12 may 2015

EMIGRANTES, DE SHAU TAN: O PODER DA IMAXE


         
Os alumnos de primeiro de BAC vimos de "ler" Emigrantes, de Shau Tan, unha orixinal historia sobre a emigración na que o lector ten que crear o seu propio texto a partir de impactantes imaxes sen cor. Nelas atopamos a historia dunha persoa que se ve obrigado a deixar a súa familia e a súa terra para poder gañar cartos.


             Ao longo do relato podemos atopar a mestura de imaxes realistas e fantasiosas, case irracionais (nun momento dado a persoa coñece a un ser extraño con forma de animal que vai simbolizar a amizade, a compañía...). Esta combinación apórtalle á obra a necesidade dun lector activo, capaz de interpretar o que o autor, ás veces, suxire e non conta.


          Chamounos a atención a dura crítica que se fai (sen palabras sempre) ó sistema capitalista, que trata ós habitantes das cidades como obxectos ao seu servizo.

Para rematar, gustaríanos subliñar a relación desta obra con outra que lemos anteriormente, La nieta del señor Linh, de P. Claudel: nas dúas aparece o drama da emigración e a necesidade do que ten que marchar de apoiarse nas súas raíces e na amizade (a última imaxe de Emigrantes podería facilmente acoller no seu marco a figura do señor Linh).

                             Nazaret, Aida, Lara, Daniel e Jorge

5 may 2015

LA CENA: UNA NOVELA PARA PENSAR...


     Un grupo de los fendetestas de 1º Bac hemos acabado la lectura de La cena, de H. Koch. Sin duda, es un libro original e impactante. Su temática recoge una serie de transgresiones morales y éticas relacionadas con la sociedad actual:

- La violencia de los jóvenes hacia los más desfavorecidos (Michel y Rick maltratan a un mendigo y queman a otro).

-  La presencia de la violencia en los referentes familiares (Paul agrede verbalmente a un vendedor, a sus alumnos... y físicamente al director de su colegio y a su hermano; Claire es capaz de golpear salvajemente a su cuñado con una copa para desfigurarle el rostro): quien educa con violencia crea indivuduos agresivos.
 
- La hipocresía de los políticos: Serge Logman intenta contentar a los posibles electores y da una imagen más correcta y amable de lo normal; se critica también el mundo de las apariencias y lo determinante que es en política (cuando Serge es agredido por Claire y su cara queda desfigurada, ya no es centro de admiración de los electores, que dejan de votarle).

- La presencia de la mentira y del engaño: Paul se lleva el teléfono de su hijo, sin decírselo; Claire oculta a su marido los resultados de la amniocentesis...

     Todo esto nos llega en el relato a través de un narrador en 1ª persona, no fidedigno: nos oculta mucha información al principio, al tiempo que desordena todo lo que cuenta. H. Koch no sólo busca un lector crítico, sino tremendamente activo, capaz de indagar en los datos de la novela para recomponerla y para poder interpretarla.

    No es una narración fácil, pero si os gustan los temas de actualidad y el compromiso con los problemas de la sociedad, seguro que leeréis con gusto este libro.

                                                                                                      Rocío Espiñeira. 1º Bachillerato

23 abr 2015

UNHA BOA MANEIRA PARA REFLEXIONAR SOBRE A CONVIVENCIA DO GALEGO E DO CASTELÁN



Por fin, os fendetestas de 4º de ESO rematamos a lectura e o diálogo sobre a Comedia Bífida, de M.Núñez Singala. Esta obra serviunos para varias cousas:

- Entendemos o que era unha comedia: é unha peza teatral que non só serve para facer rir senón tamén para criticar aspectos da sociedade que están mal.
- Démonos conta da desigualdade entre dúas linguas irmáns como son o galego e o castelán.
- Aprendemos novos conceptos como bilingüísmo e diglosia, normalización e normativización, interferencias lingüísticas, variedades xeográficas da lingua...
- Comprobamos unha vez máis que o humor facilita a aprendizaxe e a comprensión do que se nos quere ensinar.

