23 oct 2013

POSTOS A ANDAR


   


Levamos xa unhas semanas de encontros cos diferentes grupos de Fendetestas. Como é habitual, arrincamos coas pertinentes presentación e coa agradable conversa sobre os gustos lectores de cada quen... 



 
 
Valéndonos da experiencia de anos pasados, estamos a ler diferentes textos relacionados coa temática de terror, suspense, misterio... O Samaín, Defuntos, Halloween están á volta da esquina e nós imos xa meténdonos en materia.
 

20 jun 2013

LA TERRIBLE REALIDAD DE R. BRADBURY

Hace ya más de dos semanas que hemos finalizado, en el grupo de 1º BAC, la lectura de la novela de Bradbury. Nos ha parecido curiosa... y terrible. Hemos charlado entorno a los personajes (algunos de ellos producen tal rechazo en nosotros, Mildred o el jefe de bomberos, que no nos queda más remedio que admitir la genialidad del autor a la hora de crear personajes impactantes), sobre el tema de la obra y sobre la época en la que el autor la crea. ¡Ojalá hubiésemos tenido más tiempo para hablar del Mackartismo, de la caza de brujas, del brazo opresor hacia la cultura de ciertos regímenes... ! Y al final, ha quedado sobre la mesa una pregunta que todos nos hemos hecho: 

¿Cómo podemos sentir tan próxima y actual una obra escrita a mediados del siglo pasado? Ahí radica el valor de los grandes escritores. 

Para cerrar, os dejamos aquí la opinión de Sofía Ríos, una de las lectoras de Fendetestas,  acerca de la obra con la que hemos acabado este año una etapa más del club: 

Es triste darse cuenta de que lo que describe Bradbury en Fahrenheit 451 no anda muy lejos de la realidad, no es tanta ciencia ficción. Actualmente el nivel de censura y opresión está volviendo al de las décadas anteriores, lo que debería hacernos reflexionar seriamente sobre si el derecho de la libertad, por ejemplo de expresión, está siendo ejercido, o si solamente reside en la Constitución sin ser usado.

15 jun 2013

AS FRONTEIRAS DO MEDO
















Os lectores máis novos do club de lectura Fendetestas pechamos o curso cunha reunión na que comentamos o relato " A porta do alén" de Agustín Fernández Paz incluído en As fronteiras do medo. A primeira lectura deste curso tamén foi un conto deste libro, concretamente "O enigma do menhir". Este autor foi un dos que máis nos gustou de todos os que lemos dende que comezamos no club de lectura.
Nesta última reunión comentamos este relato e falamos do Samaín e das historias de medo. A verdade é que non todos tiñamos o conto lido, porque con tantos exames...
Tamén falamos do club de lectura e da nosa experiencia ao formar parte del. Case todos dixemos que pertencer ao club axudounos a entender mellor as lecturas e a aclarar moitas dúbidas. Tamén destacamos que foi moi interesante escoitar os comentarios dos compañeiros e compañeiras e as recomendacións de libros que lles gustaran. Descubrimos que temos gustos lectores bastante diferentes: a uns gústanos máis a temática de misterio e a outros os libros con protagonistas da nosa idade e aos que lles pasen cousas coas que nos poidamos identificar.

 Bo verán a todos e felices lecturas!

7 jun 2013

ENCUENTRO VIRTUAL CON CARLOS RONCERO

        El pasado mes de mayo nos sucedió algo realmente importante dentro del club: el escritor Carlos Roncero contactó, a través de la red, con nosotros para agradecer nuestro interés en estos dos últimos años por su novela Clara dice. Como no podía ser de otro modo, nos llenó de alegría poder comunicarnos con el autor de uno de los libros leídos en el club. Aprovechamos su ofrecimiento de responder a las preguntas que nos apeteciese plantearle y le remitimos una especie de guión de entrevista que él nos ha enviado con sus opiniones la pasada semana. Queremos compartir con vosotros este regalo, no sin antes agradecer una vez más a este escritor el impagable hecho de compartir de manera desinteresada su tiempo con todos nosotros... y con vosotros. 

