29 ene 2016

EL ÚLTIMO MUERTO



  Os fendetestas de 2º ESO estivemos lendo El último muerto de Fernando Lalana. Este escritor é xa un vello coñecido para moitos de nós porque o ano pasado puidemos gozar da lectura doutra obra súa: La tuneladora.
 
 
  Os dous libros cóntannos historias de misterio nas que aparece un personaxe moi curioso: o detective privado  Fermín Escartín.  Neste caso enfróntase a unha dobre investigación relacionada cunhas estrañas desaparicións. Nas reunións que mantivemos para comentar o libro e intercambiar opinións todos  estivemos de acordo en que a lectura   nos resultou  moi interesante e entretida.  Ademais de falar da trama e dos personaxes tamén  xurdiu a comparación  con La tuneladora. A moitos de nós pareceunos que El último muerto tiña un ritmo máis pausado, como se a acción avanzase máis lentamente. Seguramente isto estea relacionado co feito de que aparecen moitos personaxes e que  cada vez a historia se vai complicando máis. 

   A imaxinación dos lectores voou libremente á hora de poñerlle cara ao personaxe de  Fermín Escartín: para algúns é un personaxe que pode lembrar  ao cinematográficoTorrente. Tamén a ambientación relativa ao restaurante que frecuenta o protagonista (La comadreja parda) mereceu a nosa atención: imaxinámolo sucio, desleixado e un chisco noxento.

  Hai moitos aspectos do libro que nos chamaron  a atención porque nos pareceron curiosos, sorprendentes e incluso desacougantes.  A organización creada nun pobo  para loitar contra a violencia de xénero (Mary  Wollstonecraft), as tatuaxes que unha tal Circe lles facía aos agresores das mulleres ou a estraña  personaxe de Elisa Lobo (nai de familia e asasina a soldo) son algúns dos que foron máis comentados. 

   As escenas de “acción” tamén tiveron moito éxito, por exemplo cando tiran a Fermín polo barranco. Todos estivemos de acordo en que o final foi moi impactante e que ninguén o agardaba.

  El último muerto é un libro que dende o principio ata o final non deixa de sorprender. Recomendamos a súa lectura a todos os  afeccionados ao  misterio  e a intriga. Para os  que lestes La tuneladora aquí tedes unha fantástica oportunidade para volvervos a atopar con Fermín Escartín enfrontándose a un novo enigma. 

   E, para rematar, se ademais de ler a obra que vos recomendamos queredes ter máis información sobre o autor podedes acceder pinchando aquí.

22 ene 2016

MAUS... ALGO MÁIS QUE UNA NOVELA GRÁFICA

     
    Os fendetestas de 1º de Bacharelato rematamos estes días a lectura de Maus, novela gráfica de Art Spiegelmman, gañadora hai uns anos do premio Pulitzer e centrada no horror do holocausto nazi e na complexidade dos seres humanos e das súas relacións afectivas.
    Cremos que é merecedora deste premio por conseguir transmitirnos a través da novela gráfica un contido que non é habitual neste formato, xa que o asociamos a mensaxes triviais e ao humor.

    Resultounos sorprendente a animalización dos personaxes, todos eles con mensaxes implícitas a cerca do seu papel na sociedade do momento: os xudeos son ratos, os alemáns, gatos, os polacos aparecen como porcos e os franceses, rás. Este recurso fai que lembremos as fábulas, que teñen unha moralexa final, ao igual que a historia.

 
    Vladek, o protagonista, é o personaxe máis destacable. Pode chegar a parecernos frío, avaro e egoísta, mais non conseguimos sentir repulsa por el, gracias ao duro pasado que provoca iso e á humanización da que se dota grazas á súa muller, Anja.

    Merece a pena que a leades porque teredes unha visión máis persoal da guerra dos nazis e os xudeus e darédesvos de conta do complexos que pode chegar a ser o ser humano.

17 dic 2015

INTRIGA Y HUMOR DE LA MANO DE E. MENDOZA




   El asombroso viaje de Pomponio Flato, escrita por Eduardo Mendoza, es una novela de carácter policíaco ambientada en la época de Jesús de Nazaret. En ella el protagonista, Pomponio Flato, tiene como objetivo resolver un asesinato para demostrar la inocencia de José, el humilde carpintero padre de Jesús.

     El tono cómico de la narración, las constantes referencias a hechos de la Historia Sagrada conocidos y reconocibles por todos, consiguen que la novela sea muy amena y entretenida.

