2 may 2017

A VIAXE DE GAGARIN



            A viaxe de  Gagarin cóntanos as vivencias de Miguel e a súa familia nos duros anos da ditadura franquista. O protagonista lembra a súa infancia e xuventude na Coruña dos anos sesenta, mentres acompaña a súa nai convalecente no hospital nos derradeiros momentos da súa vida.  Recorda a libraría que rexentaban os  seus pais (de ideoloxía republicana) e  como,  pouco a pouco,  foi descubrindo que alí tiñan tamén un taller clandestino onde imprimían folletos propagandísticos contra o réxime. O libro é a historia  de  Miguel e da súa familia, pero é tamén  unha reflexión sobre  o paso da nenez á adolescencia e a iniciación á  dura e difícil aprendizaxe da vida.
 
                A lectura deste libro suscitou variadas reaccións. A algúns fíxoselles  un pouco lento  e non conseguiron conectar ben co tema. Malia a iso,  todos estivemos de acordo en  que aprenderamos moitas cuestións relativas ao xeito de vivir na ditadura que nos resultaron moi interesantes, cando non sorprendentes. Os comentarios  suscitados polo libro foron  variados: a importancia da liberdade, a censura, as inxustizas asociadas aos réximes totalitarios, a defensa das propias ideas, os intentos de moldear os pensamentos dos rapaces… Asemade xurdiu unha interesante reflexión: a transcendencia das vivencias das primeiras etapas da vida no discorrer posterior. O que vivimos cando somos nenos e adolescentes márcanos dun xeito indeleble aínda que non sexamos conscientes dese feito. 

Tamén se falou da importancia da lectura e de como o autor rende unha homenaxe aos libreiros e libreiras  e,  por extensión, aos libros e ao pracer de ler. Son moitas as páxinas dedicadas en  A viaxe de Gagarin a este tema tal e como se   pode comprobar na exposición-homenaxe a Agustín Fernández Paz que enche estes días os corredores do noso centro.  Compartiremos ese material a través do blog proximamente co obxectivo de que, seguindo os consellos do inesquecible autor, vos atrevades a  mergullarvos na maxia dos libros. Hai demasiada beleza neles para ignoralos!

Rematamos esta entrada cunha nova entrega dos fantásticos vídeos elaborados por Laura.

                                                                   
               Jin, Lucía, Xana, Cristian, Laura e Marcelo

5 abr 2017

RINDO COS CONTOS DE AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ



 Os fendetestas de 1º de ESO sabemos que non hai moito foise un dos escritores de maior calidade da literatura galega: Agustín Fernández Paz. Nestes días, as profesoras de galego andan a traballar  nunha homenaxe a este novelista tan coñecido e admirado.
 Desde o club de lectura, nós tamén nos sumamos á súa iniciativa e  adicamos un par de sesións a falar dunha das súas obras máis coñecidas: Contos por palabras, onde crea relatos a partir de anuncios dos xornais. Velaquí o argumento dos que máis nos gustaron: animádevos a lelos!

- Ao comezo do libro o autor conta que era un gran lector de xornais, pero que non entende por que a xente anónima aparece tan pouco neles. Decidiu deixar de lelos e contoulle a unha amiga a súa preocupación: ela desengánao dicíndolle que non é certo o que pensa. Se lese os anuncios por palabras, daríase conta. E aí esta a orixe do libro: ao día seguinte compra o xornal e dase conta: detrás de cada anuncio hai unha historia. En Contos por palabras el vainas reconstruir…

- En Un artista do neón, o protagonista é un empregado dunha tenda que fai rótulos luminosos. O problema é que cando lles fan unha encarga a el non lle gusta nin a mensaxe do cartel nin a súa decoración: entón cámbiao todo... E, claro, algúns clientes acceden, pero outros póñense moi, pero que moi enfadados... Total que acábano despedindo. E el, que aínda hoxe está no paro, pensa que non van atopar ninguén tan bon  coma él. 