1.      Sabemos que eres profesor, ¿ qué buscas en la labor de escritor?

Básicamente entretener, contar historias, emocionar, generar debate, promover la lectura…uff, un montón de cosas, pero básicamente entretener. La verdad, ojalá tuviera más tiempo para escribir.

2.      ¿Por qué decides escribir para jóvenes?

Eh, eh, un momento, que yo no decidí escribir para jóvenes. De hecho, ni fue mi intención al escribirlo, ni se me pasó por la cabeza que fuera a gustar tanto a los jóvenes. Yo lo escribí pensando en lectores adultos, y sigo pensando que deben ser los padres quienes lean este libro antes incluso que los jóvenes. Sin embargo, un profesor me sugirió la posibilidad de mostrarlo en los colegios. Lo comenté a la editorial y
el resto ya lo sabéis. Pero que conste que estoy encantadísimo por el hecho de que la novela guste a los jóvenes.

3.      ¿Hay algo en tu experiencia personal que te haya influido a la hora de elegir como tema de tu novela los peligros de Internet?

Por supuesto, os contaré cómo ocurrió.
Resulta que estaba yo en la ciudad de Bath, en Inglaterra. Había ido un mes acompañando a los alumnos de mi colegio en un curso de verano. Las mañanas las tenía muy libres pues los chicos estaban en la academia, de modo que me dedicaba a pasear y pasear. Es una ciudadrealmente bonita. Generalmente acababa en Mark and Spencer, pero no por su ropa, sino porque en el último piso hay una cafetería agradable donde sirven un café mínimamente decente. El café en ese país es espantoso. La ciudad edita una especie de periódico semanal (o mensual, no lo recuerdo) que la cafetería en cuestión tenía. Un día, me puse a leerlo y me llamó mucho la atención un artículo en el que se contaba la angustia de una madre por el suicidio de su hija. La madre no podía entender los motivos de aquel irreversible acto y se puso a indagar, hallando que su hija había sido manipulada en internet por un acosador que la llegó a convencer para que se suicidara. Es más, había convencido a más de un adolescente. La historia me golpeó tanto que ya no me abandonó. Cuando llegué a casa me puse a escribir. Y por esa razón, al principio de mi libro cito que está inspirado en un hecho real. La realidad supera en muchas ocasiones a la ficción.

4.      Nos has comunicado con una intensidad increíble el dolor de Beatriz: ¿podrías contarnos cómo te has documentado para conseguir transmitirnos tanta tristeza y desolación?

Por desgracia no me documenté, lo viví. La muerte de mi madre fue un duro golpe para mí que no he terminado de superar a pesar de los años que han pasado. En este caso, escribir “Clara dice” me sirvió de terapia.
Cuando la madre de Clara habla de su hija, en realidad soy yo hablando de mi madre.

5.      En Clara dice, las acosadas son dos chicas, ¿crees que en la realidad el acoso funciona también así? ¿Hay más víctimas femeninas que masculinas del grooming? ¿Por qué?

Veréis, lo que yo pienso de internet es que se trata de una herramienta maravillosa. Ojalá la hubiera tenido en mi época de estudiante. No sabéis lo afortunados que sois. Sin embargo, como todo en la vida, tiene un lado oscuro realmente preocupante que, además, no para de multiplicarse. Profesores y padres nos sentimos a veces desbordados por estas realidades que no podemos controlar.
El grooming existe y lo que realmente me preocupa es la ligereza con la que se lo toman los jóvenes. Además, el acosador evoluciona y ya se ha dado cuenta de que los chicos y chicas de quince o dieciséis años no caen tan a menudo en sus garras, están más aleccionados, con lo que ahora acosan mayoritariamente a chicas (y sí, es más a chicas que chicos) de trece años. Terrible.
El acoso de mi novela existe, es real y se da más de lo que pensáis, pero no es el único acoso. De hecho, hay adolescentes que se comportan como acosadores (quizás sin ser conscientes, otros sí que lo son). Seguro que conocéis algún caso en el que se margina a alguien de la clase y, aparte de tener que soportar eso, luego le insultan en la red. Eso es acoso. No digamos ya si esa persona es homosexual.
La respuesta está en vuestra mano, denunciando y repudiando cualquier acto de este tipo que conozcáis, y educando (sí, todos somos educadores, vosotros también) a los de vuestro entorno.
Sigue habiendo mucha ingenuidad por parte de los jóvenes en internet. Yo siempre le planteo la misma pregunta a mis alumnos: ¿vosotros abrís la puerta de casa a un desconocido y le dejáis entrar? La respuesta es, obviamente, no. Y lo siguiente que les pregunto es: ¿entonces por qué si dejáis entrar a un desconocido en vuestro chat? Hay muchísima gente en la red que no es quien dice ser.