    Os recomendamos su lectura si queréis pasar un buen rato, ya que no es una historia que presente demasiadas dificultades en su lectura, salvo algunos conocimientos básicos de la religión cristiana y cierto vocabulario latino.

Andrea, Antón, Rocío, Nazaret y  Sabela, 2º BACHILLERATO 

LOS CLÁSICOS SIEMPRE ESTÁN DE MODA



      
     Hamlet es una tragedia pertenciente al teatro isabelino, cuyo autor es William Shakespeare. Cuenta la historia de un joven príncipe danés que lleva a cabo la venganza contra su tío por matar a su padre y hacerse con el trono, mediante la estrategia de la fingida locura.


   Los temas principales son la duda, el amor, la venganza, la inconsistencia de los afectos humanos, ambición de poder, la muerte, la locura y la rivalidad entre la política y la guerra. 

   Nos sorprendió que cada personaje encarnara un gran sentimiento universal sin obedecer a un patrón fijo de identidad. 

Para dotar de un contrapunto cómico a la tragedia aparece la figura del  "clown", que nos hace reír. 

     En conclusión, es una obra completa y maravillosa, aunque no podíamos esperarnos menos del gran William Shakespeare!


                                                                                Brenda, Elvira, Lidia y Noelia, 1º BAC C

¿OS IMAGINÁIS UN DETECTIVE DEL SIGLO XV LLAMADO FERNANDO DE ROJAS?

       
     Fernando de Rojas protagoniza esta novela negra e histórica donde participa en la investigación de varios crímenes promovidos por un personaje célebre de la literatura española medieval.

Entrada a la Cueva de Salamanca
Entrada a la Cueva de Salamanca
     
     Es un complemento que recomendamos a la lectura de La Celestina,ya que nos muestra como un mismo argumento puede dar lugar a historias de distintos géneros e introducirnos en contextos completamente diferentes. 


      Es una obra realmente interesante, aunque un poco densa por la inclusión de una excesiva cantidad de datos históricos,que no están bien introducidos en el hilo narrativo y hacen que puedas llegar a perderte en la lectura. Excluyendo esto, es muy recomendable a aquellas personas que hayan leído la obra de Rojas, porque como ya dijimos anteriormente, aparecen los mismos personajes vistos desde un punto de vista más actual y nos aporta conocimientos históricos de la época.

     Si te ha resultado "indigesta" la lectura de la obra original de Rojas-escritor y te ha costado comprender a la bruja, la lectura de esta novela puede ser el camino para apreciarla mejor e incluso llegar a cogerle cariño.

TE RECOMIENDO... LA LLUVIA DE PARÍS, DE L. SILVA


      Aquí os dejamos, los alumnos de 3º ESO, nuestras reflexiones  sobre la lectura La lluvia de París, de Lorenzo Silva.


“El libro se titula así porque, por culpa de la lluvia, el sueño de Silvia se rompió y pudo ver el lado más oscuro del cine. Las gotas de agua eran como heridas para ella”
Xana Cartón Morilla

“El libro me gustó mucho, incluso me hizo llorar al final. Creo que se adapta mucho a cómo es la vida real, un laberinto lleno de trampas en el que no sabes qué camino es el correcto, bueno, mejor dicho el que más te conviene, ya que ninguno es perfecto”
Xana Cartón Morilla

“El libro me gustó, ya que cuenta cómo una persona se va haciendo mayor después de que le ocurran cosas; lecciones de vida.
También me gustó por la buena relación que había entre las amigas y porque narra el día a día de una persona.
Cuenta cómo a la gente le caen mejor aquellas personas que van a ser famosas que no una persona cualquiera.


También decir que no me gustó que los profesores ayudasen a Silvia antes de ir a París, y que, cuando volvió, la tratasen como a una más, y no ayudaban a las personas que de verdad lo necesitasen”

Olalla Corral Abad

“Sí, es una metáfora. La lluvia que cae sobre París destroza la vida de Silvia”
Jinlei Dong

“Para mí, debes luchar mucho para conseguir un sueño. La verdad nunca intenté hacerlo, no intenté lograr algo que deseaba. En este libro se demuestra que puedes lograr tu sueño pero este puede llegar a convertirse en algo que no esperabas. Algo que desde fuera parece lo ideal, en realidad, puede ser sólo cuestión de tiempo que se convierta en todo lo contrario”
Carmen Liñeira Rey