 - O caso do estraño empregado lévanos a unha funeraria, onde o dono busca un axudante. O certo é que recibe a chamada dunha persoa ben rara: despois de informarse sobre o que quere,  pensa que é o candidato ideal. O que non imaxina é que parece tratarse dun vampiro: que listo, sabía ben o traballo que lle conviña!! 
    E un relato que chama a atención porque é todo dialogado, pero so sabemos o que di o dono da funeraria: o que din do outro lado do teléfono témolo que imaxinar. 


- Raquel Souto é a protagonista de Noites de lúa chea: trátase dunha rapaza que traballaba nun Salón de Beleza. Viu un anuncio onde poñía: "Urxe manicura". Chamou e dirixiuse á mañán seguinte á casa do cliente: era Arthur Wolfang, de raíces nobres. 
A verdade é que a Raquel deulle que facer aquela manicura: o home tiña as uñas negras e grandes. O que non sabía ela é que ía ter que ir moitas veces facerlle o mesmo traballo: Sir Arthur tiña sobre si unha maldición e cada noite convertíase en lobishome.  Ao final ela desapareceu: namorouse de sir Arthur e casaron. 

- Todo comezou o día en que o protagonista cumpriu corenta e dous anos. Levaba varios meses un pouco deprimido, pero a pesar diso non perdera a esperanza e tiña a ilusión de que a súa vida ía cambiar para mellor. O mesmo día do seu aniversario viu un anuncio que lle chamou a atención: Duplicamos todas, con ou sin mostra. Despois de comprobar no xornal que esta era a primeira vez que o estraño anuncio se publicaba, decidiu marcar o teléfono o concertar unha cita para o día seguinte. Cando chegou alí, solicitoulle á persoa responsabal que lle fixera unha chave da felicidade. O home díxolle que non había problema, porque xa fixera varias copias cando unha rapaza loura lle encargara o mesmo pedido. Dende ese momento, o protagonista decidiu percorrer as rúas ollando para as rapazas louras coa esperanza de atopala .
Esta é a historia que se conta en Unha chave non é suficiente; gustoume porque me pareceu unha historia moi especial, cun toque de maxia relacionándoo co amor, que pode ser a chave da felicidade. 
                                                                                                         (Ángela Doval) 

- En O caso do unicornio azul,  Agustín Fernández Paz cóntanos a historia dun home que  ten unha axencia matrimonial. Un día solicitou os seus servizos unha cliente moi especial: unha unicornio que quería buscar parella. O dono da axencia fixo todo o posible por cumprir o encargo e iniciou a busca dun unicornio polas fragas. Polo momento, non foi quen de atopalo e fai un chamamento dirixido a calquera que poida ver un animal destas características.


Este conto gustoume pola orixinalidade da historia e ademais fíxome reflexionar sobre as especies en perigo de extinción e a importancia de ter descendencia.                                     (Idaira)

OLIVER TWIST E AKIM


      Nas semanas pasadas vimos a adaptación ao cine que R. Polanski fixo da novela Oliver Twist, de Charles Dickens.


      Oliver é un rapaz orfo, criado nun hospicio onde pasa necesidades e fame. Despois de traballar nunha funeraria escapa á grande cidade de Londres. Alí ingresa, de xeito inocente e sen imaxinar onde se mete,  nunha banda de rapaces ladróns. Viven, todos eles, con Fagin, un home tremendamente avaricioso que lles ensina como deben exercer o "oficio". Fai amizade con Nancy, unha moza que vive tamén alí e que se prostitúe. O malvado Sikes buscará a Oliver cando este é acollido por un rico ancián e acabará matando á pobre Nancy...

     Os feitos sitúanse no século XIX, do que nos separan máis dun cento de anos e sen embargo hai moitos problemas que seguen a formar parte do mundo actual: hoxe falamos da existencia de mafias que raptan nenos para que mendiguen ou para abusar deles, tamén as hai adicadas á prostitución de mulleres... Oliver Twist podería vivir no século XXI e non sería un extraño. Non credes? 