6.      En los nombres de los personajes aparece la huella de la mitología. ¿Con qué fin usas ese recurso?

Esta pregunta me ha resultado de lo más curiosa y me ha recordado a un sketch del grandísimo Benny Hill (En los tiempos de hoy su humor pasaría por políticamente incorrecto) En ese sketch Benny Hill hacía de un director de cine al que entrevistaban por su maravillosa película. El periodista le preguntaba por posibles simbologías en su film. Por ejemplo, le preguntaba por lo que representaba el paso de un perro en el fondo de una escena crucial; y el director le contestaba que eso había sido casual, que el perro pasó por ahí sin que nadie se diera cuenta.
Con Perseo y Teseo pasa algo parecido. Os he leído en el club de lectura y, siento desilusionaros, no hay ningún significado oculto o secundario en la elección de sus nombres. Simplemente, la escultura de El Perseo de Benvenuto Cellini es una de mis preferidas (junto al rapto de las Sabinas de Gian Bologna). Para buscar el nombre de su compinche me resultó fácil pues busqué algo que rimara con Perseo. Así de simple.

7.      ¿Qué le dirías a alguien que no haya leído la novela para invitarlo a que lo hiciera?

Pues que si quiere pasar un rato realmente entretenido que la lea. Nunca le diría que la lea para que aprenda los peligros de internet. Eso es algo a lo que el lector tiene que llegar solo.

8.      ¿ Por qué son tan diferentes Clara dice y Los trenes perdidos?

¿Y por qué no iban a poder serlo? No soporto los encasillamientos. Quiero escribir todo tipo de historias. De hecho, me gusta mucho más la comedia que el drama o el misterio, pero hacer reír es mucho más complicado que hacer llorar. No sé por qué, pero es así.
Los dos libros que citáis son los que hasta ahora se me han publicado, pero yo siempre estoy escribiendo. Llevo un ritmo de una novela por año. Unas son peores y otras mejores. Creo que, menos la ciencia ficción pura y dura, he tocado hasta ahora todos los géneros. Ahora escribo una novela de aventuras ambientada en el siglo XVIII, con piratas, nobles, campesinos, reyes, pintores y muchas, muchas sorpresas. Lo estoy pasando genial escribiéndola.

Una cosa más, al margen de vuestras preguntas. Yo siempre escribo con música. Elijo una canción o un tema que me ayude a meterme en la historia. Con “Clara dice” fue la canción de Leonard Cohen “Aleluya”, pero en la versión de Alisson Crowe. Estoy seguro  de que conocéis el tema pues salía en la primera película de Sreck, pero con otro intérprete. Bueno, pues esa canción en esa versión la escuché todos los días que estuve con Clara; una antes de escribir y otra al terminar; así, cada día. Os invito a escucharla pensando en Clara. Pero os advierto que la letra de la canción no tiene nada que ver con el libro. Simplemente, su música y el sentimiento de la cantante con su piano me ayudaban a meterme en la historia.
Ahora, con esta novela de aventuras, estoy escuchando el Otoño de Vivaldi y su concierto para mandolina.

Ha sido un auténtico placer contestar vuestras preguntas. Os estoy muy agradecido.

 Leed, siempre, aunque sea el periódico (bueno, el periódico no, que con las noticias que trae…), o un comic, PERO LEED.


