20 dic. 2016

EL ASOMBROSO VIAJE DE POMPONIO FLATO

         

      La obra más insólita e inesperada de E. Mendoza, El asombroso viaje de Pomponio Flato, es un complejo cruce de novela histórica, policíaca, hagiográfica y humorística ambientada en el siglo I en Nazaret. El narrador protagonista, Pomponio Flato, que cuenta su historia en formato epistolar, es un ciudadano romano cuya búsqueda de unas aguas con propiedades mágicas hace que se vea involucrado en una aventura en la que deberá resolver diversos enigmas para conseguir la absolución de un carpintero con curiosa identidad.

     En la obra se aprecia un potente contenido histórico mediante las alusiones al Imperio Romano y a sus dirigentes. También se incluyen diversas referencias hagiográficas, como mención de dioses de la cultura clásica. Cobra gran importancia en la narración el hecho de que la familia involucrada sea la formada por Jesús, María y José y que se cite a los Reyes Magos de Oriente y a otros personajes bíblicos y reconocidos históricamente (Teo Balas), así como a otros extraídos de la literatura bíblica (Lázaro).

       El autor incluye el componente humorístico, que tan presente está en su labor narrativa: Pomponio se ve delatado en diversas ocasiones debido a sus flatulencias...

      La lectura resulta amena debido a la fluidez de la obra y a su fácil comprensión. Además, y a pesar de que puede resultar más o menos agradable, es rica en contenidos que se encuentran perfectamente hilados, dando lugar a un entramado que pone de manifiesto la amplitud de conocimientos acerca de diferentes ámbitos por parte del autor.

     Estos son los aspectos de mayor interés del libro; recomendemos su lectura, ya que es una clara muestra de obra de carácter híbrido, por la mezcla de subgéneros, rasgo típico de la novela actual.

                                                       
                   Tamara Cao López  e Alicia Seoane Freire, 2º Bac A
                                                                                                         
                                                                                                                                       

PARA AGASALLAR AOS TEUS... OU PARA TI MESMO


    Un ano máis o equipo de biblioteca ofrécenos un boletín con recomendacións lectoras para diferentes tramos de idade. Xa sabedes: o Nadal é unha boa época para agasallar cun libro aos nosos ou -por que non- a un mesmo. Velaquí as propostas que nos fan. Aproveitádeas!




Booktrailer As mans do medo

2 dic. 2016

EL CREADOR DE POMPONIO FLATO GANA EL PREMIO CERVANTES



  Eduardo Mendoza acaba de ser elegido  ganador del Premio Cervantes 2016, el galardón más prestigioso de la literatura española, por su narrativa "llena de sutilezas e ironía", según destacó el jurado del autor barcelonés, reconocido por el gran público y por la crítica desde los inicios de su carrera, en 1975. Fue ese el año en el que Mendoza (Barcelona, 1943) publicó la novela La verdad sobre el caso Savolta, con la que inauguró una nueva etapa en la narrativa española, devolviendo al lector "el goce por el relato y el interés por la historia que se cuenta", como puso de manifiesto el jurado.

 
 Desde nuestro IES,  y especialmente desde el Club de Lectura Fendetestas, donde estamos disfrutando de la lectura de El asombroso viaje de Pomponio Flato, queremos mostrar la satisfacción que nos produce el reconocimiento de la trayectoria y de la obra de un autor que, en repetidas ocasiones,  ha subrayado su deuda cervantina y la consideración del humor "como una forma de estar en el mundo", practicada por él en su extensa labor narrativa. 


30 nov. 2016

FRANKENSTEIN: MONSTRUOS Y CIENCIA FICCIÓN




    En uno de los grupos de Fendetestas de 1º de ESO hemos acabado de leer una adaptación de Frankenstein, una novela del S. XIX, escrita por Mary Shelley (imaginaos: una mujer escritora en el siglo XIX, cuando se creía que solo podían ocuparse de las tareas domésticas y de criar a sus hijos, casi nada).


     El ambicioso doctor Victor Frankenstein, obsesionado con la idea de dar vida a un ser creado por él con diferentes partes del cuerpo de otros humanos ya muertos, acaba creando un individuo tremendamente desgraciado. Los peligros de la  ambición humana y el rechazo hacia los que son diferentes acaban dominando este relato que ha sido llevado al cine en varias ocasiones. 