 Lemos estes días pasados un conto de Claude K. Dubois, Akim corre, no que se expoñen as consecuencias traumáticas da guerra nos máis pequenos. A  través de fermosísimos debuxos e textos breves coñecemos a soidade de Akim, un neno que queda abandoado despois dun bombardeo; ha de valerse por sí so, fuxe, fano prisioneiro e ten que traballar... Finalmente pode marchar a un campo de refuxiados, onde por fin come, dorme e é tratado sen violencia. O remate é feliz: atopa a súa nai.



      Non está lonxe Akim de Oliver Twist: a violencia, o egoísmo e a maldade segue contando entre as súas víctimas aos máis pequenos. Algo non funciona neste mundo que parece tan perfecto e adiantado...  

3 abr 2017

TRES SOMBREROS DE COPA


      Tres sombreros de copa es una comedia de Miguel Mihura que introduce en el panorama teatral de posguerra un humor renovador basado en situaciones absurdas y en un lenguaje incoherente. Dionisio, un joven burgués, celebrará su boda con Margarita, una muchacha de su mismo grupo social; Paula, una bailarina que representa el mundo artístico lo tentará para que no se case y para que viva con ella una existencia más libre, escapando de las convenciones burguesas. Pero el protagonista se dejará arrastrar por su condición social, sacrificando así la felicidad.

      Este tipo de humor, basado en lo absurdo, requiere mayor concentración y esfuerzo en el público, tanto por su lenguaje atípico como por su trasfondo de crítica social: no resulta extraño que tardara veinte años en estrenarse esta obra de Mihura; efectivamente, para el público era mucho más cómodo ver la comedia burguesa benaventina o el teatro de Arniches y de los hermanos Álvarez Quintero. 
      No nos ha atrapado la obra: no estamos habituadas a este tipo de literatura que maneja lo incoherente como instrumento de expresión. Reconocemos, aun así, la genialidad del autor que consigue darnos una lección amarga de la vida a través de la risa. 

                                                                                   Tamara Cao y Alicia Seoane, 2º Bachillerato 




28 mar 2017

CHARLANDO SOBRE TODO ESE FUEGO

                
Los fendetestas de 1º Bac hemos acabado estos días la lectura de Todo ese fuego de Ángeles Caso. Se trata de una novela que recoge la historia de las hermanas Brontë, ambientada en la Inglaterra victoriana. Estas mujeres, hijas de un reverendo y huérfanas de madre a una temprana edad, tendrán que superar duras dificultades en su vida. El amor por la literatura, transmitido por su padre, hace que alimenten un sueño: publicar las obras que ellas mismas escriben. Pero tienen un difícil obstáculo: son mujeres y en la época no estaba bien vista la relación entre literatura y género femenino... Gracias a su astucia conseguirán publicar, bajo pseudónimo, un libro de poesía elaborado conjuntamente y, tiempo después, novelas independientes. 


- Uno de los aspectos que más me ha gustado es el enfoque crítico con que se trata la sociedad victoriana.                                                                                       (Marina Miraz)

- El hecho de saber que la novela estaba basada en hechos reales me atrajo desde el principio.                                                                                                                   (María Carrasco) 

- Emily, Charlotte y Agnes, cada una con su peculiar carácter, fueron tres valientes escritoras que se enfrentaron a los estereotipos de su época, a las críticas y menosprecios que tenían que soportar las mujeres que tenían inquietudes culturales. Al final, después de su lucha, ganaron la batalla, al ser respetadas como escritoras.                     
                                                                                         (Brais Merelas) 

- Admiro la capacidad de las hermanas Brontë para enfrentarse a los problemas y me sorprende la forma tan avanzada de entender la vida de estas mujeres del siglo XIX.     
                                                                                          (Lucía Coego) 