“El libro no está mal del todo, la temática está bien pero creo que se equivoca en la manera de contarlo.
Se enrolla tanto en ciertos puntos que da más importancia a cosas que desde mi punto de vista son más insignificantes que otros que tan sólo los trata de una manera más superficial.
Mis temas favoritos para libros son las que tratan de guerras, nazis, franquismo, etc.
Me parecen más interesantes esos temas para nuestro futuro que saber la decepción de una chica a la que le cambió su sueño.
A la gente que le gusten más los libros de misterio no se lo recomiendo pero a los que no tienen un gusto fijo les puede gustar.
Un 5 sobre 10 para el libro, no está mal”
Carmen Liñeira Rey

“En cierto modo creo que recuerda que la lluvia de París es diferente, que no es un día triste o sombrío cuando llueve, si no que es algo maravilloso. Por otra parte, esa lluvia maravillosa fue en ocasiones la pesadilla de la película y por lo tanto también la de Silvia”
Hugo López García

“Este libro me encantó, no por las frases, sino por los sueños de Silvia, la lucha de esta y cómo se derrumba todo por las malas personas en el mundo. Lo que más me gustó fue precisamente cómo se tuvo que hacer mayor para sobrevivir”
Óscar Alejandro Manteiga Seoane

“Al principio el libro no me gustaba, me parecía aburrido pero al paso de ir leyendo enganchaba, cada vez querías leer más y tenía mucha intriga de saber cómo acababa.
Recomiendo este libro porque es un libro bonito, de aprendizaje y muy entretenido”
Antía Prado Díaz


“No me gusta la historia mucho, pero los consejos son muy buenos y te hacen reflexionar y pensar en la vida y en algunas situaciones”
Rodrigo Matos Barral

“Este libro me ha sorprendido mucho, ha pasado a ser uno de mis libros preferidos, por no decir mi libro preferido.
Es extraño, ya que normalmente los libros obligatorios no me suelen entusiasmar demasiado, pero doy las gracias a quien haya escogido este para este año por haberme dado la oportunidad de disfrutar de él.
Me ha encantado. Creo que la historia está muy bien contada, y me he enamorado completamente del personaje de Eric. Creo que es muy original y que te hace reflexionar, por eso recomiendo leerlo a cualquiera que le guste leer. He pasado buenos ratos entre sus páginas”
Laura Míguez Sánchez

“Me gustó mucho este libro, se convirtió en uno de mis favoritos. Creo que te hace reflexionar, un tanto psicológico, te hace reflexionar sobre la adolescencia. No me identifico con ningún personaje. Creo que es una historia que te hace ver que los sueños pueden ser muy alucinantes en tu cabeza, pero, al llevarlos a cabo, salen fatal. Esto es lo que le pasó a nuestra protagonista Silvia”
Lucía Vigo Cernadas


O QUE CHE PODE PASAR DESPOIS DE LER CRISÁLIDA, DE X. MIRANDA


Os fendetestas de 2º ESO  lemos Crisálida, de X. Miranda, relato onde se presenta, baixo formato epistolar, a metamorfose dun pobo da montaña de Lugo. Despois de coñecer esta curiosa historia, empezamos a preguntarnos que nos pasaría se despertamos unha mañá sendo... 

A miña reencarnación en abella

     Eu una mañá ao erguerme e sinto que non son igual, teño ás e aguillón. Son unha abella. O primeiro que faría sería intentar comunicarllo aos meus pais, escribíndolles unha nota, así llo dixera aos meus pais, tomariamos medidas xuntos, e se non me puidera volver a ser eu o que faría sería ter esa vida, marchar para algunha colmea, algún día iría onde os meus pais e despois faría vida de abella.


Yo: sandía

     Un día por la mañana me levanto y soy una sandía, voy a clase rodando, no como carne, sólo bebo agua y como verduras como lechuga, berenjenas y puerros de la huerta de mi amiga Florinda.
Por la tarde no hago los deberes y me acuesto en el sofá porque es el único lugar en el que me quedo quieta y no ruedo. Enciendo la televisión y me pongo a escuchar la serie de Bob Esponja. ¿Por qué escuchar y no ver? Por la simple razón de que no tengo ojos.
Más tarde meriendo verduras y bebo agua, y vuelvo al sofá a escuchar Sálvame Deluxe, y a la hora de la cena bebo agua y como tomates.
Después me voy a dormir.