     Nos ha servido para reflexionar sobre los errores que los humanos cometemos cada día y que podríamos corregir: muchas veces solo pensamos en nosotros y eso no es correcto. También hemos hablado sobre la ciencia ficción: Frankenstein inaugura un subgénero narrativo que todavía hoy está muy de moda: todos conocemos Star Treck. ¿O no?

      En la tertulia del  último día hemos hablado de monstruos y de su rentabilidad en la literatura y en el cine: el hombre lobo, Hulk, la momia, los espíritus, Drácula... se han sentado con nosotros a la mesa para mostrarnos que la fantasía puede llevarnos a lugares insospechados con extraños acompañantes... Aquí os dejamos un enlace donde podéis ver conocidos monstruos de la literatura y del cine. Para los amantes del séptimo arte, queda también a vuestra disposición un fragmento de una de las  versiones cinematográficas de Frankenstein (1994), correspondiente al momento en que la creación del doctor cobra vida. 



                   https://www.youtube.com/watch?v=EOcJwt8XB4M

19 nov. 2016

O ENIGMA DO MENHIR



  "O enigma do menhir está narrado por unha muller que lembra os terribles feitos acontecidos cando, sendo unha rapaza, decidiu facer unha excursión acompañada dos seus mellores amigos, Rosalía e Carlos, a un lugar chamado Coto do Rei.
 Finalmente só poden ir ela e Carlos e, entre os dous rapaces parece xurdir unha certa atracción.  No seu paseo a Coto do Rei  ven un menhir  e ao seu carón atopan unha poza profunda  rodeada de dez pedras na que se atreven a introducir un brazo. Desa poza saen unha especie de seres misteriosos que despois dun estraño ritual levan consigo  a Carlos. A moza protagonista líbrase de ser capturada grazas a Rosalía, que, asustada pola tardanza dos seus amigos decide pedir axuda e ir na súa procura.
Cando a moza, unha vez recuperada,  regresa á zona onde desapareceu Carlos, atopa unha pequena pedra (a número once) que parece ter esculpido o rostro do seu amigo.


Ata aquí un pequeno resumo que elaboramos os Fendetestas dun dos grupos de 1º ESO. Na posta en común a impresión xeral foi que o conto nos gustou moito a todos aínda que nos pareceu moi fantástico e ata un  pouco incrible. Para case todos  a parte  máis interesante  e emocionante foi o final cando a protagonista regresa ao lugar dos feitos. Tamén comentamos que o desenlace nos resultou  orixinal e sorprendente.
A lectura deste relato  de Agustín Fernández Paz serviunos deunos pé para facer unha pequena investigación que nos permitiu  lembrar ou aprender o que era un dolmen e un menhir. Ambos son monumentos megalíticos funerarios, é dicir, era a forma que tiñan os nosos antepasados de sinalar onde estaban enterrados os seus familiares. Tamén investigamos un pouquiño sobre as lumias  galegas (os seres misteriosos que atrapan a Carlos) que son  moi parecidas ás Korrigans irlandesas ou ás Lamignak de Euskadi. Son seres que viven en covas ou lugares subterráneos, en ocasións baixo dolmens ou menhires.

Idaira, Ánxela, Ángela, José Miguel, Daniel e Abraham de1º ESO A

10 nov. 2016

LEMOS A AGUSTÍN FERNÁNDEZ PAZ


 
Iniciamos o curso tentando facer unha pequena homenaxe  a un dos referentes esenciais para os  clubs de lectura e  as bibliotecas. O escritor vilalbés, falecido este pasado verán, representou coma ninguén o gusto pola lectura e a transmisión dese afán por coñecer historias a través dos libros.  Nas súas obras sempre ocupa un papel relevante a importancia do hábito da lectura; de feito,  as súas páxinas rebordan autores e obras  que os lectores máis sensibles e receptivos poden acoller como as recomendacións que en realidade son.


 As obras de Agustín Fernández Paz son xa un clásico para todos nós.  Podemos pescudar nas entradas deste blog nos últimos anos e alí atoparemos  Cartas de inverno, Trece anos de Branca, As flores radioactivas, Contos por palabras…  Cantas lecturas e  impresións compartidas!


O legado que o autor nos deixou é moi grande e valioso e nós pensamos que a mellor maneira de valoralo é a través da lectura das súas obras. Por iso, comezamos o curso dándolle as grazas da mellor maneira que sabemos e como pensamos que a el lle gustaría.

Un  dos grupos dos  Fendetestas de 1º ESO arrincou coa lectura  de "O enigma do menhir", un relato de misterio incluído en As fronteiras do medo.  Algúns dos veteranos de 3º e 4º de ESO están inmersos nas fermosas historias de  O único que queda é o amor, unha obra que foi galardoada co Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil no ano 2008.

