19 jun. 2019

BOY (Relatos de infancia)

    
     O alumnado de 1º ESO seleccionou para a súa segunda lectura de curso o libro de BOY ( Relatos de infancia) de Roald Dahl.  Esta historia autobiográfica do  seu paso polos distintos internados ingleses, cando aínda era un neno, está contada con gran humor e inzada de curiosas anécdotas. Tras a lectura e posterior comentario dos temas máis salientables, o alumnado realizou unha presentación sobre o libro.



16 jun. 2019

SELMA SE CONNECTE


      Os Fendetestas de Francés de 4º ESO leron neste terceiro trimestre Selma se connecte (Selma conéctase), de Régine Boutégège. 

     Esta obra conta a historia de Selma, unha adolescente como tantas outras. Ela ten os seus amigos, a escola e as súas dúas casas, a do seu pai e a da súa nai; tamén ten unha rede social chamada friendBook, onde fala cos seus amigos. Un día chégalle unha estraña solicitude de amizade…
 




Recomendámosvos este libro!!


LE MYSTÈRE DE LA CHAMBRE JAUNE

     
 Os alumnos de francés 1º de Bacharelato leron unha adaptación do libro Le Mystère de la Chambre Jaune, de Gaston Leroux.



Sur l’ auteur...

     Gaston Alfred Louis Leroux, né à Paris en 1868 et décédé en 1927, est un romancier français, connu pour ses romans policiers.
Son roman Le mystère de la chambre jaune, chef-d'œuvre qui lui a valu le succès en 1908. Il continue d'écrire des romans similaires, Le fantôme de l'opéra en 1910, La poupée sanglante en 1923.
     Son personnage, Rouletabille, un jeune apprenti qui est apparu pour la première fois dans Le mystère de la chambre jaune, est devenu le héros d'autres romans.
Les œuvres de Gaston Leroux ont fait l'objet de nombreuses adaptations au cinéma, à la radio, à la télévision et même à la bande dessinée.

(Gaston Alfred Louis Leroux, nado en París en 1868 e morto no ano 1927, é un novelista francés, moi coñecido polas súas historias de detectives.
A súa novela O misterio do cuarto amarelo foi unha obra mestra que lle valeu o éxito en 1908. Continuou escribindo novelas parecidas, O fantasma da ópera en 1910, A boneca sanguenta en 1923.
O seu personaxe, Joseph Rouletabille, reporteiro novo quen apareceu por primeira vez no Misterio do cuarto amarelo, converteuse no heroe doutras novelas.
As obras de Gaston Leroux foron obxecto de moitas adaptacións ó cinema, á radio, á televisión e incluso á banda deseñada.)


Sur l’histoire....

     L'histoire commence par une tentative d'assassinat contre Mathilde Stangerson, fille du docteur Stangerson, personnage réputé dans le monde des sciences. Les événements se sont déroulés au château du Glandier, où on a tenté d’assassiner Mathilde. La jeune femme se trouvait dans une chambre, à côté du laboratoire: la chambre jaune.
     Le célèbre policier Frédéric Larsan et le jeune reporter Rouletabille mènent l'enquête, chacun pour soi.
     Tout semble accuser Robert Darzac, professeur de physique à la Sorbonne, fiancé de Mathilde, qui avait accepté de l’épouser...
     Le procès de Robert Darzac commence par toutes les preuves retenues contre lui. Mathilde, quant à elle, reste dans un état d'inconscience. 
     Le journal dans lequel Rouletabille travaille assure qu'il a la preuve du véritable coupable. Le public est divisé entre ceux qui soutiennent Larsan et ceux qui attendent la comparution du reporter.
Pour en savoir davantage, lisez le livre...!!!


10 jun. 2019

PIERROT Y ANNA... DOS VÍCTIMAS DEL NAZISMO





Resultado de imaxes para el niño en la cima de la montaña
 
   En 2º de ESO hemos charlado estos días sobre El niño en la cima de la montaña, de John Boyne y sobre Anna Frank. La novela gráfica. Los dos libros nos han dejado impactados... Y bastante tristes. 
Resultado de imaxes para ANNA FRANK

En realidad reconocemos en Pierrot y en Anna dos víctimas del nazismo.