Velaquí algunhas das nosas opinións sobre esta obra na que se representa o xuízo final polo que debemos pasar ao morrer para dar conta dos nosos "pecados" no que respecta ó uso da lingua galega: 

-" O personaxe que máis me divertiu foi Luci ( o demo): pareceume moi orixinal a súa vestimenta e a maneira de xesticular, parecía unha muller". BRUNO
- " Resultáronme moi graciosas as siamesas Lina e Lana: utillizan expresións que fan rir como Ser un pouco diésel para referirse a alguén que entende con lentitude. Porén son dous dos personaxes máis despectivos fronte o galego e iso fai que non me identifique para nada con elas". LORENA
- "Gustoume especialmente a escena das duas nais cos seus fillos e recordoume unha obra de teatro que vimos hai uns meses na que se representaba isto mesmo. Chámame a atención que esa situación sexa tan cotiá na nosa sociedade, mágoa que haxa que poñela enriba dun escenario para que nos decatemos dela". SERGIO
- "Parecéronnos moi cómicas as intervencións de Deus: en ningún momento aparece a súa voz nin o seu aspecto. Cada vez que alguén di tacos ou actúa incorrectamente emite un trono que fai rir ó público". MARTA E RUBÉN

Para rematar queremos animarvos a ler o novo libro deste autor, titulado Instrucións para tomar café , no que a través de microrrelatos segue  a reflexionar sobre a situación lingüística do galego.

21 abr 2015

AS LÁGRIMAS DE SHIVA




As lágrimas de Shiva conta a historia dun rapaz que, a causa da enfermidade contaxiosa que sofre o seu pai, se ve obrigado a pasar o verán cuns familiares (tíos e primas) que case non coñece. Alí agárdao unha experiencia moi interesante e un enigmático misterio que vai tentar resolver coa axuda dunha das súas curmás.
A lectura desta novela de César Mallorquí foi un éxito total. Estivemos analizando e comentando as razóns polas que este libro nos gustou tanto. Para algúns a clave estivo en  combinar o misterio con outras temáticas do noso interese e coas que nos sentimos identificados: amor, amizade, relacións familiares... As investigacións no pasado da familia foi unha das partes que máis interesou á maioría. Tamén falamos do que non nos agradou tanto: a relación amorosa entre o protagonista e a súa prima pareceunos a algúns un chisco precipitada e algo irreal. Tampouco nos encantaba cando a investigación da historia familiar quedaba en segundo lugar, coma un pouco esquecida.
Para rematar, relacionamos o misterio familiar  de As lágrimas de Shiva coa historia de Romeo e Xulieta e falamos dun feito histórico ao que se fai referencia na novela: a chegada do home á Lúa.
 Fendetestas 1º ESO

23 feb 2015

A MENSAXE DA NETA DO SEÑOR LINH








       

        Os fendetestas de 1º de Bacharelato rematamos nestes días A neta do señor Linh, de Philippe Claudel, unha novela chea de humanidade onde se mesturan as grandezas e as miserias das persoas.



     Un ancián, procedente dun país asiático do cal se ve forzado a fuxir pola guerra, chega a un país occidental para refacer a súa vida. Supostamente trae consigo a súa neta: en realidade é a boneca da rapaza, que morreu xunto con seus pais na guerra. Neste país coñece a un home que acababa de perder a súa muller: a amizade con el, malia non entender a súa lingua, e o coidado da "neta" serán os motores da súa existencia. 
     É curioso que non aparezan referencias espacio-temporais: Claudel busca que a obra sexa intemporal e útil para calquera lector de todas as épocas e lugares. 
     Na nosa opinión esta pequena novela realista é moi recomendable xa que consideramos que recolle a importancia de compartir a nosa vida cos demais. Nin a lingua nin as costumes teñen porque ser un obstáculo para a convivencia pacífica. Fronte a isto o autor coloca aos que fan as guerras e destrúen a felicidade e as ilusións de todos os señores Linh.

     Nas vindeiras semanas coñeceremos a obra Emigrantes,  de Shaun Tan, relacionada tamén coas experiencias do que enfronta, obrigado polas circunstancias da vida, a vida nun lugar novo e lonxe dos seus. 