5 jun 2013

TRECE ANOS DE BRANCA

 Os Fendestestas de 1º de ESO ao longo deste terceiro trimestre lemos unha novela de Agustín  Fernández Paz titulada Trece anos de Branca.  A protagonista é unha rapaza que, cando está a piques de cumprir trece anos, enferma de hepatite e ten que gardar repouso absoluto durante cinco ou seis semanas. O día do seu aniversario  regálanlle un álbum de fotos e súa nai proponlle que o complete para non aburrirse. E así, a través das fotografías,  Branca vai lembrando e narrando distintos episodios da súa vida, como os recordos da  súa nenez, os problemas dos seus pais, o colexio, o seu primeiro amor…
A  lectura  de Trece anos de Branca pareceunos moi interesante e recomendable.  Nas reunións que tivemos para falar deste libro coincidimos en que nos sentimos moi identificados coa protagonista aínda que nunca estiveramos nunha situación semellante.
Algúns dos comentarios feitos no club de lectura foron os seguintes:
Bianca díxonos que lle resultou moi intrigante aínda que botou de menos que houbese máis diálogo.
A Andrea, o libro fíxoa reflexionar sobre a necesidade de dar ánimos ás persoas que están enfermas e a importancia do amor.
A Sara chamoulle a atención  que  Branca organizase os seus recordos a través das fotos; tamén lle gustou moito  a actitude dos amigos.
O amor, a amizade, as dificultades da vida, as preocupacións dos adolescentes son  algúns dos temas sobre os  que reflexionamos a partir desta lectura. Todos os Fendetestas  estivemos de acordo en recomendar este libro aos rapaces e rapazas da nosa idade porque é moi fácil de ler e de identificarse coa protagonista.

4 jun 2013

¿QUIÉN CUENTA LAS ESTRELLAS?



    A través de este sugerente título, la novelista norteamericana Lois Lowry hace partícipe a los lectores de la historia de amistad y solidaridad que protagonizan Annamarie y Ellen, dos amigas de diez años que viven en Copenhague durante la ocupación nazi.
     La familia de Anmarie esconde a la pequeña Ellen, judía, durante algún tiempo, evitando que sea descubierta por los soldados nazis y enviada a un campo de concentración. Anmarie se irá transformando en una muchacha muy valiente y será la pieza clave para proteger a su amiga y a sus familiares; a pesar de las intervenciones de Kristy, que con la inocencia propia de una niña pequeña, pondrá en peligro toda la operación.

     Esta historia comparte con El diario de Ana Frank muchas cosas, aunque quizás sean la ternura y la valentía los aspectos que hacen de ambos libros dos lecturas absolutamente recomendables para lectores de nuestra edad.

(Alicia y Andrea, 2º ESO)

27 may 2013

CHARLANDO SOBRE CRISTOPHER BOONE Y SOBRE RAYMOND BABBIT

Hoy hemos dedicado la sesión del club de lectura a charlar sobre Raymond, protagonista de Rain man y sobre Cristopher, el muchacho que tanto nos atrajo en El curioso incidente... Aquí os dejamos un par de opiniones, vertidas en nuestra tertulia, sobre el libro y la película. 

El libro de M. Haddon ha hecho que abramos los ojos más de lo habitual para ver una parcela de la realidad que desconocíamos: el mundo del autismo. La asombrosa historia de Cristopher nos acerca a la forma de vida y a las patologías de las personas afectadas con este síndrome... y nos muestra que el espíritu de superación es una pieza fundamental en la vida DE TODOS. 

Despues de leer el libro, ver una  película como Rain man nos ha permitido ver con mayor claridad en qué consiste el comportamiento de este tipo de enfermos. Y lo más interesante: hemos  observado la evolución que experimentan  cuando su entorno  trata de entenderlos y ayudarlos. 
Esta claro que no habríamos visto del mismo modo la película si antes no hubiésemos leído la novela: probablemente habríamos visto comicidad... en donde no la hay. 