    Pierrot / Pieter  lo sufre inconscientemente, convirtiéndose en un ser egoísta y desalmado debido a la influencia de Hitler. Huérfano de padre y madre, es acogido por su tía, que trabaja como personal doméstico en la residencia que el Fhurer tiene en los Alpes de Baviera: allí conoce al dirigente nazi y vive un asombroso proceso de "conversión" a las ideas fascistas, que desembocará en hechos terribles.  La pobre Anna, como su familia, es perseguida por ser judía y, después de malvivir, camuflados, acaban en campos de concentración. Solo Otto, el padre, consigue sobrevivir a tanta horror y miseria. 


      Es un logro que estas dos historias estén contadas por protagonistas de nuestra edad, adolescentes que sufren las maldades de otros. Conocer estas experiencias nos hace desear con todas nuestras fuerzas que no vuelva a suceder nada parecido en la Historia, pero también hemos entendido por qué sucedió entonces: la miseria, las crisis y la desinformación (o de la información falsa) pueden traer auténticas catástrofes. Leemos, y vamos a seguir haciéndolo para que todo esto no se repita.  

8 jun. 2019

XII XORNADA DOS CLUBS DE LECTURA


       O pasado venres 7 de xuño celebrouse  en Santiago a XII edición das Xornadas dos Clubs de Lectura. Nesta ocasión, os case trescentos mediadores participantes puidemos asistir á presentación dun estudo realizado en varios clubs de lectura espallados pola xeografía galega onde se puxo de manifesto a  calidade e a capacidade de socialización e integración que teñen en común estes proxectos. Tamén se destacou a proxección  e o recoñecemento que esta iniciativa ten fóra das nosas fronteiras.


      Continuamos coa entrega do  Premio dos Clubs de Lectura 2018. A galardoada  nesta edición foi a escritora e activista María Reimóndez, autora de obras como  O club  da calceta, Pirata, Fóra do normal ou Corredora. No seu relatorio titulado Inenarrables  fíxonos reflexionar sobre a invisibilidade ou os estereotipos relacionados coa presenza (ou ausencia) das mulleres na literatura.

      Ao longo de toda a xornada puidemos  intercambiar  experiencias con distintos mediadores de lectura, o que  contribuíu, sen dúbida, a ofrecernos novas perspectivas de enfoque para o noso traballo. Lecturas compartidas nos cárceres,  clubs temáticos, obradoiros de poesía ... foron algunhas das variadas ofertas do día.


      O punto final aos encontros púxoo a escritora Marilar Aleixandre cunha interesante exposición sobre a presenza da muller na ciencia a través da literatura. Un percorrido literario que nos levou dende autoras como Rosalía (La hija del mar), Emilia Pardo Bazán (El encaje roto) ata Ángela Carter (A cámara do sangue),  Margaret Atwood (O conto da criada),  Eva Mejuto (Memoria do silencio),  Berta Dávila (A pel do mundo) sen esquecer obras da propia relatora como  Expedición do Pacífico ou A filla do minotauro. Unha interesante listaxe de suxestións que nos servirá sen dúbida para incorporar futuras lecturas onde se ofreza unha nova visión sobre o papel da muller na ciencia e, por extensión, na sociedade.







7 jun. 2019

ENDEREZO DESCOÑECIDO E LA OLA: A NECESIDADE DE SER CIDADÁNS CRÍTICOS


Resultado de imaxes para enderezo descoñecido        
   Os fendetestas de 4º de ESO vimos de ler e charlar sobre a noveliña epistolar de Kressman  Enderezo descoñecido. Nela vese o deterioro dunha relación de amizade por mor do fanatismo con que un dos personaxes segue a doctrina nazi nos anos previos á 2ª Guerra Mundial. Asusta ver como os alemáns observan  primeiro con desconcerto a figura de Hitler, para logo sentírense fascinados por el. Martín, coma miles de compatriotas, convírteo no seu lider, na persoa que os sacará do sufrimento e da pobreza que asola Alemania desde a 1ª Guerra Mundial e que dirixirá o país para facer del un magnífico imperio.  Para iso desbota a sincera amizade de Max e deixa que os militares de Hitler persigan e depuren a Griselle, a irmá do que foi o seu mellor amigo. Enderezo descoñecido fíxonos  pensar, como anos atrás nos pasou con O diario de Ana Frank e con El niño en la cima de la montaña,  nese momento da historia da humanidade que de ningún xeito debe volver a repetirse. 



