28 jun. 2017

EU LEO PORQUE...


Para rematar o curso deixámosvos un vídeo elaborado polos rapaces e rapazas de 2º ESO onde nos contan as razóns polas que a lectura é tan importante para eles.


Ler from mbcentoiraclase on Vimeo.

12 jun. 2017

O ÚLTIMO TRABALLO DO SEÑOR LUNA



    Para rematar o curso escollemos como lectura  un libro de César Mallorquí  titulado O último traballo do señor Luna. O autor é o mesmo de As lágrimas de Shiva, obra que xa propuxemos no club Fendetestas en varias ocasións, e sempre con grande èxito.

        O señor Luna é un asasino a soldo que foi contratado por un narcotraficante para atopar a  unha muller   boliviana chamada Flor Huanaco.  Esta  provocara a perda dun cargamento de droga  por valor de cen millóns como vinganza pola morte do seu marido. Na súa fuxida de Sudamérica marcha a España  coa súa filla Samara a traballar  como asistenta cunha familia  que ten un fillo chamado Pablo. Este faise amigo de Flor, mentres o señor Luna contrata a un grupo de rapaces  de ideoloxía radical para localizar á fuxida.  Un dos membros da banda resulta ser o mozo da rapaza que lle gusta a Pablo.

       Só vos imos contar esta parte da historia agardando que vos interese e que vos animedes a lelo. A nós, Fendetestas de 1º ESO, gustounos moito e pareceunos un libro moi  entretido cun final sorprendente. Na reunión que tivemos, comentamos que é unha obra que nos ensina a respectar aos demais  e a comprender os motivos polos que determinadas persoas actúan de xeito incorrecto. Neste sentido é moi importante o personaxe do señor Luna; despois de saber como foi a súa infancia entendemos mellor por que se dedicaba  a ser asasino a soldo. De todos os xeitos, ao final da obra actúa dunha maneira moi diferente ao que podiamos esperar.  Pero iso xa o saberedes cando o leades...

                                                                                                                            Ángela e  Idaira (1º ESO)

5 jun. 2017

LA HISTORIA DE JULIAN


     Ayer, en 1º de ESO,  tuvimos nuestra última sesión del Club de Lectura por este curso. La dedicamos a hablar de la última novela que hemos leído: La historia de Julian, de J.L. Palacio. Nos había gustado mucho La Lección de August y por eso dedicimos escoger este título para saber algo más de este peculiar personaje. 


    ¡Qué determinantes son nuestros padres, nuestras familias en nuestra manera de hacer las cosas, de relacionarnos con los demás, de ver el mundo! Los padres de August y los de Julian son la cara y la cruz de la moneda: August es como es porque tiene una familia maravillosa; Julian hace lo que hace porque sus padres no actúan correctamente, son elitistas, están llenos de egoísmo y les falta empatía con los demás, por eso Julian reproduce en el colegio lo que ve en su casa...  Pero la grand-mère de Julian va a abrirle los ojos, va a hacer que se dé cuenta de su error con August: sus padres podrán aprender de él y corregir sus fallos. Nunca es tarde para mejorar. 


     La lección de August y La historia de Julian nos presentan dos personajes opuestos, reconocibles en actitudes con las que convivimos a diario y con mucho que enseñarnos sobre nuestra manera de relacionarnos con los demás.  ¡Animaos a leerlos, os gustarán!


     Despedimos la actividad en el Club llevándonos a casa un libro que podíamos elegir entre un lote que el centro consiguió a través del expurgo de tres bibliotecas cercanas: nos vamos de vacaciones, pero seguimos leyendo en verano...

                                                                                            Adrián,  Nerea, Andrea, Claudia, Zaira , Marcos y  Paula  


2 jun. 2017

O CURIOSO INCIDENTE DO CAN A MEDIANOITE


          Christopher Boone é o protagonista  desta novela de M. Haddon. O rapaz  ten 15 anos e coñece todos os países do mundo, as súas capitais e cada número primo ata 7.057. Encántanlle as matemáticas, relaciónase ben cos animais, pero non ten a comprensión das emocións humanas. Non soporta que o toquen e busca sempre a rutina, a orde e previsibilidade no seu día a día, xa que iso faille sentirse seguro e a salvo.

        A anterior descrición corresponde a un neno con Síndrome de Asperger, un subtipo de Autismo comprendido dentro do espectro autista, cuxas características principais son a dificultade na interacción social, afectividade e comunicación, falta de empatía e de sensibilidade cara aos demais, tendencia ao egocentrismo, inxenuidade e credulidade, falta de coñecemento dos límites e das normas sociais, así como os intereses restrinxidos e repetitivos.

