se publicaba, decidiu marcar o teléfono o concertar unha cita para o día seguinte. Cando chegou alí, solicitoulle á persoa responsabal que lle fixera unha chave da felicidade. O home díxolle que non había problema, porque xa fixera varias copias cando unha rapaza loura lle encargara o mesmo pedido. Dende ese momento, o protagonista decidiu percorrer as rúas ollando para as rapazas louras coa esperanza de atopala .
Esta é a historia que se conta en Unha chave non é suficiente; gustoume porque me pareceu unha historia moi especial, cun toque de maxia relacionándoo co amor, que pode ser a chave da felicidade. 
                                                                                                         (Ángela Doval) 

- En O caso do unicornio azul,  Agustín Fernández Paz cóntanos a historia dun home que  ten unha axencia matrimonial. Un día solicitou os seus servizos unha cliente moi especial: unha unicornio que quería buscar parella. O dono da axencia fixo todo o posible por cumprir o encargo e iniciou a busca dun unicornio polas fragas. Polo momento, non foi quen de atopalo e fai un chamamento dirixido a calquera que poida ver un animal destas características.


Este conto gustoume pola orixinalidade da historia e ademais fíxome reflexionar sobre as especies en perigo de extinción e a importancia de ter descendencia.                                     (Idaira)

OLIVER TWIST E AKIM


      Nas semanas pasadas vimos a adaptación ao cine que R. Polanski fixo da novela Oliver Twist, de Charles Dickens.


      Oliver é un rapaz orfo, criado nun hospicio onde pasa necesidades e fame. Despois de traballar nunha funeraria escapa á grande cidade de Londres. Alí ingresa, de xeito inocente e sen imaxinar onde se mete,  nunha banda de rapaces ladróns. Viven, todos eles, con Fagin, un home tremendamente avaricioso que lles ensina como deben exercer o "oficio". Fai amizade con Nancy, unha moza que vive tamén alí e que se prostitúe. O malvado Sikes buscará a Oliver cando este é acollido por un rico ancián e acabará matando á pobre Nancy...

     Os feitos sitúanse no século XIX, do que nos separan máis dun cento de anos e sen embargo hai moitos problemas que seguen a formar parte do mundo actual: hoxe falamos da existencia de mafias que raptan nenos para que mendiguen ou para abusar deles, tamén as hai adicadas á prostitución de mulleres... Oliver Twist podería vivir no século XXI e non sería un extraño. Non credes? 




 Lemos estes días pasados un conto de Claude K. Dubois, Akim corre, no que se expoñen as consecuencias traumáticas da guerra nos máis pequenos. A  través de fermosísimos debuxos e textos breves coñecemos a soidade de Akim, un neno que queda abandoado despois dun bombardeo; ha de valerse por sí so, fuxe, fano prisioneiro e ten que traballar... Finalmente pode marchar a un campo de refuxiados, onde por fin come, dorme e é tratado sen violencia. O remate é feliz: atopa a súa nai.



      Non está lonxe Akim de Oliver Twist: a violencia, o egoísmo e a maldade segue contando entre as súas víctimas aos máis pequenos. Algo non funciona neste mundo que parece tan perfecto e adiantado...  

3 abr 2017

TRES SOMBREROS DE COPA


      Tres sombreros de copa es una comedia de Miguel Mihura que introduce en el panorama teatral de posguerra un humor renovador basado en situaciones absurdas y en un lenguaje incoherente. Dionisio, un joven burgués, celebrará su boda con Margarita, una muchacha de su mismo grupo social; Paula, una bailarina que representa el mundo artístico lo tentará para que no se case y para que viva con ella una existencia más libre, escapando de las convenciones burguesas. Pero el protagonista se dejará arrastrar por su condición social, sacrificando así la felicidad.

      Este tipo de humor, basado en lo absurdo, requiere mayor concentración y esfuerzo en el público, tanto por su lenguaje atípico como por su trasfondo de crítica social: no resulta extraño que tardara veinte años en estrenarse esta obra de Mihura; efectivamente, para el público era mucho más cómodo ver la comedia burguesa benaventina o el teatro de Arniches y de los hermanos Álvarez Quintero. 
      No nos ha atrapado la obra: no estamos habituadas a este tipo de literatura que maneja lo incoherente como instrumento de expresión. Reconocemos, aun así, la genialidad del autor que consigue darnos una lección amarga de la vida a través de la risa. 

                                                                                   Tamara Cao y Alicia Seoane, 2º Bachillerato 




28 mar 2017

CHARLANDO SOBRE TODO ESE FUEGO

                
Los fendetestas de 1º Bac hemos acabado estos días la lectura de Todo ese fuego de Ángeles Caso. Se trata de una novela que recoge la historia de las hermanas Brontë, ambientada en la Inglaterra victoriana. Estas mujeres, hijas de un reverendo y huérfanas de madre a una temprana edad, tendrán que superar duras dificultades en su vida. El amor por la literatura, transmitido por su padre, hace que alimenten un sueño: publicar las obras que ellas mismas escriben. Pero tienen un difícil obstáculo: son mujeres y en la época no estaba bien vista la relación entre literatura y género femenino... Gracias a su astucia conseguirán publicar, bajo pseudónimo, un libro de poesía elaborado conjuntamente y, tiempo después, novelas independientes. 