Para saber más acerca del mundo del autismo, de la figura de los savants y sobre sus peculiaridades, podéis acceder a nuevos datos a través de los siguientes enlaces:

http://autismodiario.org/2012/07/03/el-verdadero-rain-man/

http://www.taringa.net/posts/info/1446287/Mentes-brillantes-entre-el-genio-y-el-autismo.html

http://www.youtube.com/watch?v=JrhLWoMl7_Y

24 may 2013

MICRORRELATOS: TODO UN MUNDO PARA FABULAR

      Os fendetestas de 3º e 4º estamos a traballar cun tipo de literatura relativamente novo: os microrrelatos. Son para nós como pratos a medio cociñar que temos que pór ao lume e seguir botándolles ingredientes ata que estén listos. Resúltanos un tipo de literatura moi curioso, porque a partires dunha única narración cada un de nós obtén resultados ben distintos: resulta que os lectores, neste caso, entramos no campo do escritor... e tamén creamos. 

   
       Estes días andamos dándolle voltas a dúas pequenas narracións do narrador leonés  Luis Mateo Díez (en Los males menores podedes apreciar a gran calidade deste autor como creador de microrrelatos) . Aquí as deixamos por se son do voso interese... e queredes convertervos, por uns minutos, en escritores. 


La Carta

 Todas las mañanas llego a la oficina, me siento, enciendo la lámpara, abro el portafolios y antes de empezar la tarea diaria, escribo una línea en una larga carta donde, desde hace seis años, explico minuciosamente las razones de mi suicidio.



Autobús

 Ella sube al autobús en la misma parada, siempre a la misma hora, y una sonrisa mutua, que ya no recuerdo de cuándo procede, nos une en el viaje trivial, en la monotonía de nuestra costumbre.
   Se baja en la parada anterior a la mía y otra sonrisa furtiva marca la muda despedida hasta el día siguiente.
   Cuando algunas veces no coincidimos, soy un ser desgraciado que se interna en la rutina de la mañana como en un bosque oscuro.
   Entonces el día se desploma hecho pedazos y la noche es una larga y nerviosa vigilia dominada por la sospecha de que acaso no vuelva a verla.


10 may 2013

¿ PUEDE CLARA DICE DEJARNOS INDIFERENTES?




  Los Fendetestas de 3º y 4º de ESO tenemos estos días la novela Clara dice, de Carlos Roncero, rondando continuamente por nuestras mentes. Hemos mantenido ya varias tertulias entorno a los temas y a la técnica de la novela: tenemos claro que no es un libro cualquiera. Aquí os dejamos alguna de las ideas que han vertebrado nuestras conversaciones; esperamos que os interesen.
 

- Los adolescentes a veces no nos damos cuenta del peligro de la Red: somos excesivamente inocentes e irresponsables con el uso de algunas opciones de Internet.
 
- Los abusos y daños a través de conversaciones en el ordenador son tan frecuentes que tienen ya nombres precisos y son delitos. Perseo practica el GROOMING con Clara, Julieta y con la hija de Cuca Fernández. Hemos hablado también del SEXTING.
 
- La dimensión humana de la obra tiene un gran valor: el hecho de que parte de la narración la haga la madre de Clara, rota de dolor, hace que el lector se ponga en su lugar. La lección es tremenda.
 
- Leer este libro no sólo nos ha servido para reflexionar sobre un tema actual (los abusos a través de Internet), sino también para charlar sobre mitología: hemos investigado sobre Perseo y Medusa, así como sobre Teseo y el Minotauro.

      Todos nosotros creemos que es una novela especialmente recomendable para el público adolescente,  por la cercanía a nuestro mundo  de los hechos que relata  y por lo peligrosos que resultan. ¡Animaos! La historia de Clara no os dejará indiferentes...  


24 abr 2013

ENTREVISTA A CARLOS NEGRO NA XX SEMANA CULTURAL DO IES DE CURTIS

Velaquí vos deixamos a entrevista que lle fixemos os Fendetestas a Carlos Negro dentro da nosa Semana Cultural.





10 abr 2013

La hija de la noche




 
En esta novela Laura Gallego utliza los ingredientes que más nos gustan: el misterio, la aventura y la fantasía. 
 

La llegada de Isabelle a su pueblo natal provoca en sus vecinos cierta intriga y rabia, porque su pasado era muy turbio y su relación con estos era muy tensa.
La aparición de una vaca desangrada desencadena la investigación de Max y de otros tres jóvenes que se enfrentan a un hecho tenebroso. Todos ellos consiguen desvelar un misterio de amor, entrega y sacrificio.