      Tamén Christopher presenta certa obsesión pola rutina, a orde e por converter en rituais actos cotiáns. A diferenza principal entre a Síndrome de Asperger e os demais subtipos do espectro autista é que estas persoas non presentan un atraso na súa intelixencia, sendo ás veces superior á media, como no caso dos autistas de alto funcionamento. 

       Na novela, vive co seu pai, separado da nai: ela escríbelle a miúdo, pero o pai agocha as cartas e faille pensar que ela está morta. Cando descobre a verdade, o rapaz marcha da casa na busca desa figura tan importante na súa vida: proponse chegar a Londres e consígueo, demostrándolles aos demais e a si mesmo a súa capacidade para enfrontar problemas.

- O momento que máis me gustou do relato foi o reencontro coa nai, porque non podía imaxinar que se abrazaran. Iso en Cristopher quere dicir moito.       María Casal (1º Bac A)

- Deixoume sorprendida o momento en que o rapaz atopa no armario do pai as cartas que súa nai lle fora enviando: iso é o que o impulsa a marchar, mostrando unha grande valentía. Sentín moito rechazo polo pai nese momento.                             Patricia Vázquez    (1º Bac A)

- O final gustoume moito: Cristopher medrou ao longo da novela, agora sabe que é  quen de lograr os obxectivos que se propoña. É un personaxe que atrae moito, é case imposible non empatizar con el.                                  Marta Varela (1º Bac B)

 


24 may. 2017

O PRÍNCIPE DA BRÉTEMA


Elena Naveira e Fátima Ramos  de 2º ESO B son as autoras deste booktráiler sobre un libro de Carlos Ruíz Zafón: O príncipe da brétema. Quen se atreve a lelo?


video

18 may. 2017

XULIA ALONSO CONTESTA AS NOSAS PREGUNTAS




María Vaamonde, Rocío Sànchez, Elena Penas, Marta Varela, María Casal e Patricia Vázquez, do club de lectura de 1º bacharelato, lemos Futuro imperfecto. A obra suscitou en nós preguntas que quixemos comentar coa autora e que agora compartimos con vós. 
Grazas, Xulia, pola amabilidade e pola magnífica lección de vida que nos dás. 


Cando escribiches Futuro imperfecto, que pesou máis en ti: a dozura       do recordo da relación sentimental ou a dor da perda?
É imposible separar unha cousa da outra. Precisamente pola intensidade da nosa relación sentimental, o sentimento de perda foi máis doloroso. En todo o proceso de escritura a tenrura e a dor estiveron sempre presentes.

    Recordar e poñer por escrito a túa vida axudouche dalgún xeito?
    Lembrar e ordenar as lembranzas resultou un exercicio duro pero moi reparador para min. É diferente recordar un momento puntual do pasado que revisar un período completo da vida. Por unha parte, é preciso concentrarse para rescatar da memoria momentos que hai tempo que non se revisan e, por outra parte, hai que ordenalos para poder tecer un relato coherente. O feito de escribir foi decisivo neste proceso porque esixiu dedicar tempo e reflexión á revisión das lembranzas desde unha posición de observadora das mesmas. Isto permitiume algo parecido, por explicalo graficamente, a ir montando un quebracabezas e o resultado final foi mesmo terapéutico para min. Unha especie de reconciliación comigo mesma.

       Pódese dicir que o que te salvou a ti foi o amor?
    O amor crea unha enerxía moi potente e dinamizadora. Dá moita forza e, no  meu caso, ademais de todo isto, deulle sentido a situacións que, doutro xeito,  se terían convertido nunha lousa demasiado pesada. Nese sentido, si creo que  o amor me salvou, non tanto fisicamente (espazo no que creo que a medicina e  a xenética xogan un papel fundamental) como emocionalmente. Fronte ao forte rexeitamento que provocan situacións tan indesexables como a adicción, a enfermidade ou a morte, arredor noso houbo unha reacción marcada fundamentalmente polo amor, tanto por parte da familia como das nosas amizades. Por outro lado, estaba o noso propio e recíproco amor e, por riba de todo, o inmenso amor que sentiamos pola nosa filla. A forza e a positividade que rodea un sentimento tan fermoso e potente como o amor foi a que me permitiu emerxer de entre tanta sombra e tanta pena. Sen dúbida, o amor dá sentido á nosa vida e é a forza que ten a capacidade de facer de contrapeso nos momentos máis duros e complexos que nos toque vivir. É a forza que alimenta a ilusión e, polo tanto, a base sobre a que se sostén a esperanza. Amor, ilusión e esperanza, o substrato da miña supervivencia...