Son unha cocha

     Hoxe levanteime un pouco rara, en vez de dúas tiña catro pernas. O olor non era normal, era o olor  dun rancho. Ao meu lado había máis coma min. Estaban todos deitados uns enriba dos outros e o que facían era comer e durmir. Eu comecei a ter fame o logo puiden ver ao granxeiro que se aproximaba cara nós cun gran saco cheo de gran de millo. Segundo o botou na bacia todos se ergueron rapidamente a comelo e eu como tiña fame fun acando a eles. Ao finalizar volvéronse deitar e eu puiden ver como uns ratos comían as sobras que nós deixaramos. Despois da porta atopábase o granxeiro cun matrimonio non moi novos. Polo
que oín viñan comprarnos para o San Martiño. Segundo abriu a porta todos nos erguemos e eles entre nós comezaron a camiñar e a comentar polo baixo. Unha rancha miúda non quixo erguerse e eles dunha patada apartárona do camiño. Pronto se decidiron por un porco grande e gordo. Despois marcharon. O resto do día pasámolo bebendo, durmindo e comendo. So ao final da tarde colleron o porco grande e gordo e sacando á forza apartárono de nós. Eu polo menos xa sabía o que lle esperaba e en pouco tempo sentímolo berrar. Pronto chegou a noite e logo marchei daquel mundo.


2 dic 2015

A PEDRA SELA, UNHA XOIA NOS CONTOS PARA MANUELA

     
    
      Un dos grupos dos fendetestas de 1º de ESO, vimos de ler un fermosísimo conto incluido no libro Contos para Manuela, do lalinense Mario Pereira.


      No relato unha pedra énchese de fachenda ao ver como medra sobre ela unha marabillosa carriza que provoca a envexa das súas compañeiras. Filipe, un rapaciño amante da natureza, repara nela na primavera e decide ir cando pasen os meses, collela para adornar o Belén que na súa casa poñen polo Nadal. Tres son os finais que o autor nos ofrece:
 
- No primeiro, a pedra sela ve como a obsesión por ser cada día máis fermosa, acaba murchando a carriza que medra sobre ela. Filipe xa non a quere.

- No segundo, as figuras do Belén  marchan para o balado no que está a pedra, atraídas pola súa beleza.
 

- No terceiro, Filipe atopa no sobrado da súa casa unha foto da avoa: unha mestra republicana rapada e represaliada polo bando franquista. De súpeto, ve a imaxe da cabeleira da avoa na carriza da pedra e, cheo de emoción, vai cortarlle só un anaquiño...


Velaquí as nosas opinións:
 
-A min gustoume o segundo final porque o rapaz abriu a caixa e só atopou tres pezas: as demais marcharan para a "casa" da pedra sela. É un final alegre!
 
- A moitos chamounos moito a atención o terceiro final por varias razóns: é moi emotivo; por outra parte, o autor demostra que se documentou sobre a República para escribir o conto; e sobre todo, é moi importante no relato que Filipe reflexione sobre o que as persoas, ao longo da historia, podemos facer ben ou mal. Sen dúbida, o feito de que o protagonista colla só un anaquiño de carriza mostra unha dose importante de empatía polos demais e o respecto necesario polo que non é propiedade dun. Oxalá a realidade fose sempre así: teríamos que sacar a goma de borrar para moitas guerras que xamais deberan ter existido.
 
- O conto móstranos o importante que é a tolerancia para convivir en paz: Filipe é un exemplo do importante que é non impoñer sempre o que un pensa ou desexa.
 
 
 Fátima, Elena, Ainoa, Noelia, María, Uxía, Saray, Óscar, Brais e  Iván



19 nov 2015

A PORTA DO ALÉN



 Os Fendetestas de 2º  ESO comezamos o curso cunhas lecturas terroríficas: a primeira foi “A porta do alén” relato incluído no  libro As fronteiras do medo de Agustín Fernández Paz. Nas sesións que tivemos para comentar o conto e intercambiar impresións falamos  da noite do Samaín e  relacionámola   co Halloween e  coa crenza de que nesa noite máxica os mortos compartían espazo cos vivos (por iso en moitas casas  se pon  a mesa para os defuntos da familia). Isto chamounos moito a  atención, pero o que máis nos sorprendeu a todos foi o final do conto que nos pareceu moi logrado e totalmente desacougante. Tamén sinalamos que o autor consegue crear unha intriga (adictiva) que vai medrando ao ir avanzando na lectura ata chegar a ese final inesperado.  Outra cuestión que nos interesou foi o tema da inmortalidade;  lembrounos unha serie que se emitiu este verán na televisión que se chamaba Forever.  Está claro que o Máis Alá  e a relación entre a vida e a morte son temas   que a todos nos interesan aínda que nos dan un chisco de respecto.