Este tipo de libros son los que escribe Laura Gallego, responsable de una página web muy interesante y muy cercana a los lectores de nuestra edad. Si pinchas aquí podrás visitarla y conocer el universo literario de una joven escritora de fantasía.
 

Nos ha gustado este libro porque tiene cierto punto de misterio hasta el final y conoces los hechos al mismo tiempo que los investigadores.

8 abr 2013

UNHA TARDE DE POESÍA PARA NON ESQUECER...

Aquí vos deixamos unha montaxe como mostra do noso encontro co poeta Carlos Negro, o pasado 18 de marzo. Realmente fíxonos pasar unha tarde ben entretida, subidos nesa obra tan próxima a nós que é Makinaria, e percorrendo a todo gas o que pode ser, ou non ser, o futuro despois dunha curva...

3 abr 2013

ADIÓS... AL AMOR EN LOS TIEMPOS DEL CÓLERA


           El  pasado mes, uno de los grupos de lectores de 1º BAC dio por finalizada la lectura y la tertulia entorno a esa magnífica obra  que es  El amor en los tiempos del cólera. Aquí os dejamos algunas de las opiniones que sobre la novela han dejado algunos de nuestros fendetestas: 




  • Simplemente impresionante, como unha historia tan simple como esta historia de desamor se pode estender durante tantas páxinas sen deixar de sorprendernos.   Penso que é das poucas obras que o consegue; que logra levarnos da alegría á pena, do amor ao desamor, da seriedade á risa... Que sabe mover sentimentos contrapostos de xeito tan rápido, pero tan agradable e sorprendente.
   Marabillosa, totalmente recomendable.      (Alba)

  • El amor en los tiempos del cólera es una obra espectacular a través de la cual es fácil situarnos en la época –entre finales del siglo XIX y principios del XX- y disfrutar a la vez con el realismo de los personajes, que parecen de carne y hueso. También me gusta la capacidad del escritor colombiano para contar la historia como si estuviera dentro del pellejo de los personajes femeninos y cómo deja traslucir un sutil sentido del humor a lo largo de toda la novela.
   Desde mi punto de vista, es una obra recomendable para todos aquellos a los que les gusta la temática amorosa y los resortes que la mueven.           (Paula)

  • Esta novela es una magna síntesis de García Márquez sobre la mujer, una sabia disección del subconsciente femenino.                   (Daniel)

  • Lo que más me sorprende es la capacidad de García Márquez para tratar desde perspectivas dispares la visión del amor, perspectivas que, aplicadas a la novela, son descritas con maestría: el amor de Fermina, Juvenal y Florentino, que son todos totalmente distintos.
   Además, sorprende la forma en la que el autor describe los sentimientos femeninos que, aunque no tendría por qué conocerlos tan bien, plasma con gran acierto.                      (Sofía)

22 mar 2013

LENDO A AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ


 Os Fendetestas de 1º ESO despois de comentar O laboratorio do doutor Nogueira (libro proposto  neste trimestre na materia de Lingua e Literatura) estivemos decidindo que lectura escoller para comezar estas vacacións. Moitos  quedamos con ganas  de saber máis sobre  Agustín Fernández Paz porque nos chamou moito a atención o feito de que aparecese como personaxe no libro. Como escoitamos varios comentarios de compañeiros aos que lles gustaba moito este autor, pareceunos que unha boa maneira sería ler algunha outra obra del. Barallamos diversas posibilidades,  e ao final a escolla foi variada: a maioría eliximos Trece anos de Branca, pero hai que dicir que  a algúns pareceunos que As flores radiactivas  tamén trataba un tema moi interesante. Por iso decidimos quedar con esa dobre opción de lectura.
 As temáticas das dúas obras son ben diferentes, se ben teñen en común o feito de ter sido escritas por un dos escritores máis recoñecido e premiado da nosa literatura. Á volta de Semana Santa daremos conta das nosas impresións sobre estes dous libros.