     Segues aquí, considéraste unha supervivente? 
    En certa forma, sono, si. Se a adicción á heroína deixou un rastro de morte de seu, a virulencia da irrupción da sida foi brutal e o número de mortes contáronse por milleiros. Aínda hoxe non entendo como é posible que siga viva, pero a realidade é que sigo aquí e iso, supoño, me converte nunha supervivente da parte máis sombría dun tempo efervescente e luminoso, como foi a década dos 80.

     Cres que unha relación máis estreita cos pais de Nico ou cos teus tería axudado a que a dependencia das drogas non chegase tan adiante? 
   Non sería xusto sinalar os conflitos familiares como os responsables principais dos actos ou as decisións que nós tomamos pola nosa conta e risco. Hai que considerar tamén os momentos históricos que vivimos e que nos condicionaron a uns e outros. Primeiro o franquismo e a represión e, coincidindo coa nosa mocidade, a transición á democracia. Todo influíu, seguramente en cada caso de forma diferente. Pero a realidade foi que a heroína entrou a cachón nun momento en que moitos de nós estabamos empeñados en romper coa uniformidade do pasado (representada dalgún xeito polas nosas familias) e todo o novo resultaba apaixonante. Xa chegados a este punto, seguramente a propia inercia vertixinosa daqueles tempos e a atracción polo descoñecido tería resultado igualmente sedutora para nós aínda tendo unha relación menos conflitiva coas nosas familias. Iso nunca poderemos afirmalo nin negalo con rotundidade. Nunca o saberemos.

    Que farías se puideses volver atrás, se volveses agora á mocidade e acabases de coñecer a Nico? 
     Cuestionarse algo así é unha trampa. Non se pode volver atrás, e visualizar as posibilidades que puideron ser e non foron non serve máis que para engadir sentimentos como a rabia ao sentimento de dor ou de impotencia provocados por todo o acontecido. Non dediquei nunca nin un minuto do meu tempo en pensar que tería pasado se tomaramos outras decisións, porque as que tomamos foron unhas moi concretas e as súas consecuencias demasiado duras como para gastar a miña enerxía noutra cousa que non fora buscar a forma de reparar o reparable e encaixar o irreparable. Unha formulación como a que suxire a pregunta resultaría demasiado dolorosa por imposible sen achegar nada positivo a cambio. Para min, con todo o respecto, non ten sentido.

    Que se sente ao conseguir algo tan difícil como é superar unha adicción? 
   É unha sensación moi potente que ten moito que ver con volver a nacer pero sendo consciente dese renacemento. A sensación de recuperar a propia vontade, a capacidade de decidir, a liberdade, ao fin e ao cabo, é marabillosa. Primeiro, o corpo , que sempre vai máis rápido, recupera vitalidade, forza e cor; máis tarde, máis lentamente, os medos, os bloqueos, as inseguridades, vanse desaloxando e a vontade vai recuperando a forza que a adicción lle arrebatou. É fabuloso!

     Cres que os diferentes compoñentes da sociedade (familias, escolas, gobernos...) fan todo o que está na súa man para que o problema das drogas vaia a menos? 
   Nos anos 90, como consecuencia dos graves problemas sociais e de saúde pública que xerou o consumo e a adicción ás drogas por parte dunha ampla parte da mocidade no noso país, fixéronse grandes campañas de información e concienciación social ante este problema. Quero lembrar campañas como a coñecida como “Si da, no da” ou “Póntelo, pónselo”, que tiveron moita difusión nos medios de comunicación e propiciaron un gran debate tanto nas escolas como dentro do seo das familias. Lamentablemente, ao descender a alarma social, as campañas tamén diminuíron e baixouse a garda a nivel xeral. É función e responsabilidade dos gobernos manter políticas activas de prevención ante problemas que, desde esa posición, teñen perfectamente identificados, cousa que desde hai anos non se fai. Para que se traballe desde a escola ou desde a familia hai que contar con información veraz e concienciación de que existe un problema sobre o que actuar preventivamente. Ante esta carencia clara, o traballo desde as escolas depende fundamentalmente da voluntariedade do profesorado, que é moita pero precisa dun apoio institucional co que non se conta, creo eu. O mesmo pasa no eido familiar onde, ademais, inflúen condicionantes subxectivos que teñen que ver coas relacións entre pais e fillos que, en certos momentos, dificultan a comunicación.
   O debate público sobre as adiccións, en particular ás drogas, debería manterse activo de forma continuada porque a sociedade está en continua renovación e, non o esquezamos, detrás do consumo de drogas hai un negocio moi rendible que busca permanentemente novos clientes. Do que se trata é de non ser un deles.

