21 jun. 2020

REMATA O CURSO, PERO NON AS GANAS DE LER!

   
      Toca fin este curso certamente estraño no que un virus entrou nas nosas vidas para cambiárnolas dun día para outro... Despois destes meses de confinamento parece que a normalidade empeza a chamar as nosas portas, como tamén chaman xa os longos días de verán,  onde o tempo de lecer nos ha de deixar un oco para abrir un libro e gozar coa súa maxia. Velaquí unha pequena axuda para evitar que o tedio nos envolva... E bo descanso!  



19 jun. 2020

ADIÓS A CARLOS RUIZ ZAFÓN


      Hoy ha muerto en Los Ángeles, tras una larga enfermedad, el novelista Carlos Ruiz Zafón, uno de los escritores en lengua española con mayor reconocimiento internacional en las dos décadas del siglo XXI.



   Estudia en el colegio de San Ignacio de Sarrià y tras ello se matricula en Ciencias de la Información, donde le surge una oferta para trabajar en el mundo de la publicidad. Esto lo lleva a ser director creativo de una importante agencia de Barcelona. Atraído por el mundo del cine, se instala en EEUU, en donde ha vivido hasta su fallecimiento.

Comienza en la literatura juvenil, publicando El príncipe de la niebla en 1993, novela con la que obtiene el Premio Edebé de Literatura Infantil y Juvenil, y con el dinero del galardón parte a Estados Unidos donde pasará el resto de su vida. Más tarde publica El palacio de la medianoche y Las luces de septiembre, que junto a su primera novela, forman La trilogía de la niebla, destinada al público juvenil.

En 2001 publica su primera novela para adultos, La sombra del viento, con la que logra varios premios, entre ellos el Barry Award a la mejor novela y el reconocimiento mundial de su calidad como escritor. Esta exitosa ficción, que forma parte de la tetralogía El cementerio de los libros olvidados -El juego del ángel, El prisionero del cielo y El laberinto de los espíritus-, es traducida a numerosos idiomas, convirtiéndose en una de las más vendidas en el mundo, con más de 15 millones de ejemplares. Debido al renombre de esta novela, recibe ofertas para autorizar que esta sea llevada a la pantalla, pero el autor considera que sería una “traición”, por lo que rechaza la propuesta.


En 1999 publica Marina, una novela por la que Zafón sentía especial predilección: era, según él, la más personal de todas sus obras. Desde el IES de Curtis, queremos hacer nuestro particular homenaje a este maestro del misterio y del suspense. Algunos alumnos de 4º de ESO hemos leído este curso esta novela y nos ha dejado una agradable impresión, no solo por su entretenido argumento, donde conviven el misterio y los sentimientos sino también por su lenguaje claro y directo.

Marina presenta la historia de Óscar Drai, un hombre que vuelve a Barcelona para evocar su inquietante historia de amor con Marina, entrelazada con la investigación entorno a Mijail Kolvenik, personaje que trae al recuerdo a V. Frankenstein, por su obsesión con desafiar a la muerte. La calidad de la trama es indiscutible: el suspense atrapa al lector haciendo que la intriga vaya en aumento y la tensión se mantenga hasta el final.

La temática relacionada con la necesidad de poner límites a la investigación científica, con el suspense y con el componente sentimental de las relaciones humanas hacen de Marina una novela muy entretenida: si disfrutáis con el misterio, no os lo penséis dos veces. Leedla, merece la pena.