                                                                                                       Andrea Grobas e Antón Sánchez



4 feb 2015

QUERIDO HIJO: ESTÁS DESPEDIDO



 Imos falarvos dun libro de Jordi Sierra i Fabra  que está dirixido especialmente aos rapaces e rapazas da nosa idade. É unha historia un pouco incrible: un neno que, como non se porta moi ben na casa, é despedido polos seus pais.
 Na posta en común houbo moitos comentarios sobre os feitos que provocaron o despido, e todos dixemos que nos sentiamos moi identificados co protagonista. A lectura deunos pé para falar das relacións entre os pais e os fillos e  de que o castigo que lle puxeron ao neno foi un pouco inxusto e esaxerado. Algúns incluso comentaron que para ser despedido tes que estar previamente contratado, e se te botan dun traballo debes ter dereito a unha liquidación.  Bromas á parte, a verdade é que nos pareceu unha chamada de atención un pouco forte.  Os castigos son necesarios aínda que non sexan agradables, pero deben ser xustos.
O libro pareceunos moi entretido e divertido. Unha das partes que máis nos gustou  foi cando a nai lle entrega a carta de despido ao fillo. Tamén  cando  fala cun señor maior que lle axuda a solucionar o seu problema.
 Está ben claro que o autor tentou que os rapazas e rapazas que lesen o libro fixesen unha análise do seu comportamento  para que non lles  pase o mesmo. Por se acaso, nós recomendamos esta lectura aos nenos , pero se é posible que non a lean os pais (non vaia ser que collan demasiadas ideas).
Laura, Sara, Ángela, Yago,  Juan José,  Sabela,  Leonardo, Diego e Mario ( 1º ESO A- B)

29 ene 2015

TEATRO...PARA LER, PARA RIR E PARA PENSAR.


  

       Os fendetestas de 4º ESO estamos a ler (¡en vivo e en directo!),  a Comedia bífida, de Núñez Singala. Trátase dunha curiosa versión do Xuízo Final. Con San Pedro como xuíz supremo, os mortos desta obra de teatro son xulgados pola súa actitude na vida a prol ou en contra do uso da lingua propia.



    Pois ben, o punto de partida xa nos fixo rir un pouco: cómpre estarmos mortos para entrar na pel de cada un dos personaxes. Condición curiosa, non si?  Pouco a pouco o sorriso vai medrando: atopámonos cun demo un tanto peculiar e cuns empregados dese "organismo" que é a Sala do Xuízo Final ben curiosos...

        Pero... non todo é rir: estamos a ver que comunicar no teatro non é tan doado como parece: coidar xestos e entonación esixe empeño e concentración... Seguiremos ao longo destas semanas co noso intento non só de entender a mensaxe do autor, senón de lograr transmitila con humor e acerto.



     
     

22 ene 2015

CARTAS DE INVERNO



 Algúns dos Fendetestas de 1º ESO aproveitamos as  pasadas vacacións de Nadal para ler  unha novela de Agustín Fernández Paz que se titula  Cartas de inverno. Todos estivemos de acordo en que nos pareceu unha historia ben misteriosa e interesante e queremos contarvos un pouquiño o seu argumento.
Adrián, un recoñecido pintor a nivel internacional, merca unha casa pretendidamente “encantada” aceptando un reto que lle fixo un  amigo seu  escritor que se chama Xabier. Cando se traslada a vivir a ela comezan a acontecer unha serie de feitos estraños ou paranormais:  incomprensibles chamadas telefónicas, mensaxes de peticións de socorro a través do fax, debuxos petroglíficos nas portas… Pero o máis desacougante dos fenómenos acontecidos na casa foi para nós foi o dun gravado  que ía cambiando a imaxe. O protagonista atopou un libro no faiado; nel había un debuxo que non  figuraba no índice no que aparecía unha rapaza nunha habitación. O incrible é que cada vez que Adrián  volvía mirar o debuxo a rapaza tiña cambiado de posición .
 Non vos contamos máis, pero aproveitamos para deixarvos as nosas impresións e recomendarvos que vos animedes a lelo.