- Uno de los aspectos que más me ha gustado es el enfoque crítico con que se trata la sociedad victoriana.                                                                                       (Marina Miraz)

- El hecho de saber que la novela estaba basada en hechos reales me atrajo desde el principio.                                                                                                                   (María Carrasco) 

- Emily, Charlotte y Agnes, cada una con su peculiar carácter, fueron tres valientes escritoras que se enfrentaron a los estereotipos de su época, a las críticas y menosprecios que tenían que soportar las mujeres que tenían inquietudes culturales. Al final, después de su lucha, ganaron la batalla, al ser respetadas como escritoras.                     
                                                                                         (Brais Merelas) 

- Admiro la capacidad de las hermanas Brontë para enfrentarse a los problemas y me sorprende la forma tan avanzada de entender la vida de estas mujeres del siglo XIX.     
                                                                                          (Lucía Coego) 

- Me encanta el realismo de la novela: plasma de manera muy clara el funcionamiento de la sociedad de la época, en la que se juzgaba de distinto modo el talento de los hombres y el de las mujeres. Aunque los hechos sean muy anteriores a la actualidad, seguimos viviendo situaciones en las que aún se perciben esas diferencias de trato: esto le aporta también cercanía al tema.  Me ha resultado muy llamativa la técnica narrativa: no hay capítulos, y vamos de un personaje a otro sin saltos abruptos...                                                                                                          
                                                                                                                                (Paula Roade)

23 mar 2017

MAUS, UNA FÁBULA MODERNA


       Esta novela gráfica nos desvela la historia de una familia marcada por los horrores de la 2ª Guerra Mundial cometidos en los campos de concentración nazis. 
       Vladeck y Anja, después de tener un hijo, viven en Polonia la invasión del ejército alemán. Se verán sumergidos en una serie de circunstancias, entre ellas estar presos en Auschwitz, que tendrán que superar para llegar a estar uno junto al otro de nuevo. La historia es contada por Vladeck a su segundo hijo, Art, autor del libro.
        En esta historia los protagonistas son representados como animales. Los ratones son los judíos, debido a la ratonera que se creó en Polonia; los polacos son cerdos, hecho que se justifica por su traición al pueblo judío; como cabría esperar, los alemanes son representados como gatos.       

      - Desde mi punto de vista, la obra describe muy bien el sufrimiento que se vivió en el Holocausto. Personalmente, me gustan las historias ambientadas en esta época, me parecen historias muy difíciles de contar y en este caso el autor hace que te enganches a su obra. Vladeck, en mi opinión, es un superviviente de Auschwitz que aún siguió atrapado en el campo de concentración hasta el final de sus días, las experiencias que vivió lo marcaron para siempre. Recomiendo este libro por lo rápido que se puede leer y porque es una historia bastante conmovedora.                                                 Brais Merelas, 1º BAC  
      - Lo que más me gustó de esta novela fue el hecho de que el escritor usara la metaficción en la segunda parte, al crear otro relato gráfico dentro del principal: esa técnica me recordó al Quijote de Miguel de Cervantes. La elección del tema de la Segunda Guerra Mundial, a mi parecer, es muy interesante, un pedazo de historia que marcó la vida de tantísima gente, es un acierto y más en este tipo de novelas. El hecho de usar ratones, puercos y gatos para representar a los diferentes personajes de aquel tiempo es un gesto  inusual y muy gráfico, que sin duda la hace todavía más especial.

                                       María Rivas, 1º BAC

10 mar 2017

SOBRE EL OFICIO DE ESCRIBIR...

     

 ¡Qué valor tiene el contacto directo con los escritores! Lo que muchas veces imaginamos como un misterio tremendo, como algo lejano e inexplicable puede ser entendido a la primera cuando una escritora se sienta entre nosotros y nos cuenta cómo llegó al mundo de la literatura y cómo se mueve por él.
        Como ya habíamos anunciado, tuvimos la suerte de poder charlar con la novelista Marisol Ortiz de Zárate. Desde aquí le damos las gracias por desgranar con nosotros su experiencia como narradora. Nos habló de su autodidactismo (empezó a leer con infinita curiosidad a los dieciséis años y se dio cuenta de todo lo que guardaban los libros para quien quisiera abrirlos y entrar en ellos), de la vida misma como fuente de inspiración (Shao-Li nació al albur de la hija del dueño de un bazar chino, que era vecino suyo; en Cantan los gallos, el personaje albino surgió después de ver un documental sobre los problemas de los albinos africanos, lo que escucha en su lugar de trabajo a veces lo emplea para crear personajes e historias nuevas...), de lo laboriosa que resulta la documentación cuando uno decide dar vida a un relato histórico... Y de mil cosas más que no podíamos imaginar. 


Nuestro agradecimiento por abrir una puerta más de entrada en el apasionante mundo de la literatura. 

6 mar 2017

CHARLANDO CON MARISOL ORTIZ DE ZÁRATE






Mañana, martes, 7 de marzo, los alumnos de 2º y 3º de ESO tendrán la oportunidad de charlar con la novelista alavesa Marisol Ortiz de Zárate, conocida entre varios de nuestros fendetestas, que han leído obras suyas (La canción de Shao-Li, Cantan los gallos ...) 
Jin Lei, alumno de 3º y miembro del club, será el encargado de presentarla.  A continuación, escucharemos las experiencias de la escritora como creadora de mundos tan nuevos como diversos.