Daremos conta das reunións en vindeiras entradas no blog.

27 oct. 2016

CAMIÑANDO DE NOVO...


       
      Un ano máis, o Club de lectura Fendetestas, do IES de Curtis, está xa en funcionamento. E énchenos de satisfacción contar con máis membros ca nunca: somos máis de 70 persoas as que nos xuntamos con periodicidade para charlar sobre o que lemos e para cruzar esas pontes marabillosas que o libro constrúe para saltar máis alá das súas páxinas e da historia de ficción que se recolle nelas.




       Coma sempre, repartimos reunións entre a biblioteca e as aulas e, de momento, cómpre dicir que respiramos entusiasmo sentados arredor da mesa: traemos as maletas cheas de boa disposición, de curiosidade, de ganas de escoitar, de falar e de intercambiar... A viaxe está xa en marcha e, como xa é costume, levaranos unhas veces ben lonxe e outras veces a sitios xa coñecidos, pero dignos de volver a visitar...


  Se queredes, facémosvos un oco... Con nós sempre hai sitio.




21 jun. 2016

E AGORA TOCA DESCANSAR...


      Rematou, un ano máis o percorrido polos novos mundos que nos mostran os libros cando os abrimos e nos adentramos neles... Agora toca descansar e cargar pilas para un novo curso, que seguro que nos depara apaixoantes descubrementos nas novas lecturas.
Pero, por se alguén se sente incapaz de deixar de ler nestes dous meses de vacacións, velaquí vos deixamos un pequeno remedio: unhas recomendacións que poden mitigar a doenza dos lectores crónicos. Desexamos que a cura sexa eficaz!


1 jun. 2016

QUERIDO HIJO: ESTAMOS EN HUELGA




Tendo en conta o éxito que tivo o curso pasado a lectura de Querido hijo: estás despedido de Jordi Sierra  i Fabra decidimos ler un título do mesmo autor que parece unha continuación; a obra en cuestión é Querido hijo: estamos en huelga. 

 Os pais de Felipe, fartos do  comportamento pouco responsable do seu fillo,  deciden poñerse en folga: non fan a comida, non espertan ao seu  fillo, non o mandan para a cama,  non lle encargan facer ningunha tarefa, dedícanse a facer ximnasia,  xogan cos videoxogos...

Nas postas en común que tivemos para comentar este libro foron moitos e moi variados os comentarios.  O sentir xeral foi que a todos nos gustou moito e que  nos pareceu moi divertido aínda que tamén nos fixo pensar e … eses pensamentos ou reflexións dos fendetestas de 2º ESO son os que recollemos a continuación:

 Ángela comentou que baixo o seu punto de vista  os pais tiñan razón por un lado,  pero por outro  non, porque  tamén deberían  entender aos fillos cando fan algo mal. Os niveis de esixencia entre pais e fillos deberían estar máis compensados. 

Laura dixo que lle parecía mal que os pais deixasen de mandarlles aos rapaces  facer as tarefas. Ela argumentou que se  os fillos non aprendemos de nenos, o día de mañá non saberemos facer nada.  Cómpre que os pais  controlen  algo o que facemos. Sorprendeuna  que ao final do libro (na negociación) ambas partes pediran tantas cousas.

A Diego pareceulle moi  ben que os pais se puxesen en folga porque o fillo era un pouco desastre e non facía case nada. Tamén comentou que a lectura da obra o fixo pensar que,  se os seus pais se puxesen en folga,  el marcharía para a casa dos seus avós.

Cristián non estaba de acordo co comportamento dos pais  nin  co do fillo. Para el o bo sería  que non  marcasen tantos límites  e intentaran  entenderse co diálogo.

Sabela contounos que, no hipotético caso de que os seus pais se puxesen  en folga,   aguantaría un pouco,  pero despois necesitaría axuda.  Pensa  que só sería quen de aturar unha situación como a que viviu o protagonista durante unha semana como máximo.

Raúl opina que, en parte,  os pais teñen razón. El cre que se  lle quitasen o teléfono, os videoxogos , a televisión e o ordenador  ao rapaz,  el   xa se espeliría  e os seus pais non terían que pórse en folga.

Iago pensa que o comportamento do fillo non foi moi bo, non está xustificado. 