- Me encanta el realismo de la novela: plasma de manera muy clara el funcionamiento de la sociedad de la época, en la que se juzgaba de distinto modo el talento de los hombres y el de las mujeres. Aunque los hechos sean muy anteriores a la actualidad, seguimos viviendo situaciones en las que aún se perciben esas diferencias de trato: esto le aporta también cercanía al tema.  Me ha resultado muy llamativa la técnica narrativa: no hay capítulos, y vamos de un personaje a otro sin saltos abruptos...                                                                                                          
                                                                                                                                (Paula Roade)

23 mar 2017

MAUS, UNA FÁBULA MODERNA


       Esta novela gráfica nos desvela la historia de una familia marcada por los horrores de la 2ª Guerra Mundial cometidos en los campos de concentración nazis. 
       Vladeck y Anja, después de tener un hijo, viven en Polonia la invasión del ejército alemán. Se verán sumergidos en una serie de circunstancias, entre ellas estar presos en Auschwitz, que tendrán que superar para llegar a estar uno junto al otro de nuevo. La historia es contada por Vladeck a su segundo hijo, Art, autor del libro.
        En esta historia los protagonistas son representados como animales. Los ratones son los judíos, debido a la ratonera que se creó en Polonia; los polacos son cerdos, hecho que se justifica por su traición al pueblo judío; como cabría esperar, los alemanes son representados como gatos.       

      - Desde mi punto de vista, la obra describe muy bien el sufrimiento que se vivió en el Holocausto. Personalmente, me gustan las historias ambientadas en esta época, me parecen historias muy difíciles de contar y en este caso el autor hace que te enganches a su obra. Vladeck, en mi opinión, es un superviviente de Auschwitz que aún siguió atrapado en el campo de concentración hasta el final de sus días, las experiencias que vivió lo marcaron para siempre. Recomiendo este libro por lo rápido que se puede leer y porque es una historia bastante conmovedora.                                                 Brais Merelas, 1º BAC  
      - Lo que más me gustó de esta novela fue el hecho de que el escritor usara la metaficción en la segunda parte, al crear otro relato gráfico dentro del principal: esa técnica me recordó al Quijote de Miguel de Cervantes. La elección del tema de la Segunda Guerra Mundial, a mi parecer, es muy interesante, un pedazo de historia que marcó la vida de tantísima gente, es un acierto y más en este tipo de novelas. El hecho de usar ratones, puercos y gatos para representar a los diferentes personajes de aquel tiempo es un gesto  inusual y muy gráfico, que sin duda la hace todavía más especial.

                                       María Rivas, 1º BAC

10 mar 2017

SOBRE EL OFICIO DE ESCRIBIR...

     

 ¡Qué valor tiene el contacto directo con los escritores! Lo que muchas veces imaginamos como un misterio tremendo, como algo lejano e inexplicable puede ser entendido a la primera cuando una escritora se sienta entre nosotros y nos cuenta cómo llegó al mundo de la literatura y cómo se mueve por él.
        Como ya habíamos anunciado, tuvimos la suerte de poder charlar con la novelista Marisol Ortiz de Zárate. Desde aquí le damos las gracias por desgranar con nosotros su experiencia como narradora. Nos habló de su autodidactismo (empezó a leer con infinita curiosidad a los dieciséis años y se dio cuenta de todo lo que guardaban los libros para quien quisiera abrirlos y entrar en ellos), de la vida misma como fuente de inspiración (Shao-Li nació al albur de la hija del dueño de un bazar chino, que era vecino suyo; en Cantan los gallos, el personaje albino surgió después de ver un documental sobre los problemas de los albinos africanos, lo que escucha en su lugar de trabajo a veces lo emplea para crear personajes e historias nuevas...), de lo laboriosa que resulta la documentación cuando uno decide dar vida a un relato histórico... Y de mil cosas más que no podíamos imaginar. 


Nuestro agradecimiento por abrir una puerta más de entrada en el apasionante mundo de la literatura. 