Resultado de imaxes para la ola      Despois da lectura desta pequena novela, vimos a película La ola, baseada nun feito real: o experimento que fixo un profesor californiano en 1968 cos seus alumnos para que reflexionasen sobre a pregunta Cómo foi posible que os alemáns apoiaran e permitirán todo o xenocidio que levou adiante Hitler e os seus homes? O profesor erixiuse en lider e disciplinou os alumnos, despois mostroulles a súa forza como grupo (uniformounos, tamén),  a capacidade como colectivo para levar a cabo importantes accións e o orgullo e a satisfacción de lograr os obxectivos marcados. Observou con gran sorpresa que o grupo se facía cada vez maior e seguían as súas consignas de xeito global, sentíndose cada vez máis capaces de calquera obxectivo. Vendo o perigo que isto empezaba a ter, o profesor detivo o experimento. Na versión cinematográfica, o profesor non é quen de deter o proceso e un alumno mata a outro, para despois suicidarse ao saber que o profesor non quere seguir adiante coa OLA, nome que recibe o grupo, consciente dos perigos que encerra.
    A tertulia posterior á película deixounos moi inquedos, pois démonos conta do fácil que pode ser manipular a un colectivo segundo sexan as circunstancias (idade, formación, situación persoal e cultural, contexto familiar...) que o rodean. Cómpre ter criterio propio e reflexionar sempre antes de actuar: dúas alumnas da aula en La ola, mostran o seu espírito crítico e non só non se integran no proxecto, senón que se enfrontan a el. Desde logo, é unha película máis que recomendable, non só para reflexionar sobre como Hitler arrastrou tras de si a miles de seguidores, senón para evitar que a barbarie nazi volva a repetirse.




4 jun. 2019

LECTURAS COMPARTIDAS




Dúas alumnas de 2º de Bacharelato (Rosalía Rico e Marta Martínez) ofrécennos, respectivamente, unhas interesantes análises críticas de dúas obras de autores ben coñecidos no noso Club. Son O único que queda é o amor de Agustín Fernández Paz e Tes ata as dez de Francisco Castro.


Agustín Fernández Paz, un dos escritores máis coñecidos e valorados no ámbito da literatura xuvenil e infantil en Galicia e no resto de España, publica en outubro de 2007 O único que queda é o amor, unha sucesión de relatos independentes que á súa vez, forman unha unidade que lle dá sentido ó título do mesmo. 

            E cando me decato de como imos pasar por este mundo sen deixar rastro despois de levar unhas vidas estúpidas, comprendo con rabia que na vida o único que queda é o amor”. É así con esta cita de Orhan Pamuk como se inicia a obra de Fernández Paz; unha obra que fala do amor en todas as súas variantes e non só no de parella no que se adoita pensar cando se fala do mesmo. Trátase dun conxunto de relatos introducidos por cadansúa cita doutros libros que Fernández Paz apreciou especialmente (ao igual que outros fragmentos mesturados nos mesmos), tal e como aclara el mesmo no epílogo. Dez magníficos relatos que levan o amor, o desamor, a paixón, a ausencia e a consecuente dor que provoca esta nos personaxes, máis alá das páxinas, deixando pegada en quen as le. Alén do amor, tan máxico como real, emprega personaxes e inventa situacións nas que ambos os dous elementos (fantasía e realidade) están presentes. A pantasma dun can e o seu dono (en “Esta estraña lucidez”), a insistente presenza do marido morto (ou non) dunha muller (en “Unha historia de fantasmas”) así como as notas de amor anónimas nunha libraría (en “Un radiante silencio”), as casualidades (ou destino) (presentes en “Unha foto na rúa”)... son elementos que se mesturan con total normalidade sen perder nunca o verdadeiro fío que dá unidade: o amor.