A Mario este libro ensinoulle bastante, sobre todo, serviulle para decatarse de que se un sempre se porta mal, acábao pagando. Por outra parte,  tamén lle pareceu algo pesado o comportamento da nai de Felipe porque sempre o estaba “machacando”.

Leonardo, que foi quen recompilou estas reflexións,  opinou  que foi un libro que nos permitiu reflexionar e poñernos no papel dos pais, algo que non sempre facemos.

31 may. 2016

QUEN TIVESE FLORES RADIACTIVAS!


      Hoxe rematamos, outro grupo de Fendetestas de 1º de ESO, a lectura de As flores radiactivas, de A. Fernández Paz. Temos que dicir que non conseguimos que nos enganchara coma outros libros que lemos este curso...
CEMITERIOS DE RESIDUOS RADIACTIVOS

        Na tertulia falamos sobre os temas da obra, ben actuais, por certo: O ECOLOXISMO E A IMPORTANCIA DE QUE HAXA ENERXÍAS ALTERNATIVAS (vaia barbaridade se fixo coa Fosa Atlántica, verdade?), O PACIFISMO E A NECESIDADE DE SOLUCIONAR SIN FORZA NIN VIOLENCIA OS PROBLEMAS (o exército ten, a día de hoxe, outras funcións tan importantes como a puramente militar; de feito, as labores humanitarias son unha tarefa que desempeña con frecuencia), O VALOR DA INICIATIVA PERSOAL na vida, O AMOR...


   Para rematar, falamos do papel dos SÍMBOLOS na literatura: cando o escritor quere crear un argumento en torno a valores ou ideas abstractas, recorre con frecuencia a eles, materializando o inconcreto en seres ou elementos perceptibles da realidade. A. Fernández Paz emprega AS FLORES RADIACTIVAS para mostrar o DESEXO DE PAZ; Mary Shelley creou o monstro de Frankenstein para concienciar aos lectores do PERIGO DA AMBICIÓN DESMEDIDA E IRREFLEXIVA; moitos superheroes que coñecemos tamén son símbolos: Spiderman e Superman son a MAN QUE AXUDA, a SOLIDARIDADE, a PROTECCIÓN...






26 may. 2016

UNHA INESQUECIBLE XORNADA COS PIRATAS DO EO





        
 O pasado luns, 23 de maio, visitamos aos Piratas do Eo, nome do club de lectura do IES Enrique Muruais, de A Pontenova (Lugo) . A xornada, coa que completamos o encontro entre clubes deste ano, estivo repleta de actividades e resultou moi satisfactoria no referente á interacción entre os rapaces dun e outro instituto. 




     Despois dun acolledor recibimento por parte do profesorado do clube e da dirección do centro, poidemos celebrar un encontro coa escritora Sabela Núñez Singala, profesora nese instituto. Dado que os fendetestas lemos a súa novela O agasallo de Anya, o diálogo con ela resultou moi proveitoso, non só pola experiencia literaria, senón tamén pola sinceridade do seu discurso e a solidaridade dos seus proxectos. 


         Xa no patio do colexio os piratas tíñannos preparada unha curiosa carreira de coches-globo que deixou boquiaberto a máis dun! 


        Despois tocou camiñata polo pobo, para ver o Museo da Pesca (por esa zona péscase xa salmón) e os Fornos para fundir ferro que tanta actividade tiveron na primeira metade do século pasado. Para rematar celebramos un xantar conxunto, antes de voltar a Curtis. 


          
 Unha vez máis poidemos constatar que o club de lectura abre portas que nos axudan non só a entrar no mundo da ficción, senón a percorrer camiños da realidade polos que nunca andaramos ata agora. 

25 may. 2016

LA HISTORIA DE JULIAN

     
 Esta semana, un grupo de fendetestas de 1º ESO,  hemos acabado la lectura de La historia de Julian, escrito por la misma mano que La lección de August, que tanto nos gustó.  Esta novela es una continuación del primer libro: profundiza en Julian, el muchacho que rechaza a August por su deformidad y que muestra una actitud realmente cruel con su compañero de colegio.  

       Nos ha atrapado la lectura: Julian es así porque sus padres actúan terriblemente mal. Crean una realidad paralela a la que vivimos todos y cuando aparece algo desagradable o no deseado, lo borran , lo quitan  de en medio a cualquier precio: por eso la madre de Julian borra con el photo-soph la cara de August de la foto de grupo del colegio; también por esa razón, no admiten que su hijo acosa al compañero y creen que el dinero puede solucionar todo. 

