20 may. 2011

A RISA AMARGA DE FERNANDO ARRABAL



Xa estamos rematando Pic-Nic, de Fernando Arrabal: é unha obra que nos atrae moito, algo ten por aí,
entre liñas, que fai desta peza algo pouco común. Quizáis sin propoñerse tal cousa, Arrabal conseguiu dicir unha morea de cousas nun diálogo ben sinxelo, polo menos a primeira vista. Buscamos no libro todas as situacións cómicas e absurdas, e agora estamos a profundizar nelas. Por que Zapo chama ao seu superior ao inicio do combate? Teñen roles iguais o señor e a señora Tepán? Por que Zapo e Zepo teñen eses nomes tan parecidos? Por que a súa relación, sendo inimigos, é tan cordial? Como foron parar ao campo de batalla? Por que a música que se escoita é un pasodobre? Que importancia teñen os efectos acústicos na obra?
 A solución a todos estes enigmas, na próxima entrada.

LEEMOS NOVELA GRÁFICA



               

A lo largo de este mes de mayo hemos estado leyendo El escarabajo de oro; estamos ahora acabando La caída de la Casa Usher. Como ya hemos apuntado en entradas anteriores, leemos a Poe en novela gráfica: esto nos está resultando de utilidad para ver como se crea la banda diseñada. Hablamos sobre secuenciación, formato y colocación de viñetas, sobre bocadillos, sobre didascalias, sobre tipos de planos, sobre luz, color... Muy interesante, sobre todo para ver la relación de este lenguaje con el cinematográfico.

Visitamos algunos enlaces de interés:

http://www.educacion.gob.es/exterior/br/es/rd/tecnic_comic.pdf


http://www.delcomic.es/museo/expo/historia.htm

FALANDO DE POE

.
Hai unhas semanas, cando empezamos a leer tres relatos de Poe en novela gráfica, adicamos un tempo a falar da peculiar figura deste escritor romántico: desarraigado, extravagante, amante do desafío ás normas sociais e éticas do momento... e dono dunha imaxinación desbordante e dun dominio pouco frecuente das técnicas do suspense e do misterio.