 Sabela comenta que lle pareceu unha novela moi interesante, xa que  intriga dende o principio e obriga a seguir lendo.  Unicamente  cambiaría o final porque lle gustaría que fose máis concreto.
Leonardo di que a pesar de que el non é un lector entusiasta da temática de misterio, acabou “enganchado” pola historia. Explica que, xa dende o comezo, crea moito afán por saber o que vai pasar a  continuación. O final tamén lle pareceu un pouco raro.
Ángela, que leu a versión en banda deseñada, comenta que os debuxos eran  impresionantes e  que a historia lle pareceu moi intrigante. 
Yago remata recomendándovos o libro e definíndoo como interesante, misterioso e inquietante.




5 dic 2014

¡TRAS LA PISTA DEL ASESINO!


      Los alumnos de 1º de Bachillerato hemos acabado la lectura de El Manuscrito De Piedra. La novela de García Jambrina nos ha permitido charlar sobre aspectos diversos:


-Diferentes acontecimientos históricos, por ejemplo: el funcionamiento de La Santa Inquisición, la forma de vida de los judíos conversos, el ejercicio de la alcahuetería y la prostitución ( Casa de la Mancebía), el funcionamiento de la Universidad de Salamanca, las supersticiones y falsas creencias de la época ( rechazo de los pelirrojos), el reinado de los Reyes Católicos y la muerte del príncipe Juan...

-Leyendas sobre la cueva de Salamanca, relacionadas con Hércules , El Maligno...

- Utilidad de la intertextualidad a la hora de escribir una novela: García Jambrina utiliza el personaje de Celestina invocando a Plutón, la relación entre Fernando de Rojas y Sabela nos recuerda en diversos momentos a la relación entre Calisto y Melibea, Alicia recuerda a los personajes de Elicia y Areúsa, el protagonista al principio de la obra sufre un percance idéntico al del Lazarillo de Tormes...


-Finalmente hemos aprendido el significado y la utilidad del concepto de metaficción: en el epílogo de la obra el personaje Fernando de Rojas encuentra unos papeles en la habitación de Hilario que le sirven para escribir posteriormente La Celestina. 


        Si bien hay aspectos de la obra que no han sido de nuestro agrado (el excesivo detalle y falta de acción en el inicio de la obra, acumulación de acciones a veces poco significativas dentro de la cueva de Salamanca), es de justicia decir que nos ha atrapado la intriga de la acción y la inteligencia de este peculiar detective . Nos parece una obra especialmente  recomendable para el  alumnado de 1º de Bachillerato que haya leído previamente.

Daniel, Lara, Andrea, Jorge, Aida, Nazaret, Déborah, Rocío y  Sabela, Antón  (1º BAC A y B) 

3 dic 2014

NOVAMENTE ENVOLTOS POLO MISTERIO DE X. MIRANDA...


       Acabamos de ler estes días O home dos hospitais O piso de enriba, contos, como Crisálida, do novelista X. Miranda. Desde logo, é indiscutible a súa mestría a hora de crear situacións de misterio capaces de enganchar e de sorprender cun final que ninguén  espera.


     En O home dos hospitais un narrador en primeira persoa cóntanos a historia que lle acontece cun misterioso personaxe que atopa cada vez que visita os hospitais. Trátase dun ser desagradable que mesmo dá noxo.
Ó final, o propio narrador, que sufriu un grave accidente,  descobrenos que ese desacougante ser é a morte, que neste caso vén por el.


     En O piso de enriba atópamos novamente un narrador en primeira persoa que vai visitar  unha amiga cun pasado cheo de feitos inquedantes (separación da súa parella, ingreso do irmán nun psiquiátrico...) Cando está con ela, no salón da súa casa,  escoita ruídos no piso de enriba. A inquedanza vai en aumento: cando subía atopou un home moi estraño nas escaleiras, e agora, todo ese balbordo... Ao final outra vez o autor sacúdenos cunha revelación tremenda:  non existe ningún piso de enriba... polo menos na realidade na que vive o protagonista. 

      Gústanos ler os relatos deste autor polo ben que manexa a intriga e polo acerto que ten ao mésturala coa realidade. Sabe tamén escoller ben as voces da narración:  os feitos contados en  primeira persoa resúltannos moito máis críbles.


