FANTASMAS DE LUZ (Vídeo-recensión)

 

Natalia Vázquez Sánchez (2º Bach) recomenda a lectura de Fantasmas de Luz de Agustín Fernández Paz. 

 

 

AS FRONTEIRAS DO MEDO

       
      Elaboradísimo booktráiler de Nadia Fernández sobre o libro de Agustín Fernández Paz. Quen se atreve a mergullarse nestas misteriosas historias?

BOOKTRAILER

      
     Fatima Ramos de 3º ESO B e Nadia Fernández de 3º ESO A ofrécennos unhas suxestións de lectura en formato de booktrailer  sobre O centro do labirinto e Mecanoscrito da segunda orixe. Dúas visións do futuro da man de  Agustín Fernández Paz e de Manuel de Pedrolo que suscitan interesantes reflexións sobre o mundo no que vivimos.

 

 

CONTAMOS CONTOS DE MEDO

 As fronteiras do medo de Agustín Fernández Paz e As mans do medo de Xosé Miranda foron o punto de partida da andaina do noso club para os rapaces e rapazas de 2º ESO. Na primeira xuntanza realizamos unha sesión de contacontos baseada nestas lecturas. Tentamos así recuperar a vella tradición da literatura popular de transmisión oral, a dos contos narrados á calor da lareira. 

Para desenvolver esta actividade, cada un escolleu o relato que máis lle gustou e, a continuación, desenvolveu as súas dotes de contador ou contadora tendo aos compañeiros e compañeiras como auditorio.  Ángela Doval relatounos unha historia dunha misteriosa casa onde había un pozo asociado cunha estraña desaparición.  Nerea Pérez levounos a Transilvania cun inquietante conto de vampiros.  Paula Sánchez relatounos unha historia cun final sorprendente titulada “Os fillos de Hamlet”.  Brais Castro e Dalvin Peña contáronnos a experiencia dun home que  unha noite notou como  alguén lle arrincaba  as entrañas do peito. 

Na sesión de contacontos falamos  tamén da relación da literatura de terror co cinema. Lembramos   versións cinematográficas de clásicos da literatura universal e comentamos estreas recentes como It (baseada nun libro do escritor Stephen King).

Nunha segunda reunión acordamos analizar o relato que dá título ao libro de Xosé Miranda: As mans do medo. Todos estivemos de acordo en valoralo  positivamente  e en cualificalo como  un pouco desagradable, desacougante e ata noxento. Fixámonos nunha técnica presente no conto que se relaciona coa literatura de transmisión oral: as continuas chamadas ao lector para captar a  atención e favorecer a súa implicación emocional na historia. Falamos dunha referencia literaria presente ao longo de toda a narración: Frankestein. A mención a esta obra clásica da literatura universal está  relacionada co argumento do conto: un home atopa unhas mans humanas que parecen estar vivas  e que dominan a mente do protagonista ata que conseguen ser implantadas no seu corpo. Tamén nos chamou a atención o final, que deixa aberta unha continuación do relato  moi inquietante. Comentamos  esta técnica moi utilizada na literatura de misterio, e reflexionamos sobre o feito de que resulta máis desacougante non contar exactamente como remata a historia deixando que os lectores imaxinen o seu propio desenlace.

A VIAXE DE GAGARIN

            A viaxe de  Gagarin cóntanos as vivencias de Miguel e a súa familia nos duros anos da ditadura franquista. O protagonista lembra a súa infancia e xuventude na Coruña dos anos sesenta, mentres acompaña a súa nai convalecente no hospital nos derradeiros momentos da súa vida.  Recorda a libraría que rexentaban os  seus pais (de ideoloxía republicana) e  como,  pouco a pouco,  foi descubrindo que alí tiñan tamén un taller clandestino onde imprimían folletos propagandísticos contra o réxime. O libro é a historia  de  Miguel e da súa familia, pero é tamén  unha reflexión sobre  o paso da nenez á adolescencia e a iniciación á  dura e difícil aprendizaxe da vida.