                           Nuria Gómez, 4º de ESO




16 jun. 2020

INFAMIA


A obra Infamia, escrita por Ledicia Costas, foi editada pola editorial Xerais e publicada en xuño de 2019 (segunda edición).  É unha novela de misterio que trata, dunha maneira moi íntima, os diferentes problemas que teñen os personaxes. Fala das súas preocupacións de maneira secundaria, facendo que toda a historia xire arredor da desaparición das irmás Giraud.
Tal e como pon a contraportada do propio libro: “Infamia é un thriller psicolóxico onde nada é o que parece. Unha novela de ritmo vibrante que agarra o lector e o conduce aos sumidoiros da condición humana. Unha historia de amor, odio e loucura.”  
Ledicia Costas, a autora, é unha das escritoras máis traducidas e recoñecidas da literatura galega. Publicou obras como Un animal chamado néboa (2015), O corazón de Xúpiter (2012), Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta (2016), … Gañou premios como o Premio Lazarillo, o Premio Gala do libro galego e o White Ravens, todos eles pola obra Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta, o Premio Merlín e o Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil polo libro Escarlatina, a cociñeira defunta,

 Neste libro, Ledicia escribe a historia dunha avogada, Emma, que chega a Merlo intentando cambiar de aires, entre outras cousas para esquecerse de Mario (o home do que estaba namorada). Tras pasar uns días alí, dáse conta de que o pobo quedou marcado desde a desaparición de Sofía e Branca, as irmás Giraud. A ela sorprendeulle que non se resolvera o caso e decidiu investigar pola súa conta. Ó largo da súa estadía coñecerá a xente misteriosa, será ameazada, namorarase, …
O narrador desta obra está en 3ª persoa, pero é omnisciente xa que sabe o que senten e o que pensan os personaxes. Fragmentos que afirman o anterior sería, por exemplo, os seguintes: “Emma sempre se sentira como unha persoa de inverno, de auga de Lúa, por esa orde”, “Gustáballe pasar desapercibida”, … A historia está narrada en pasado e ten flashbacks, estes son usados para explicar o que lle sucedera a Mariña e ás irmás Giraud.
Os protagonistas desta novela son Emma, Rubén, Lucas, Noel, Salva e Sofía e Branca (as irmás Giraud). Cada personaxe ten os seus propios tormentos interiores: Emma non consegue superar a morte da súa irmá Mariña, Lucas non foi capaz de superar a súa participación no asasinato das irmás, Noel non ten valor para admitir que é homosexual, Salva atorméntase ó pensar que foi violado por curas, etc. A maioría dos personaxes son redondos, xa que van enfrontando os seus medos. Pero hai personaxes que non evolucionan, un exemplo sería o señor Arias, desde o principio fai todo o que pode por salvar o nome da súa familia: idea un plan para esconder os corpos de Sofía e Branca, ameaza a Emma para que deixe de investigar o caso, …, non hai ningún momento no que evolucione e se sinta culpable polo que fixo.
O que máis me sorprendeu do estilo e técnica narrativo foi que introducira poemas ó longo do libro, que correspondían coa parte na que se falaba de Lucas. Os poemas estaban escritos en castelán e falaban sobre todo de sentimentos. Tamén introduce ó longo da historia reportaxes e noticias. Isto fai que nos acheguemos á historia, xa que non se está lendo a reportaxe da boca dun personaxe, senón que lemos a reportaxe en si, o que fai que nos sintamos como un personaxe máis que está a observar o que pasa.
Esta obra gustoume moito. Sempre me interesaron as obras de misterio, pero esta superou as miñas expectativas. Non só trata unha desaparición, senón que mostra todas as caras ocultas desta, o que senten os culpables (pasando polos que non están arrepentidos e polos que teñen pesadelos por iso), a posición que adoptaron os pais, a ignorancia das nais, o sufrimento de Sara e Xoán, a conciencia dos pais das nenas ó saber quen foran os asasinos, o interese que pode sentir unha persoa alleo ó caso, as decisións que tiveron que tomar os personaxes que querían a persoas relacionadas coa morte das irmás, …
Normalmente, os comezos son a parte do libro que menos me gusta, pero neste caso é todo o contrario. O comezo do libro xa atrae, pídeche seguir lendo. O que menos me gustou foi o final tan aberto. Deixoume coa intriga saber que máis ía pasar. Podo soportar a curiosidade que me produciu saber se Emma volve ou non, pero, como lectora, preciso saber se Branca atopa ós culpables ou non e, no caso de atopalos, que fai.
                                                Nadia Fernández Blanco ( 1º BAC B)