     Que mensaxe ou que consellos nos darías hoxe desde a túa experiencia? 
     Non me atrevería a dar consellos, fóra do que cada un ou unha de vós teñades extraído da lectura de Futuro imperfecto. Só podo contar o que vivín, tal como o vivín, e que cadaquén tome nota do que lle pareza oportuno. O que si teño claro é que só temos unha vida e, pase o que pase, o tempo é oportunidade. Non se pode vivir baixo o medo permanente polo que vos animo a vivir a vosa vida desde a enerxía e a reflexión. Por un lado, a enerxía invita ao movemento e, por outro lado, a reflexión esixe contención. Dous ritmos aparentemente opostos que ben combinados axudaranvos a decidir en cada momento e, en definitiva, a gozar da apaixonante experiencia de estar vivo.
  
      Moitas grazas, boa sorte e mellor saúde a todas e todos!  

11 may. 2017

DE VISITA NA BIBLIOTECA PÚBLICA M. GONZÁLEZ GARCÉS

 
 O pasado 26 de abril os fendetestas de todos os cursos de ESO e de 1º de Bacharelato (os de 2º Bac andan un pouco apurados cos exames) visitamos a biblioteca pública Miguel González Garcés , dependente da Xunta, , que se atopa na cidade de A Coruña.

      Alí poidemos ver as diferenzas entre unha biblioteca escolar -a que temos no noso instituto- e unha biblioteca pública: é un espazo tan grande! Non só poidemos ver todas as  salas e zonas nas que están organizados os fondos (moitos máis cós que temos nós, loxicamente), senón que por primeira vez visitamos os depósitos e soubemos da existencia dos "compactos", para aforrar espazo e para conservar os materiais gardados. 

     Por outra banda, explicáronnos como facernos socios da biblioteca e acceder así á plataforma de préstamo de libros electrónicos: o certo é que resulta algo moi útil e cómodo para os que conten con ese dispositivo. 

     Como somos unha Biblioteca Amiga, participamos a través desta visita nun concurso relacionado con Camilo José Cela e José Luis Sampedro, promovido pola Deputación de Guadalajara e destinado á busca de información e á localización de títulos destes autores nos andeis: se nos toca, algún de nós poderá ir pasar uns días a esa provincia... A ver se hai sorte!  


     Coma sempre, o mundo dos libros pareceunos marabilloso! Non sabiamos a onde mirar! Por certo, grazas a Elena e ao equipo de xente que a acompañou para guiar a nosa visita: se xa o espazo nos resultou grato, o trato que elas nos dispensaron fixo que nos sentiramos moi, moi a gusto.


2 may. 2017

CARLOS RONCERO




          O trimestre pasado, o noso grupo do club de lectura   integrado por rapaces e rapazas de 3º e 4º da ESO escolleu Clara dice, unha novela xuvenil de Carlos Roncero, como libro para comentar e traballar entre todos.
         Se sodes seguidores deste blog, saberedes que foi unha lectura moi satisfactoria para nós, e que  gozamos moito coas peripecias que tiveron que pasar o sarxento Trápaga e a nai de Clara para dar co asasino da súa filla e resolver o caso dos misteriosos suicidios.  Todos coincidimos en que a forma de escribir do autor era sublime, detallando cada diálogo e contestación e complicando a trama para manternos enganchad@ á historia.
        Ben, pois se xa estabamos agradecidos a Carlos por agasallarnos coa súa magnífica obra, agora, grazas a el, sentímonos tremendamente alagados. O pasado mércores 26 de abril descubrimos que se puxera en contacto connosco para agradecernos a entrada e a videorecensión que prepararamos sobre o seu libro. Ademais, comentounos que se lembraba de nós por unha entrevista que lle fixeron uns membros do club Fendetestas  hai uns anos. Recibimos as súas palabras cunha sorpresa e admiración incribles, pois non nos esperabamos a súa resposta e moito menos o seu recoñecemento ao noso traballo.
      Carlos, grazas a ti por axudar a encher este mundo de palabras coas túas historias e por ser tan atento cos teus lectores. Esperamos poder seguir lendo máis libros teus!
       E a ti, pequeno  e curioso lector, de momento podemos suxerirche de novo  a lectura de Clara dice, de Carlos Roncero.  Altamente recomendable!
                                                                                                                      Laura Míguez