Non vos contamos máis; é unha lectura que recomendamos a todos os que lles guste o misterio e as historias sobrenaturais. E falando de ler e de gustar, ímosvos contar por que nos gusta ler a nós:

  















Sabela: Ler reláxame moito, fomenta a miña imaxinación e tamén me axuda a conciliar o sono.
 Mario: Leo porque me gusta moito o misterio e  me estimula para aprender cousas novas.
Juan José: A lectura  ábreme a porta a un mundo onde imaxino cousas surrealistas.
Iago: Gústame ler porque despois teño soños moi fermosos.
Ángela: Leo porque así non penso.
Laura: Atráeme a lectura porque me leva a mundos diferentes.
Christian e Diego: Lemos para non aburrirnos.
Raúl: Leo porque me distrae doutras cousas que non me gustan, por exemplo, os exames.
Leonardo: A lectura relaxáme moito e iso agrádame.
Begoña: Gústame ler porque a través dos libros podo coñecer historias doutras persoas, culturas… 
E,  vós... por que ledes?

13 nov 2015

VIAJE IMPREVISIBLE... CON LAS BABUCHAS FATÍDICAS


     En uno de los grupos de 1º de ESO, estamos leyendo relato corto. Empezamos, pensando en Halloween, Difuntos y Samaín, con La litera superior, historia llena de misterio y terror. Ahora estamos comentando lo que nos ha parecido Las babuchas fatídicas, un cuento extraído de Las mil y una noches, repleto de humor: un boticario muy tacaño lucha por deshacerse de sus desastrosas babuchas, pero no lo consigue y éstas no le traen más que desgracias que adelgazan su fortuna.

       Curiosamente, el libro nos ha servido para investigar sobre calzados y costumbres ligadas a su uso en distintos países del mundo: la tradición que más nos ha impactado es la de los pies de loto, practicada por las mujeres chinas de clases acomodadas hasta finales del siglo XIX. ¡Vendaban sus pies para que no midiesen más de 7 cm! 


      Esa información nos llevó a buscar datos e imágenes  sobre otros pueblos que deforman su cuerpo como si fuese algo totalmente normal. Así supimos que hay mujeres que estiran su cuello con aros ("mujeres jirafa"), tribus que afilan los dientes (los Bali), la tribu Maasai, que expande los lóbulos de las orejas, la tribu Sepik, que se hace cortes para semejar su piel a la de los cocodrilos...  ¡Nos hemos dado cuenta del poder de las culturas sobre las personas! ¡Impresionante!



                                                                Fendetestas de 1º ESO A-B

9 oct 2015

AQUÍ ESTAMOS OS FENDETESTAS... UN ANO MÁIS



      
 Neste mes de outubro bota a andar novamente o club de lectura do IES de Curtis, con máis fendetestas que nunca: máis de sesenta, organizados en oito grupos! Os equipos  lectores medran ano a ano e iso énchenos de gozo como profesores e como amantes da lectura, sentida por nós como a chave máxica, a alfombra voadora, o elixir poderoso que nos leva a onde desexemos ou nos aparta do que non nos prace,  que nos fai máis sensibles e máis fortes á vez, que nos fai rir ou chorar...


   Invitámosvos desde aquí a que sexades os nosos compañeiros de viaxe: a diversión é a ansia por aprender van sempre na nosa maleta. Se vos convence a proposta, sabede que os motores están xa a funcionar... e hoxe mesmo empeza o novo percorrido. 

2 jun 2015

LEMOS A XABIER DOCAMPO



 Aproveitando o encontro organizado polo Departamento de Lingua Galega e Literatura co escritor Xabier P.  Docampo, os Fendetestas de 1º de ESO estivemos lendo  Cando petan na porta pola noite.
 Coa temática do misterio iniciamos este curso as lecturas no noso club. Seguindo esta liña, que colleitou moitos seguidores,  estamos a punto de poñer punto final á andaina deste ano.


 Na posta en común do libro de Xabier Docampo comentamos o conto “O cumpremortes” e todos falamos do intrigante que nos pareceu e do moito que nos gustou.  Interesounos moito o epílogo  no que o autor fala daquelas cousas que o atemorizan e pensamos na posibilidade de falar dos nosos propios medos elaborando unha listaxe. Velaí o resultado:

 Nós  temos medo a…

 Á morte
Ás enfermidades
A durmir e non espertar
A perder a memoria
A quedar só
Ás abellas,  ás avespas, aos ratos…
A que desaparezan os animais
Aos tolos
Ao manicomio
A que me tomen por tolo
A deixar de ser un neno
A perder a imaxinación
A suspender un exame ou unha materia
Á deforestación
A que me enterren vivo
Aos xihadistas
Á eternidade
Á nada
 ..............

 E vós, a que lle tedes medo?