                                         Lorena, Daniel, Sergio, Amanda e Sonia (4º ESO C)




21 nov 2014

RELATOS DE PANTASMAS


 Na primeira reunión que tivemos os Fendetestas de 1º ESO estivemos intercambiando opinións sobre o libro de Steven Zorn titulado Relatos de pantasmas. A verdade é que todos comentamos que nos gustaron moito as historias, aínda que con algunhas precisións. Démonos conta de que nos contos que lemos sempre había partes da narración que non quedaban totalmente explicadas. A razón é ben clara: é moito máis misterioso contar as cousas a medias que ofrecer todos os detalles. O descoñecido dá máis medo que o coñecido, por iso moitos dos finais son abertos e deixan que a imaxinación do lector traballe.

 Ademais de reflexionar sobre este feito e de aprender algo novo sobre a temática do misterio, tamén falamos da celebración do Samaín, xa que un dos relatos transcorre nesta máxica noite.
Aproveitamos este encontro para escoller novas lecturas e intercambiar comentarios sobre os temas que nos interesaban. Unha das propostas que tivo máis éxito foi a das historias relacionadas con asasinatos e a resolución de misterios.
A nosa próxima lectura é unha selección de Relatos escalofriantes de Roald  Dahl. Xa iremos dando conta  das nosas impresións.
.


20 nov 2014

CRISÁLIDA...

         
        Somos o grupo de lectura de 4º de Diversificación e ímosvos contar a nosa opinión sobre o relato que acabamos de ler no libro A biblioteca da iguana, de Xosé Miranda.
                                               
     O conto titúlase Crisálida e cóntanos unha historia arredor  dunha mestra que vai dar clase a unha montaña lucense. Ao pouco de chegar, empeza a notar que suceden cousas moi raras nesa vila. O seus alumnos non teñen unha actitude normal na clase xa que a maioría deles faltan cada vez con maior frecuencia. A protagonista observa neles unha ansia desmesurada por comer,   entre outras moitas cousas, como o cedo que se deitan.

        Intenta descubrir a que se deben esas actitudes comentándollo a un mestre no que confia e a súa  resposta confírmalle que algo  misterioso está a suceder: os rapaces cambian de aspecto dun ano para outro e por iso alguén arrincara todas as fotos dos expedientes.


      Un día na clase un alumno tráballe nun brazo e a partir de aí, ela empeza a sentir  unha sensación rara. Descobre que a maior parte da poboación estáse a transformar en crisálidas das que van saír seres distintos. O que nos deixa impresionados é que cando remata o conto, ela nota moito sono,moita fame eque o seu brazo empeza a pegarse ao corpo...

       A historia está redactada en forma de varias cartas, que a protagonista envía ao seu noivo. Iso crea un efecto en nós de maior realismo: parece que as cartas están escritas ao lector.

        Recomendámosvos este conto porque nos ofrece unha historia distinta na que se mestura : misterio, ciencia ficción,  bioloxía, xeografía galega...Se vos gusta a sorpresa e o suspense, xa sabedes como pasar unha boa tarde.


24 oct 2014

LENDO... DE NOVO

 
      Desde hai xa uns días o Club de Lectura Fendetestas está xa funcionando en todas as etapas educativas: un grupo en 1º de ESO, outro en 2º e 3º de ESO, outro en 4º de ESO e dous máis en 1º de BAC.

      Como xa é case tradición no noso IES, arrincamos en ESO rendendo tributo á literatura de terror e de suspense: é por iso que os Relatos escalofriantes, de Roald Dahl e A biblioteca da iguana, de Xosé Miranda, van traerlle a máis dun fendetestas algún que outro desacougo á hora de durmir. Xa o veredes. 



      En 1º de BAC andamos a voltas con El manuscrito de piedra, de L. García Jambrina,  onde un mozo con sorprendentes habelencias para a investigación deberá buscar as claves para descubrir o autor e o móbil do asasinato dun coñecido cura na Salamanca do S. XV. Por certo, este intelixente "detective" chámase Fernando de Rojas. Resúltavos coñecido?

      Esperemos que o ánimo lector non vai minguando co paso dos días, senón todo o contrario...

                                                                      Ata a próxima!