       Lo interesante  de la novela no es que Julian y sus padres tengan un problema, sino que no lo afrontan, no buscan soluciones, lo ignoran. La vida no es así: hay que aprender a ver los problemas y reflexionar sobre nuestra conducta; a veces, reconocer errores soluciona muchos conflictos. Los padres son determinantes en estos casos: son nuestros modelos, nuestros referentes a la hora de actuar; un fallo suyo posiblemente ocasione fallos  nuestros, como sucede con el protagonista. 

En la tertulia sobre la obra, todos hemos subrayado lo impactante que ha resultado la historia que la abuela cuenta a Julian sobre su relación de amistad con un muchacho minusválido que le salva la vida y que es aniquilido por los nazis, debido a su "imperfección". 

Os recomendamos esta novela: os ayudará a pensar más en lo que decís y hacéis en el día a día, os hará mejores, lo veréis. 

MATEO S. : Me ha llamado mucho la atención la hipocresía del padre de Julian. Es un abogado y resulta que no sabe actuar con justicia, no busca la verdad porque no le interesa...

FÁTIMA: Julián es un personaje que me ha gustado mucho; tengo especial interés en los personajes redondos, cambiantes, que son capaces de sorprenderte cuando ya la novela está avanzada...

JUAN: El episodio de la abuela me dejó perplejo, no me esperaba que fuese a contar una historia tan terrible y con tanto influjo en su nieto... Pobre Tourteau...

MARÍA / LAURA: Es increíble que la madre del protagonista actúe así. No tiene consideración ninguna con los demás: cree que solo ella tiene razón y que el dinero le da derecho a ella y a su familia a imponer sus decisiones. No empatizamos en absoluto con ella. 


13 may. 2016

O AGASALLO DE ANYA


 Estamos preparando o encontro  que manteremos con Sabela Núñez Singala o próximo 23 de maio no Ies Enrique Muruais (A Pontenova). Os Fendetestas de 2º ESO elaboramos unha pequena presentación sobre o seu libro O agasallo de Anya.

5 may. 2016

ENCONTRO CO CLUB DE LECTURA DO IES ENRIQUE MURUAIS (A PONTENOVA)



 Onte foi un día especial para as profesoras e o alumnado que integramos o Club de lectura Fendetestas. Desde hai meses vimos programando o encontro co club do IES Enrique Muruais, de A Pontenova (Lugo), co que contactamos a través de María, a nosa orientadora,  e este luns desenvolvemos a primeira parte da actividade, deseñada para facer medrar a competencia expresiva, social e cidadá.


Para sacar un bo proveito da xuntanza, contabamos cunha serie de actividades no centro e fóra del, que agora vos contaremos.

1. Recibimento no Salón de Actos polo director do centro e por dúas alumnas veterás dentro do noso club , para explicar aos nosos convidados quen somos e en que consiste a nosa actividade ao longo do curso.


2.Organización de dous grupos con cuarenta alumnos, máis ou menos, cada un. Un deles foi á biblioteca e distribuiuse en  4 mesas de dez compoñentes, nas que se mesturaron rapaces de Curtis e de A Pontenova: alí  tiveron a oportunidade de presentarse, de falar das súas afecións e de intercambiar experiencias lectoras. Mentres, o outro grupo acudiu aos talleres do Ciclo de Automoción, onde os profesores desta modalidade lles explicaron como traballan alí: como son as súas "aulas", que aprenden a facer nese espazo os alumnos e de que maneira. Despois dun tempo, os grupos intercambiaronse. 


3. Tras un pequeno descanso, marchamos en bus a Betanzos, para percorrer a zona antiga, onde se celebra en Xullo a Feira Medieval, e para visitar o Parque Enciclopédico do Pasatempo, onde comemos xuntos. 





       A xornada foi intensa, pero o esforzo valeu a pena... Unha vez máis poidemos confirmar que o Club de Lectura non só serve para ler e para entreter, serve tamén para medrar, non só como lectores, senón tamén como persoas. 

     E agora concentramos esforzos e ilusión xa na segunda parte do encontro: o día 23 viaxamos nós á Pontenova, para retomar o contacto entre alumnado e profesoras e para seguir descubrindo, a través do club de lectura, partes da realidade que descoñecemos. 


        Quero deixar nesta entrada o agradecemento das profesoras do club Fendetestas ao profesorado de Automoción, que prestou o seu tempo e o seu saber  para que todo se desenvolvese como estaba previsto, e tamén, ás profesoras de A Pontenova, cuia implicación foi fundamental para que todo saíse ben.