 

                A lectura deste libro suscitou variadas reaccións. A algúns fíxoselles  un pouco lento  e non conseguiron conectar ben co tema. Malia a iso,  todos estivemos de acordo en  que aprenderamos moitas cuestións relativas ao xeito de vivir na ditadura que nos resultaron moi interesantes, cando non sorprendentes. Os comentarios  suscitados polo libro foron  variados: a importancia da liberdade, a censura, as inxustizas asociadas aos réximes totalitarios, a defensa das propias ideas, os intentos de moldear os pensamentos dos rapaces… Asemade xurdiu unha interesante reflexión: a transcendencia das vivencias das primeiras etapas da vida no discorrer posterior. O que vivimos cando somos nenos e adolescentes márcanos dun xeito indeleble aínda que non sexamos conscientes dese feito. 

Tamén se falou da importancia da lectura e de como o autor rende unha homenaxe aos libreiros e libreiras  e,  por extensión, aos libros e ao pracer de ler. Son moitas as páxinas dedicadas en  A viaxe de Gagarin a este tema tal e como se   pode comprobar na exposición-homenaxe a Agustín Fernández Paz que enche estes días os corredores do noso centro.  Compartiremos ese material a través do blog proximamente co obxectivo de que, seguindo os consellos do inesquecible autor, vos atrevades a  mergullarvos na maxia dos libros. Hai demasiada beleza neles para ignoralos!

Rematamos esta entrada cunha nova entrega dos fantásticos vídeos elaborados por Laura.

                                                                   

               Jin, Lucía, Xana, Cristian, Laura e Marcelo

RINDO COS CONTOS DE AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ

 Os fendetestas de 1º de ESO sabemos que non hai moito foise un dos escritores de maior calidade da literatura galega: Agustín Fernández Paz. Nestes días, as profesoras de galego andan a traballar  nunha homenaxe a este novelista tan coñecido e admirado.

 Desde o club de lectura, nós tamén nos sumamos á súa iniciativa e  adicamos un par de sesións a falar dunha das súas obras máis coñecidas: Contos por palabras, onde crea relatos a partir de anuncios dos xornais. Velaquí o argumento dos que máis nos gustaron: animádevos a lelos!

- Ao comezo do libro o autor conta que era un gran lector de xornais, pero que non entende por que a xente anónima aparece tan pouco neles. Decidiu deixar de lelos e contoulle a unha amiga a súa preocupación: ela desengánao dicíndolle que non é certo o que pensa. Se lese os anuncios por palabras, daríase conta. E aí esta a orixe do libro: ao día seguinte compra o xornal e dase conta: detrás de cada anuncio hai unha historia. En Contos por palabras el vainas reconstruir…

- En Un artista do neón, o protagonista é un empregado dunha tenda que fai rótulos luminosos. O problema é que cando lles fan unha encarga a el non lle gusta nin a mensaxe do cartel nin a súa decoración: entón cámbiao todo... E, claro, algúns clientes acceden, pero outros póñense moi, pero que moi enfadados... Total que acábano despedindo. E el, que aínda hoxe está no paro, pensa que non van atopar ninguén tan bon  coma él. 

 - O caso do estraño empregado lévanos a unha funeraria, onde o dono busca un axudante. O certo é que recibe a chamada dunha persoa ben rara: despois de informarse sobre o que quere,  pensa que é o candidato ideal. O que non imaxina é que parece tratarse dun vampiro: que listo, sabía ben o traballo que lle conviña!! 

    E un relato que chama a atención porque é todo dialogado, pero so sabemos o que di o dono da funeraria: o que din do outro lado do teléfono témolo que imaxinar. 

- Raquel Souto é a protagonista de Noites de lúa chea: trátase dunha rapaza que traballaba nun Salón de Beleza. Viu un anuncio onde poñía: "Urxe manicura". Chamou e dirixiuse á mañán seguinte á casa do cliente: era Arthur Wolfang, de raíces nobres. 

A verdade é que a Raquel deulle que facer aquela manicura: o home tiña as uñas negras e grandes. O que non sabía ela é que ía ter que ir moitas veces facerlle o mesmo traballo: Sir Arthur tiña sobre si unha maldición e cada noite convertíase en lobishome.  Ao final ela desapareceu: namorouse de sir Arthur e casaron. 