            Malia contar cun esquema que noutra obra tería sido (para min) o maior defecto,  teño que dicir que desta vez, resultou ser todo o contrario. As historias curtas de final aberto, a mestura de fantasía e realidade, etc. son elementos que adoitan non agradarme demasiado. Porén, neste caso, foi realmente o que me animaba a seguir lendo. De feito, gustaríame destacar especialmente o relato “Esta estraña lucidez”; a historia narrada pola pantasma dun can sobre os seus sentimentos dependentes dos do seu dono, que namorara dunha rapaza. Se cadra as persoas que non teñen can non poden comprendelo; mais, a tenrura, o xeito de contar, a miña debilidade polos animais e, en xeral, o que transmite, fixo que ata chegase a collerlle un certo cariño especial, o que non me pasou co resto de personaxes do conxunto. 

Por outra parte chamoume a atención que, no epílogo, Fernández Paz explica que a intención de mesturar fragmentos doutras obras é provocar nos lectores o desexo de achegárense aos títulos dos que se extraen os devanditos. Deste xeito, penso que a colocación dos relatos está previamente razoada (cando menos a do último: “Un río de palabras”). Trátase da historia dun mozo que pega anacos de libros que lle gustan co seu título correspondente polas rúas da súa vila coa mesma intención que Fernández Paz ten con esta obra.

  Recomendo esta obra a calquera tipo de público tanto pola súa sinxeleza como pola fermosa sensación que queda despois da súa lectura; se cadra a esta tamén se lle pode chamar amor...
                                                                                                                             
                                                                                                                                                                                  Rosalía Rico



            Francisco Castro publica en 2014, na editorial Galaxia, Tes ata as dez, unha obra cargada de suspense e intriga na que xoga cun tema tan inquietante como é a morte e todos aqueles interrogantes que a rodean.


A trama xira entorno a Toni, un mozo vigués que parece levar unha vida tranquila  co seu traballo nunha editorial coruñesa.  Porén, unha desconcertante e inesperada noticia farán que esta se veña abaixo, a morte do seu pai, con quen mantiña unha estreita relación na que a súa nai non tiña cabida. Pouco despois deste tráxico suceso, recibe unha estraña mensaxe: "Tes ata as dez", un correo que, para a súa sorpresa, enviaba o seu defunto pai. Estas catro palabras volverán tolo a Toni, quen se vería obrigado a atoparlle sentido a un crebacabezas no que as pezas parecían non encaixar. A través de cartas, correos electrónicos e demais pistas desacougantes, o finado, ou aquel que estivese facéndose pasar por el, irán guiando ao seu capricho ó protagonista. Unhas pistas que o levarán a facer diversas viaxes a Vigo e que lle permitirán descubrir un asunto dun pasado descoñecido que quedara sen resolver. O que Toni non sabía e que aquilo que andaba a procurar cambiaríao todo para sempre, comezando pola súa relación con Celia, a súa compañeira de traballo coa que compartía unha historia de amor. 

 Cómpre  destacar o xeito no que o autor narra a historia, empregando un estilo sinxelo e ameno. Moi acertado tamén ese interminable xogo de pistas que manteñen o suspense e que, en certo modo, fan aditiva a lectura, consegue atraparte. Salienta, ademais, a variedade de temas que trata, entre eles o amor nas súas diversas variantes. Pero, especialmente, esa mestura do presente cun pasado marcado pola censura e a loita contra esta, sen deixar de lado a ambientación que, no meu caso, ó ser coñecida, fai que teña un enfoque distinto. A trama é  orixinal e atractiva aínda que, dende o meu punto de vista, perde  un pouco de forza  cara ó final. Un desenlace máis débil do que esperaba e do que, sen dúbida, podería ter sacado máis partido. De calquera maneira, é unha lectura moi recomendable.
                                                               
                                                                   Marta Martínez