21 mar 2013

ENCONTRO CO POETA: VERSOS A TODO GAS





O pasado luns, 18 de marzo, tivemos a gran sorte de recibir na nosa biblioteca o poeta Carlos Negro. Cos seus versos e co seu entusiasmo pola poesía levounos a todo gas polas corredoiras e canteiras de Makinaria, ese mundo creado por el onde a adrenalina, a velocidade, o ligue, a música...e o perigo e as bágoas, van sentados nos asientos dianteiros dese bólido que é a xuventude. 





Grazas, Carlos, por facernos sentir tan preto o que a cotío sentimos tan lonxe. 

14 mar 2013

EL CURIOSO INCIDENTE DEL PERRO A MEDIANOCHE: unha novela que non nos deixou indiferentes




  • É unha novela que manifesta unha problemática real, o síndrome de Asperger. Contén a dose exacta de aventuras, misterio e emoción e, de igual forma, é unha historia reflexiva e cercana.
   Foi para min toda unha ensinanza para coñecer unha forma de vida que non é doado imaxinar por ti mesma; é tamén unha posibilidade para ter unha mentalidade aberta a todo o que se nos escapa.
      (Sofía Dono)

  • Sorprendeume a valentía coa que Christopher afrontaba algunhas situacións; pero tamén a inmadurez dos seus actos, xa que non sabe afrontar o día a día da vida cotiá. O que é non moi complicado para calquera é imposible para el.
(Vanesa Garea)

  • É increíble que a xente non intente acostumarse a Christopher como el se intenta acostumar a nós, a pesar da súa enfermidade…
(Ana Pardo)

  • Mentir é algo cotiá na vida dunha persoa normal entre comiñas, pero o protagonista desta novela ensinounos a vida dende un punto  oposto, onde non  dicir a verdade non é só absurdo senón imposible.
(Paula Pintor)

  • En principio o que máis pode impresionar é a enfermidade do protagonista, as cousas que lle gustan, o seu comportamento… Pero a min foi a actitude que teñen os seus pais fronte á enfermidade de Christopher.
(Natalia Suárez)

8 mar 2013

XUVENTUDE, VELOCIDADE, MÚSICA, ROLLITO E... PERIGO!

            Xa lemos os poemas de Makinaria e querémosvos falar deste libro que non nos deixou indiferentes. Ó longo de todo o libro están presentes os mozos, os coches, a velocidade, a música tecno, o rollito sentimental... e a morte como algo que pode estar en calquer curva de calquera sábado pola noite. Tamén, segundo imos lendo, van adquirindo maior presenza os pais.
          Tres cousas nos chamaron moito a atención:
          - Que esta obra, feita por un adulto, hai que dicilo,  vaia envolvéndonos e levándonos con ela case                 como se formásemos parte dos poemas. Nós pensamos que efectivamente estamos neles, son pedazos de experiencias que podería vivir calquera de nós. 
          - Que cando imos xa a toda velocidade, metidos de cheo no ritmo tolo, vertixinoso dos poemas, "batamos" coas dúas últimas partes (061 e Game Over) de Makinaria: parecéronnos mensaxes tan fermosos como impactantes. O efecto de choque, de chamada de atención é tan violento que o sorriso e o gozo dos poemas anteriores quedou xeado nos nosos beizos. Se o autor pretende facer unha chamada de atención ós lectores, o obxectivo está totalmente conseguido. 
          - O autor verte nas poesías de Makinaria ingredientes de diversa índole: ritmo, velocidade, videoxogos, amor, desgraza... e MOITA MÚSICA. Por certo, chamounos a atención a referencia inicial do libro a Bruce Springsteen e dous poemas que levan título de dúas cancións súas. Cómpre dicir que a maior parte de nós non o coñeciamos... para sorpresa da nosa profesora!. Adicamos unha sesión a poñernos ao día sobre o tema. Velaquí dous vídeos: un de presentación, onde aparece unha das cancións máis coñecidas do rockeiro, e outro que recolle a canción que serve de título a un dos poemas do libro.

        Por certo... o vindeiro luns, 18 de marzo, estará connosco Carlos Negro no instituto para falarnos da súa obra. 