- Todo comezou o día en que o protagonista cumpriu corenta e dous anos. Levaba varios meses un pouco deprimido, pero a pesar diso non perdera a esperanza e tiña a ilusión de que a súa vida ía cambiar para mellor. O mesmo día do seu aniversario viu un anuncio que lle chamou a atención: Duplicamos todas, con ou sin mostra. Despois de comprobar no xornal que esta era a primeira vez que o estraño anuncio se publicaba, decidiu marcar o teléfono o concertar unha cita para o día seguinte. Cando chegou alí, solicitoulle á persoa responsabal que lle fixera unha chave da felicidade. O home díxolle que non había problema, porque xa fixera varias copias cando unha rapaza loura lle encargara o mesmo pedido. Dende ese momento, o protagonista decidiu percorrer as rúas ollando para as rapazas louras coa esperanza de atopala .

Esta é a historia que se conta en Unha chave non é suficiente; gustoume porque me pareceu unha historia moi especial, cun toque de maxia relacionándoo co amor, que pode ser a chave da felicidade. 

                                                                                                         (Ángela Doval) 

- En O caso do unicornio azul,  Agustín Fernández Paz cóntanos a historia dun home que  ten unha axencia matrimonial. Un día solicitou os seus servizos unha cliente moi especial: unha unicornio que quería buscar parella. O dono da axencia fixo todo o posible por cumprir o encargo e iniciou a busca dun unicornio polas fragas. Polo momento, non foi quen de atopalo e fai un chamamento dirixido a calquera que poida ver un animal destas características.

Este conto gustoume pola orixinalidade da historia e ademais fíxome reflexionar sobre as especies en perigo de extinción e a importancia de ter descendencia.                                     (Idaira)

O ÚNICO QUE QUEDA É O AMOR

 Laura Miguez agasállanos cunha entusiasta recomendación do fermoso libro de relatos de Agustín Fernández Paz. Parabéns polo traballo ben feito e benvida ao mundo dos "booktubers".

O ENIGMA DO MENHIR

  "O enigma do menhir"  está narrado por unha muller que lembra os terribles feitos acontecidos cando, sendo unha rapaza, decidiu facer unha excursión acompañada dos seus mellores amigos, Rosalía e Carlos, a un lugar chamado Coto do Rei.

 Finalmente só poden ir ela e Carlos e, entre os dous rapaces parece xurdir unha certa atracción.  No seu paseo a Coto do Rei  ven un menhir  e ao seu carón atopan unha poza profunda  rodeada de dez pedras na que se atreven a introducir un brazo. Desa poza saen unha especie de seres misteriosos que despois dun estraño ritual levan consigo  a Carlos. A moza protagonista líbrase de ser capturada grazas a Rosalía, que, asustada pola tardanza dos seus amigos decide pedir axuda e ir na súa procura.

Cando a moza, unha vez recuperada,  regresa á zona onde desapareceu Carlos, atopa unha pequena pedra (a número once) que parece ter esculpido o rostro do seu amigo.

Ata aquí un pequeno resumo que elaboramos os Fendetestas dun dos grupos de 1º ESO. Na posta en común a impresión xeral foi que o conto nos gustou moito a todos aínda que nos pareceu moi fantástico e ata un  pouco incrible. Para case todos  a parte  máis interesante  e emocionante foi o final cando a protagonista regresa ao lugar dos feitos. Tamén comentamos que o desenlace nos resultou  orixinal e sorprendente.

A lectura deste relato  de Agustín Fernández Paz serviunos deunos pé para facer unha pequena investigación que nos permitiu  lembrar ou aprender o que era un dolmen e un menhir. Ambos son monumentos megalíticos funerarios, é dicir, era a forma que tiñan os nosos antepasados de sinalar onde estaban enterrados os seus familiares. Tamén investigamos un pouquiño sobre as lumias  galegas (os seres misteriosos que atrapan a Carlos) que son  moi parecidas ás Korrigans irlandesas ou ás Lamignak de Euskadi. Son seres que viven en covas ou lugares subterráneos, en ocasións baixo dolmens ou menhires.

Idaira, Ánxela, Ángela, José Miguel, Daniel e Abraham de1º ESO A