6 mar 2017

CHARLANDO CON MARISOL ORTIZ DE ZÁRATE






Mañana, martes, 7 de marzo, los alumnos de 2º y 3º de ESO tendrán la oportunidad de charlar con la novelista alavesa Marisol Ortiz de Zárate, conocida entre varios de nuestros fendetestas, que han leído obras suyas (La canción de Shao-Li, Cantan los gallos ...) 
Jin Lei, alumno de 3º y miembro del club, será el encargado de presentarla.  A continuación, escucharemos las experiencias de la escritora como creadora de mundos tan nuevos como diversos.  

20 feb 2017

CLARA DICE



       Clara é unha boa rapaza, unha estudante exemplar cunha vida que semella perfecta. Que pode levar a unha  moza coma ela, con toda a vida por diante, a querer suicidarse?  Esta é a pregunta que se formula a súa nai, Beatriz, incapaz de asimilar a cruel realidade. O comisario Trápaga é o encargado do caso e, aínda que ó principio ignora á desesperada nai, o seu interese aumenta cando se decata de que son varios os casos de suicidios de rapazas en circunstancias similares. Todas elas presentan unha serie de características que implican a existencia  dun patrón común; pero o elemento determinante é, sen dúbida,  un interlocutor na rede que se fai chamar Perseo. A partir deste momento comezan os intentos por tentar desenmascarar ao misterioso personaxe, aparentemente un psicópata que induce a mozas adolescentes a poñer punto final á súa vida. O final é, sen dúbida, sorprendente.
       As opinións sobre este libro foron moi variadas. Todos estivemos de acordo en que nos gustara moito e que non podiamos deixar de  lelo. Falamos do uso de diversos puntos de vista (a nai, o comisario…) e do interesante que resultou ver a realidade de maneiras diferentes. É un libro que impresiona e que non deixa indiferente a ninguén. A dor da nai provocada pola morte da súa filla e polas tremendas circunstancias en que esta se produciu é conmovedora.   Ademais o libro induciunos a reflexionar sobre o uso das novas tecnoloxías e  a necesidade de darlles un uso correcto polo perigosas que poden ser. Clara dice fíxonos pensar  sobre cales  poden ser as razóns que levan a unha persoa a realizar accións que, nunha situación normal,  nunca faría. As motivacións poden ser moi variadas: por amor, por inxenuidade ou, simplemente,  por un desexo de integración  na sociedade. Comentamos a relación deste libro con Mentira de Care Santos e de como as relacións  iniciadas a través da rede poden agochar desagradables sorpresas.
      Se queredes ter máis información sobre o libro podedes consultar nos arquivos do blog Fendetestas a entrevista virtual a Carlos Roncero onde respondeu a unha serie de cuestións formuladas polos nosos compañeiros:
      Para rematar esta crónica subimos ao blog  unha interesantísima vídeo-recensión  elaborada por Laura Míguez.

 Cristian, Marcelo, Lucía, Laura, Jin e Xana
 


VIAJANDO CON LA NIÑA MALA

      
     Con Travesuras de la niña mala, Vargas Llosa  nos lleva desde Lima hasta Madrid pasando por París, Londres y Tokio, de la mano de la pareja formada por Otilia y Ricardo Somorcucio, personajes totalmente opuestos y destinados a cruzar sus caminos, sea cual sea el lugar del mundo en el que se hallen. Protagonizan un amor atípico lleno de encuentros y desencuentros, altibajos, apasionadas etapas compartidas y con un melodramático, pero hermosísimo final.

     El autor se muestra fiel a su maestro Flaubert, introduciendo elementos como la violencia (el sadomasoquismo de Fukuda), la rebeldía caracterizadora de la protagonista, el sexo presente en sus múltiples relaciones y el melodrama, visible en la grave enfermedad final de Otilia y en la futura soledad de Ricardo. Además, sería injusto no mencionar su dominio del Realismo Mágico, materializado en Arquímedes, o su maestría en la construcción de la novela, al dar naturaleza episódica a cada capítulo, interpretable como una especie de micronovela.