7 mar 2013

VER PARA... LEER


      Estos días, los Fendetestas de uno de los grupos de 1º BAC,  hemos estado  acabando la lectura de Pic-nic de Fernando Arrabal. Esta obra teatral presenta una situación absurda: unos padres visitan a un soldado en medio de la guerra, como si nada estuviese sucediendo. Hemos hablado acerca de la intención de denuncia por parte del autor: la obra es un alegato contra el sinsentido de las guerras y una defensa de la inocencia de quienes luchan en ella forzados por las circunstancias. Nos ha sorprendido como puede decirse tanto y tan profundo en una obra que parece tremendamente sencilla y corta.

   




Finalmente, no hemos podido resistir la tentación de rendirnos a la evidencia y comparar el humor de Arrabal con el del ya desaparecido Gila. ¡Que lo disfrutéis!.




QUEN DIXO QUE A POESÍA ERA ABURRIDA?


Nestes meses de febreiro e marzo andamos, os Fendetestas de 3º e 4º ESO,  a descubrir novos camiños polo enorme mundo da literatura. Para iso levamos debaixo do brazo dúas obras poéticas moi actuales: Makinaria, de Carlos Negro (en galego), e Esto y ESO  de Raúl Vacas (en castelán).
Nós pensabamos que a poesía era só a que aparecía nos libros de texto, que, hai que dicilo, non nos gustaba moito (salvo algunhas excepcións, como Bécquer, Neruda...). Con Negro e Vacas descubrimos que a poesía deles está feita con persoas, obxectos e sentementos que tocamos ou sentimos todos os días. A poesía é con eles entretida e moi próxima. É a realidade posta en letras.

Gústanos.  E para saber se a vós tamén vos pode enganchar, velaquí dous poemiñas dos que falamos no club ( o primeiro, de Raúl Vacas e o segundo, de Carlos Negro.


IBUPROFENO, 600 MG

Doctor, me duele España, ¿qué me pasa?
Es un doctor civil, peninsular.
Me duelen las milicias, firmes, ¡ar!
Me duele la nostalgia hecha a la brasa.

Me duelen los burgueses, la argamasa.
Me duelen los mendigos y el caviar.
Me duelen Shopenhauer y el altar. 

Me duele esta nación y su carcasa.
Me duele el soñador, la oligarquía. 
Me duelen cuatro siglos que se han ido.
me duele esta feliz ramplonería. 

Me duelen el silencio y el aullido.
Me duelen los poetas, la hidalguía.
Me duele el ataúd donde he nacido. 


AUTOPSIA

Dezanove anos, 
dezaseis válvulas, 
douscentos cabalos, 
medio gramo
de euforia
no sangue:
sí xa o levaron para o tanatorio.

22 feb 2013

O MISTERIO DAS BADALADAS

Os Fendetestas de 1º da ESO estivemos lendo O misterio das badaladas. Os comentarios sobre a obra foron bastante dispares, houbo algúns membros do grupo que expresaron o moito que os intrigara e que non podían deixar de ler; outros (menos afeccionados aos libros de misterio)  non foron da mesma opinión. Mentres  buscamos unha nova proposta de lectura para esta avaliación, deixámosvos unha pequena recensión elaborada por Rodrigo , un dos incondicionais da narrativa de intriga.

Este libro conta a historia de cinco nenos que unha noite escoitan tocar o novo reloxo da vila trece badaladas en vez de doce. A partir de aí os rapaces investigan o misterio ata descubrir a razón pola que se produce ese feito. Alguén lles vai dando unha serie de enigmas que eles teñen que descifrar.
Este libro de Xabier Docampo gustoume moito porque ten moita intriga e é moi fácil de ler. Ademais o misterio non remata xa que ao final o reloxo dá once badaladas en vez de doce. Eu recomendaría este libro a todos os rapaces e rapazas que queiran pasar un anaco entretido e resolver un misterio.
O autor deste libro, como xa dixen, é Xabier P. Docampo que é mestre, escritor, contacontos, actor de teatro, guionista e experto en bibliotecas escolares. Das súas obras destacamos Cando petan na porta pola noite coa que obtivo o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil en 1995.

                                                                                                     Rodrigo  Matos Barral 1º ESO B