    -  Resulta fascinante el modo en el que el escritor peruano mezcla una curiosa historia de amor con el cosmopolitismo empleando con asiduidad recursos técnicos y temáticos novedosos y atractivos para el lector propios del Realismo Mágico. Es posible encajar la novela en el movimiento gracias al predecible e increíble destino de Somocurcio y Otilia, así como por impactante el comportamiento de ella y el amor platónico que él experimenta. Además, están presentes otras pinceladas como la capacidad extraordinaria de Arquímedes para conocer el lugar idóneo de construcción de los rompeolas.

Que una novela protagonizada por un personaje plano y gris, Ricardo, consiga ser tan rica (gracias al colectivo del que rodea al protagonista: Paul, Juan Barreto, Salomón Toledano, los Gravoski, tío Ataúlfo... y como no, la niña mala) hace de esta una verdadera obra maestra.
                                                              Alicia  Seoane  (2º BAC) 

    -   El carácter de Otilia, una mujer egoísta que busca cambios en su forma de vivir para su beneficio económico, sin importarle apenas nada lo mucho que sufra el resto de la gente, causa atracción por parte del lector ya que es un personaje redondo que intenta captar nuestra atención con sus hechos. Por el contrario, Ricardo o “el niño bueno”, es un hombre de bien, trabajador y ordenado, que le perdona una y otra vez, aunque en ocasiones también nos muestra su lado más oscuro. Este hecho, la presentación de dos protagonistas antagónicos que al final se juntan, mostrándonos así la recompensa que Otilia le da a Ricardo por perdonarle siempre: pasar con él el poco tiempo de vida que le quedaba, hace que la novela sea muy atractiva. Al final, el autor, al contarnos que ella padece cáncer, hace que le “perdonemos” y en cierto modo entendamos sus ansias de vivir y de cambiar de aires continuamente. Aunque en la obra aparecen muchos personajes, el hilo argumental se centra en su relación y en concreto, en las idas y venidas de “la niña mala”, lo que hace que queramos saber siempre qué es lo siguiente, cuál será el próximo lugar al que nos lleve Otilia.
                                                                                                              Tamara Cao  (2º BAC) 


14 feb 2017

CHAMÁDEME SIMBAD


Algúns dos fendetestas de 1º ESO lemos, durante as vacacións de Nadal, un libro de Francisco Castro (un dos autores de O neno can) que leva por título Chamádeme Simbad.


Paulo é un neno de dez anos que vive feliz cos seus pais e o seu avó. Os pais deciden ingresar ao avó nunha residencia porque cada día é máis difícil de coidar, pero este decide fuxir. O neno consegue localizalo seguindo unha serie de pistas que o avó lle foi deixando, e atópao na taberna dun irmán do ancián (o tío Bernardino), ao cal Paulo nin coñecía. Un vello conflito familiar fixo que estivese enfadado co seu pai e que rompese a relación co avó.

Nas reunións que tivemos para comentar a obra falamos do Alzhéimer (a enfermidade que ten o avó do protagonista) e das reflexións que esta fermosa historia nos provocou. Criticamos moito a actitude do pai do neno, que sempre está co móbil e parece coma se non atendese a nada que non fose o seu traballo. Ademais, tamén nos chamou atención como se comportaba co seu propio pai (o avó do neno). Decatámonos de que, ás veces, é coma se a xente maior fose un estorbo para os adultos e iso non nos pareceu nada ben. Pola contra, a actitude do neno é ben diferente. El lévase moi ben co avó e, cando xogan, parecen dous rapaces imaxinando aventuras. Para o avó é moi importante non separarse do seu neto.

Pensamos que o obxectivo do libro era que os lectores nos decataramos da necesidade de comprender e escoitar aos nosos maiores, especialmente cando están enfermos. A historia pareceunos un pouco triste, aínda que remata ben: o avó vai ir  unhas horas para un Centro de Día mentres  os pais de Paulo están traballando, pero vai seguir vivindo na casa familiar. Así Paulo e o seu avó poderán seguir compartindo xogos e vivindo fantásticas aventuras.
                                                                                                    Ánxela, Ángela e Idaira (1º ESO A)

30 ene 2017

EL ROSTRO DE LA SOMBRA

Los fendetestas de 3º de ESO hemos leído El rostro de la sombra, de A. Gómez Cerdá. 

Tres amigos, Borja, Claudio y Adrián, se emborrachan un sábado por la noche y deciden grabar con el móvil una escena que ellos mismos provocan: tiran dos piedras a la calzada y esperan a ver qué  pasa con los coches. Realmente no hay excusa para eso, pero los tres piensan que se lo pasarán bien y eso les supone una descarga de adrenalina y una especie de victoria personal. No obstante, hay algo que no sale bien: uno de los coches se sale de la calzada y da unas vueltas de campana. Uno de los chicos, Adrián, ni se imagina el alcance de su broma de mal gusto: se ve envuelto en una espiral de mentiras que no deja impasible al lector. Si su comportamiento exaspera, el de su padre indigna a quien se adentra en la historia. Una novela para reflexionar...
     

- Esta novela me gustó por la manera de contar los hechos. Es una historia con la que empatizas muy bien ya que hay personajes con distintas personalidades y maneras muy diferentes de ver la misma situación. A muchos de mis compañeros les despertó sentimientos muy similares.  (Angela Prado) 
- El libro trata sobre los errores que se cometen en la adolescencia. Casi siempre podrían evitarse pensando en sus consecuencias. Me gustó, excepto el final, que está muy abierto.  (Yago Sánchez) 
- Este libro está sobre todo relacionado con la justicia y la bondad. Me gustó y me hizo pensar. Yo recomiendo leerlo.  (Lucía Vilariño) 
- A mí esta novela me hizo reflexionar sobre que uno puede llegar a hacer cualquier cosa por un hijo, incluso cuando este ha hecho algo que no es legal.  (Yolanda Vázquez) 
- Opino que, en cierta parte, el libro tiene parte de lógica porque existe gente así en el mundo, aunque deben de tener algún problema mental o deben de haber sufrido alguna experiencia traumática. En otro caso, ¿a quién se le ocurre tirarle piedras a los coches en marcha?
El libro me pareció interesante, entretenido, pero también a ratos aburrido. No me gustó mucho ni me pareció un horror. Esperaba que el final fuera otro y no me pareció lógico que chicos de esa edad no tuvieran un mínimo de raciocinio.  (Marta Vázquez) 



25 ene 2017

HAI MILLEIROS DE ANYAS NO MUNDO...


  
        Os fendetestas de 1º ESO vimos de ler no que vai de trimestre unha  noveliña de Sabela Núñez Singala: O agasallo de Anya.  Nela compárase a vida dunha rapaza que vive rodeada de comodidades e de obxectos que non precisa, coa de outra nena ucraína que reside nunha especie de orfanato e que non ten case nada.  A verdade é que a historia é ben fermosa, pois axuda a ver que as comodidades e os obxectos materiais non son indispensables para estar feliz e que a actitude ante a vida é o que máis importa. A solidaridade e a empatía son valores moi importantes no libro e deberíano ser tamén na vida de cadaquén.


      Gústannos  este tipo de novelas que nos fan reflexionar sobre o que hai fóra de onde vivimos e nos empuxan para que valoremos o que temos.

- Cando lía o libro pensaba na cantidade de cousas materiais que temos e das que nos poderiamos desfacer: somos demasiado avariciosos e iso resulta moi inxusto para os máis desfavorecidos.  ZAIRA

- A historia destas dúas rapazas acaboume de convencer de que para ser feliz non necesito diñeiro a moreas...  
MARCOS

Que inxusto resulta que algúns teñan xoguetes a mancheas, tablets, roupa a capricho... !!!!! Mentres, aí fóra, hai rapaces e rapazas que non teñen  casa, nen pais que os mimen e eduquen. Temos moita sorte !!!!!
ADRIÁN


     Se accededes a esta dirección, poderedes informarvos máis acerca da inxusta distribución da riqueza no mundo: